Leo van der Sterren (1959) is 'material orderer' bij een grote industriële onderneming. Hij publiceerde in De Gids, Hollands Maandblad, Maatstaf en De Optimist. In 2008 verscheen zijn verhalenbundel ‘Goed bij en onvermogend’. Zijn websites zijn www.daidallein.nl en http://uitpostkephala.blogspot.com.
Ook van Leo van der Sterren
(Nog geen stemmen)
Groene Swarf.
door Leo van der Sterren
normaliteit school mogelijk een psychopathische massamoordenaar. Latere Cramps-leden – van de velen die zich aldus mochten betitelen – als Julien Grindsnatch, Kid Congo Powers, Jennifer Dixon (bijgenaamd Fur) en Candy del Mar onderscheidden zich eveneens door hun markante voorkomen van normale stervelingen.
Tot slot de reeds genoemde legendevorming. In het eerste interview dat Muziekkrant Oor met de groep had, beschreef Martijn Stoffer de mythe in een lang artikel dat vergezeld ging met stemmige foto’s van Anton Corbijn, tendentieus geschoten op een kerkhof (‘Vrucht van de dodenakker’, april 1980). ‘Ik heb de Engelse bladen gelezen, die miechelen van The Cramps. Behalve de vele woordspelingen met als sleutelwoorden zombies, magic en voodoo, valt me op dat The Cramps elk grossieren in sterke verhalen over de rockabilly-levensstijl. Vaste elementen in die verhalen: alcohol, drugs, sex, God, agressie en vooral ook doem.’ Maar Stoffer prikt in eerste instantie door de pose heen. ‘Niet dat ik me […] voorstel een paar monsters te moeten interviewen, maar ik heb wel iets anders voor ogen dan het oubollige tafereeltje dat ik in het hotel aantref. Een zeer Amerikaans stel zit daar in de lounge verveeld naar de tv-beelden van der paardenraces te kijken. Lux Interior, de vorige avond nog een geobsedeerd zanger met het sex appeal van een Iggy Pop, is voornamelijk…vriendelijk. Een lijzige, zachte stem, glazige blauwe ogen, een doorzichtige bleke huid. […] Zijn vriendin, Poison Ivy Rorschach, rood krullend haar, marmerwitte huid met intrigerende sproeten, ziet er zelfs ronduit truttig uit.’
Stoffer verwees de ganse mythologische santenkraam naar het rijk der fabelen – waar een dergelijk gewrocht natuurlijk ook thuis hoort. ‘De belangrijkste reden dat Ivy en Lux sterke verhalen verzamelen, is natuurlijk dat ze het zuidelijke rockers-leven net zo min kennen als u of ik.’ Daarop volgde de totale anticlimax met het de ontnuchterende vaststelling dat The Cramps niks met Tupelo, niks met Memphis, niks met Tuscaloosa en niks
