Henk van Straten (1980) is mede-oprichter van De Optimist. Hij schrijft boeken en daarnaast reportages voor de Nieuwe Revu. Met zijn tweede roman Smet werd hij genomineerd voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs. Hij woont in Eindhoven.
Ook van Henk van Straten
(Nog geen stemmen)
Pretty World.
door Henk van Straten
Tekst: Henk van Straten
Beeld: Willem Jansen
Ik hoorde zijn nummer ‘Odessa’ twee jaar geleden tijdens een uitzending van Cantine (Radio 1) waarin schrijver Janneke van der Horst werd geïnterviewd. Ik deed op dat moment onderzoek voor een interview met Janneke (ook voor De Optimist) en stuitte derhalve op dit tedere doch tragische nummer van Sam Baker, een man van wie ik toen nog nimmer had gehoord. Een paar muisklikken later had ik zijn tweede cd, Pretty world, in de bestelling staan. De tekst van ‘Odessa’ gaat over een verwende rijkeluiszoon die eraan is gewend te krijgen wat hij wil. Op een dag rijdt hij met zijn liefje in zijn glanzende Corvette en crashen ze. Zij sterft, hij niet. Er komt vervolgens niets meer van van de jongen terecht, hij blijft alleen, de wereld gaat aan hem voorbij en hij krijgt dat ene meisje nooit meer uit zijn hoofd. Hij bleek van haar te houden: zijn enige onvervangbare bezitting. ‘Her face was blood and diamonds, he remembered her that way.’ Uiteindelijk sterft hij eenzaam en onopgemerkt, ‘without a trace’.
Sam Bakers teksten zijn niet allemaal zo gloomy. Tragisch, jazeker, in veel gevallen wel. Maar steeds hoor je de verwondering, de ontroering. Baker zingt op anekdotische wijze over mensen. Over hun tekortkomingen, hun liefde, de rampspoed waarmee ze van doen krijgen, de manier waarop ze ermee omgaan. Hij zingt ook over een middag aan het zwembad met een geliefde, over hoe ze haar bikini uitrekt, niets meer dan dat. In elke zin hoor je een man met een diep ontzag voor de wereld, de wereld die we kunnen zien en de wereld die we níet kunnen zien. Een toeschouwer, pretentieloos, zonder enig (voor)oordeel.
Sam Baker is een verhalenverteller à la Townes van Zandt en Steve Earl.
