Leo van der Sterren (1959) is 'material orderer' bij een grote industriële onderneming. Hij publiceerde in De Gids, Hollands Maandblad, Maatstaf en De Optimist. In 2008 verscheen zijn verhalenbundel ‘Goed bij en onvermogend’. Zijn websites zijn www.daidallein.nl en http://uitpostkephala.blogspot.com.
Ook van Leo van der Sterren
(Nog geen stemmen)
Groene Swarf.
door Leo van der Sterren
muziek die gespeeld wordt door bloedige amateurs. Litanieën vol zelfbeklag en existentiële twijfel: ‘I’m a no-count’, ‘I’m always doing something wrong’ en ‘I’m a living sickness’. De gevoelens van rancune en haat die daaraan ontspruiten, richtten zich dan vooral tegen de meisjes: ‘Bad Little Woman’, ‘You Treat me Bad’ en ‘She Ain’t No Use to Me’. Er is het element van de verdovende middelen en de hallucinatorische toestanden; de hemelse euforie van de geslaagde reis door het onderbewuste naast de helse angst van de slechte trip: ‘Psychedelic trip’, ‘Voices green and purple’, ‘Psychotic reaction’, ‘Apothecary dream’, ‘Psychedelic siren’,‘Horror asparagus stories’.
De muziekpers drukte de stempel ‘garagerock’ op dit muzikale rariteitenkabinet, maar dat is de verkeerde rubriek geweest. Het had ‘toiletrock’ moeten zijn, of meer plastisch: ‘pleerock’. Dit is muziek van de plee, een toiletruimte waarvan pubers de wanden en zelfs het plafond vol hebben gekalkt met onzinnige leuzen, filosofische hoogstandjes en kleuterachtig aandoende schetsjes van gedeformeerde en disproportionele geslachtsdelen in wat blijkbaar de stomende hitte van de overvolle actie moet voorstellen. De pleepot (een pleebril is er niet en niemand kan hem zich herinneren – maar dat kan ook aan de geestelijke desintegratie van die niemanden liggen) heeft voor het laatst ergens in de negentiende eeuw een poetsbeurt gehad en de aangekoekte sedimenten van al het kleurrijke dat er sindsdien in beland is, constitueren een universum op zich, compleet met een hemel en een hel en planeten die wellicht voor eeuwig onontdekt zullen blijven.
De oorspronkelijke versie van ‘Green fuzz’ zoals uitgevoerd door Randy Alvey & The Green Fuz doet een volwaardige poging om tot het prototype van een pleerocknummer uit te munten. Dit nummer klinkt zo belabberd, zo blikkerig en zo brak dat het inderdaad op een plee opgenomen lijkt te zijn.
