Beeld Reportage

Thoos

Door Carla Kielenstijn
1 december 2008

“Mijn man heeft best veel gereisd, vaak alleen. Daar was ik het niet altijd mee eens. Maar toen hij overleden was, dacht ik: ik had er een schuldgevoel aan overgehouden als ik hem dat afgenomen had. Hij wilde dat graag. Er zijn dingen gebeurd die niet goed te praten zijn, maar ik denk dan maar: goed, dan heeft ie dat ook ervaren. Ik was er niet altijd blij om, maar achteraf gezien dus wel. Hij had nog naar Vietnam willen gaan, maar dat is door z’n ziekte niet meer doorgegaan. Maar in Thailand en Indonesië is hij wel geweest. Ik ben toen wel een keer meegegaan naar Indonesië. Hij ging 1,5 week eerder, naar Sumatra, want hij had meer vakantie dan ik. Op mijn vlucht had ik 12 uur vertraging. Hij zou overstappen op mijn vlucht, maar dat ging dus niet goed. Toen ik op Djakarta aankwam, was hij nergens te bekennen. Uiteindelijk troffen we elkaar pas op Bali.”

“Ik ben later met mijn man ook in Thailand geweest. Thailand vind ik echt een land voor mannen. Ik heb heel die seksindustrie daar gezien. We hebben ook wel Chiang Mai en de Gouden Driehoek gezien, maar we zijn ook naar Pattaya geweest. En ik dacht: wat erg dat ze in zo’n glazen kooi staan, in bikini’s met die nummers erop en dat je jongens van vijftien, zestien met die dikke Duitsers ziet lopen. Ik heb aan zo’n meisje gevraagd waarom ze dat werk deed en ze zei: ‘M’n broertje moet studeren.’ Ik weet dat hij daar ook zonder mij geweest is. Ik weet niet of hij daar iets heeft gedaan, maar het heeft m’n huwelijk geen goed gedaan. Toen hij ziek werd is dat eigenlijk weer goed gekomen. Maar ik ben niet echt gelukkig geweest in mijn huwelijk.”

“Bij de therapie zeiden ze: ‘Het overlijden van je man heeft jou een echtscheiding bespaard.’ Ik heb bij de therapie geleerd dat ik niet altijd aardig hoef te zijn, maar mijn karakter verander ik niet zo maar. De therapeut bleef maar terugkomen op m’n ouders. Dat wilde ik absoluut niet! Ik vond dat zij het goed hadden gedaan. ‘Jouw ouders zijn iets vergeten,’ zei ze. ‘Ze hebben je te beschermd opgevoed tegenover die grote boze wereld.’ Mensen zeggen wel dat ik een kwetsbare uitstraling heb.”

“Ik zal nooit meer trouwen. Soms heb ik wel dat gevoel, maar met Guus zou ik dat niet kunnen. Ik ben jaren alleen geweest. Zo makkelijk kom je ook niet aan een partner. Ik kan wel gaan dansen, maar daar lopen ook niet altijd mensen rond waarvan ik denk: ‘Nou, dat zijn m’n vrienden.’ Ik heb er misschien ook niet echt voor opengestaan. Ik ga nooit alleen uit. Als ik wel eens met een vriendin naar de stad ging, en je kwam een kroeg binnen, dan zag je ze denken: ‘O, nieuwe!’ Je wordt van top tot teen bekeken en dan voel ik me opgelaten.”

“Bij de therapie kreeg je een tuinslang en een telefoonboek. En dan moest je alles afreageren op dat telefoonboek. En dat gaat niet zonder geluid. Tot bloedens toe.”

“Ik heb niet geslagen. Dat past niet bij mij. Ik kon het niet. Maar dat moest ik wel. ‘Kom nou eens voor jezelf op! Denk nou eens aan jezelf! Gun jezelf nou ook eens iets!’ Maar dat kan ik niet! Ik ben zoals ik ben. En dan ben ik kwaad op die anderen, die misbruik maken van mijn goedheid en dan denk ik: zij zijn gemeen! Zij zijn fout! Maar zij veranderen niet. Iedere keer opnieuw word je teleurgesteld. Ik krijg wel te horen dat ik een muur om me heen heb gebouwd, maar dat is een stukje zelfbescherming.”


 

www.carlakielenstijn.nl

Lees meer uit de categorie Beeld Reportage

De onthaalklas

Door Joyce de Badts

Eén Eerst is er de geur van ammoniak. Op de vloer ligt een geblokt Winckelmanspatroon: beige/grijs, beige/grijs. Nu is dat vintage, toen gewoon afgrijselijk. Er zijn best  nog vrolijke blauwe deurtjes, weer leuk en retro nu. Toen was er enkel de angst voor de veel te grote spleet tussen vloer en deur. En de angst om […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper