Leo van der Sterren (1959) is 'material orderer' bij een grote industriële onderneming. Hij publiceerde in De Gids, Hollands Maandblad, Maatstaf en De Optimist. In 2008 verscheen zijn verhalenbundel ‘Goed bij en onvermogend’. Zijn websites zijn www.daidallein.nl en http://uitpostkephala.blogspot.com.
Ook van Leo van der Sterren
(Nog geen stemmen)
Zappa’s zotheid.
door Leo van der Sterren
Zij handelen volgens een vastomlijnd principe dat voorschrijft dat zij om eigen bestwil niet met iedereen de spot kunnen en mogen drijven. Wel met zichzelf, maar niet met de mooie vrouwen en de kinderen in hun publiek, bijvoorbeeld. Niet met hun werkgever, de directeur van het circus, bijvoorbeeld. Niet met de beulen.
Bij narren ligt dat anders. Een ware nar ontbreekt het aan een elementaire uitvalsbasis. Een nar laveert door het leven zoals een slangenmens langs de hindernissen kronkelt. Hij stelt zich veel dynamischer en flexibeler op dan een clown. Hij fluctueert. Hij adapteert zich aan veranderde situaties en constellaties zoals een kameleon dat doet. Eindeloos keert de nar normen om. Voortdurend ontmaskert en kleineert hij waarden. Schaamteloos daalt hij af in de bodemloze putten van de moraal. Clowns houden zich verre van cynisme, narren belichamen die juist. Narren ontzien niemand, ze houden iedereen voor de gek, ook de mooie vrouwen en de kinderen in hun publiek, ook hun broodheren, zelfs de scherprechters. Narren hebben niets te verliezen, zelfs zichzelf niet.
Bij Zappa als nar moest alles en iedereen het ontgelden. De Amerikaanse presidenten en hun voortbrengselen: president Johnson en diens maatschappijhervormende programma The Great Society (‘Hungry freaks, daddy’); president Reagan (de binnenhoes van ‘Broadway the hard way’). Het racistische deel van de blanke bevolking van Amerika kreeg ervan langs in ‘Trouble every day’, met de gedenkwaardige regel ‘I’m not black but there’s a whole lots a times I wish I could say I’m not white’. Zappa vierde zijn sarcasme bot op de makke ambtenaar (‘Brown shoes don’t make it’). Op de slome, zuipende burgerij (‘America drinks and goes home’). Katholieke en Joodse bakvissen werden door het slijk gehaald (‘Catholic girls’ en ‘Jewish princess’); bezoekers van discotheken eveneens (‘Dancing fool’).
Tegendraads als hij zich opstelde, durfde hij, die aanvankelijk nauwe banden
