Henk van Straten (1980) is mede-oprichter van De Optimist. Hij schrijft boeken en daarnaast reportages voor de Nieuwe Revu. Met zijn tweede roman Smet werd hij genomineerd voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs. Hij woont in Eindhoven.
Willem Jansen
Ook van Henk van Straten
(Nog geen stemmen)
De weg naar John Fante.
door Henk van Straten
Maar wacht even, we moeten misschien nog iets verder terug. Daar vinden we namelijk de neergeschoten rapper Tupac Shakur. Ik las zijn teksten en luisterde naar zijn muziek. Dat laatste is op z’n minst vreemd te noemen aangezien ik toen, en nu nog steeds, voornamelijk punk en andere harde muziek prefereerde. Maar hij had iets… echts. Iets dat me met hem deed identificeren. Welnu, je zou dat, als je ons naast elkaar zou zetten, niet meteen verwachten. Tupac was een rijke neger met een gettoachtergrond, had ervaring met drugdeals, kogels (veelal in zijn lijf), en met gangs die luisterden naar namen als Bloods en Crips. Ik daarentegen, was (en ben) een blanke, Nederlandse puber uit de middenklasse, met onder zijn bed een waterpijp, een voorraad wiet en een oude sok die ik gebruikte tijdens het stiekem porno kijken op Canal+ tijdens de nachtelijke uren. De overeenkomsten zijn op één vinger te tellen, dat zult u met me eens zijn.
Maar! Achter de muur van geld- en geweldsverheerlijking was Tupac eigenlijk een gevoelige jongen, en ook, iets wat weinig mensen weten, een middelmatig doch oprecht dichter. Je kreeg bij zijn werk (evenals de blik in zijn haast sensuele ogen) altijd het gevoel dat als hij de toneelschool had voltooid, geen drugs had hoeven dealen om zijn verslaafde moeder mee te onderhouden, en niet meerdere malen was neergeschoten, hij iemand was geworden waar we nu met z’n allen naar op zouden kijken. Een groot acteur. Een mensenrechtenactivist. Een schrijver. De president van Amerika?
Oké, goed, de gedichten van een notoire gangster rapper wilde ik toen dan nog wel lezen, maar met iets anders moest je ook echt niet komen aanzetten. Literatuur was voor nerds, homo’s, snobs, stuudjes, brillies, bejaarden, pijprokers en burgerlullen. (In feite ik was natuurlijk gewoon bang dat het te hoog gegrepen voor me zou zijn; een angst die ik nu nog steeds met me
