Kort verhaal

Minister van de liefde

Door Nicole van Nierop | beeld: Maarten Donders
2 november 2009

Hij was een aangenaam mens, vond hij zelf. Altijd vriendelijk, altijd beleefd. Nog nooit in zijn leven had hij iemand pijn gedaan. Althans, niet opzettelijk. En eigenlijk ook niet per ongeluk. Per ongeluk mensen pijn doen was hetzelfde als sorry zeggen terwijl je de volgende keer weer van plan bent dezelfde fout te maken. Nee, sorry zeggen, dat deed hij niet. Sorry zeggen, dat was niet nodig. Jan Peter Eros Cupido kon de mensen liefhebben en dat maakte dat hij, en niet iemand anders, hier nu stond. Het was druk op de persconferentie. Het volk had zich om zijn troon verzameld. Overal zag hij dikke lenzen op zich gericht. Niet dat het hem zenuwachtig maakte. Nee, in het middelpunt staan, daar kon je aan wennen. Hij was al eerder een keer gevallen en toen had het volk hem gewoon terug op zijn troon gezet. Dus eigenlijk had hij weinig te vrezen. Heel soms werd hij door het volk uitgelachen. De laatste keer omdat zijn Eroscupidonorm in contrast stond met het geld dat Yolante Venus Aphrodithe verdiende met haar nieuwe televisieprogramma ‘Fuck the monkeys‘. Het volk vond het belachelijk dat een meisje geboren in Ibiza meer geld verdiende dan minister Jan Peter Eros Cupido. Jan Peter vond het een onnozel protest en gunde het Spaanssprekende meisje al het geld dat haar, op wat voor manier dan ook, toekwam. Bovendien was Yolante Venus Aphrodithe een lust voor het oog en daar moest het volk maar van genieten. Respect, dat moest het volk krijgen. Respect voor diegenen in de maatschappij die bovengemiddeld knap waren. Jan Peter Eros Cupido ging voor zijn microfoon staan. Vandaag zou hij het niet hebben over de Eroscupidonorm, maar over normen en waarden. De norm die bepaald werd door de waarde die het volk er aan gaf. Jan Peter Eros Cupido schraapte zijn keel en tikte een paar keer tegen het harnas van de microfoon. “Lieve mensen, wat fantastisch dat jullie vandaag op mijn persconferentie konden komen. Ik zal het kort houden. Vandaag wil ik het hebben over respect.” Jan Peter Eros Cupido begon te glimlachen. Wat kon hij het woord respect toch respectvol uitspreken. Jan Peter? Jan Peter? Waarom hadden zijn ouders hem eigenlijk geen Jan Beter genoemd? “Respect betekent de ander in zijn waarde laten. Elkaar liefhebben en goed naar elkaar luisteren.” Vanuit de zaal klonk wat geroezemoes. Jan Peter keek naar zijn stencil en wilde verder gaan toen hij zich bedacht dat hij was vergeten zijn mobiele telefoon uit te zetten. Hij haalde hem uit zijn broekzak en stak hem de lucht in. “Respect is ook je telefoon uitzetten als je met anderen communiceert. Kijk, ikzelf geef het goede voorbeeld.” Jan Peter Eros Cupido wilde net op het uit-knopje drukken toen er een envelopje in zijn beeldscherm verscheen. Allemachtig, hij had zomaar een sms ontvangen. Heel vaak had hij willen meedoen aan het digitaal boodschapje verzenden. Twee maanden geleden had hij een sms aan zijn vrouw gestuurd, maar zij had nooit geantwoord en nu, midden in deze persconferentie, kreeg hij een digitale boodschap. “Excuses, dames en heren. Zoals ik eerder al zei, is het belangrijk lief voor elkaar te zijn. Dit betekent ook dat je elkaars boodschappen leest.” Jan Peter Eros Cupido drukte op het envelopje en prompt stond er een tekst in zijn beeldscherm. Hij schraapte opnieuw zijn keel en begon de tekst hardop voor te lezen. “Lieve Minister Eros Cupido. Ik houd van Jan en hij van mij, alleen Wesley heeft gescoord en dat zit Jan dwars, snapt u?  Het is een exclusief geheim.” Jan Peter begon te stotteren, maar besloot toch verder te gaan. “Ik verlang naar de reparatie van de liefde. Help mij. Duizend kussen, Yolante Venus Aphrodite.” De mensen in de zaal begonnen te lachen. Eerst zachtjes, maar toen Jan Peter van zijn troon viel, denderde de lach door de zaal. Jan Peter keek naar het plafond en voelde dat zijn broek een tentje werd. Hoe kon zo’n prachtig schepsel hem beminnen? Hij moest haar redden! Het had hem niet veel moeite gekost Yolante Venus Aphrodite op te sporen. Na de digitale boodschap besloot hij te twitteren en al snel kwam hij erachter dat ze een dagelijkse bezoekerster van een parkeergarage in Amsterdam was. Hij had op internet de man gezien die haar in ballingschap hield. Hij was niet groot, dat was Jan Peter meteen opgevallen. Drie koppen kleiner zelfs. Het kon dus geen moeilijke missie worden.

Maarten Donders - MvdL

Voor de zekerheid had Jan Peter een mes meegenomen. Niet een heel groot mes. Nee, het aardappelschilmesje van zijn vrouw. Goed, als je er een appeltje mee wilde schillen, kon dat ook. Het was donker in de parkeergarage. En, niet oneerbiedig bedoeld, het stonk er naar mensenpis. In de verte zag hij twee mensen staan. De jongen die hem sterk deed denken aan de jongen uit het filmpje op internet, had zijn broek op zijn knieën hangen en Yolante, hij wist zeker dat zij het was want hij herkende haar gillende stem, zat op haar knieën voor hem, haar hoofd gevangen tussen zijn handen. Oh allemachtig, kon ze nog wel ademhalen?  Zou ze stikken? Langzaam ebde haar gegil weg. Het kon niet anders, Yolante Venus Aphrodite was bijna dood. Snel rende Jan Peter met zijn aardappelschilmesje naar het plaats delict. “Handen omhoog of ik schil!” schreeuwde hij met het aardappelschilmesje gestrekt voor zich. “Ik meen het, laat haar gaan!” De jongen, niet langer dan één meter twintig en met zijn broek op zijn knieën, draaide zich om. “Tering, wat is het koud. Zo kan ik toch geen varkensworst bakken?” Hij duwde Yolante van zich af en ging dicht tegen de portier van een auto staan. Zijn linkerhand plaatste hij op het dak en zijn rechterhand bewoog zich naar zijn kruis. Hij zuchtte een paar keer diep en al snel kletterde er een flinke straal op de betonnen vloer. “Laat haar gaan!” riep Jan Peter opnieuw, terwijl hij weer die oneerbiedige pisgeur rook. “Tyfus, dat lucht op!” De jongen draaide zich om en keek Jan Peter recht in de ogen aan. “Hey, ben jij niet de minister van uh…? Ik bedoel uh… die zak met zijn Eroscupidonorm. Wat moet jij hier met dat aardappelschilmesje?” Jan Peter keek naar zijn hand. Het was waar. Het zag er belachelijk uit, een minister met een aardappelschilmesje. Toch wilde hij zich niet laten kennen. Yolante had tenslotte niet voor niets de sms gestuurd. “Laat haar gaan! Ze hoort bij Jan en niet bij jou!” Yolante Venus Aphrodite ging rechtop staan en streek haar jurk glad. “Je mag haar hebben. Gratis. Voor niets.  She doesn´t perform.” De jongen, niet langer dan één meter twintig, stapte in de auto, startte de motor en draaide zijn raampje open. “Fuck the monkeys, denk je eindelijk eens gescoord te hebben, word je buitenspel gezet door de minister.” Daarna gaf de jongen, niet langer dan één meter twintig, een peut gas en scheurde de parkeergarage uit. “Well, fuck the monkeys!” Jan Peter Eros Cupido keek beteuterd naar Yolante. Hij had haar die middag meegenomen naar zijn torenkamer. Hij had haar gered. Hij had haar voorgelezen uit de sprookjes van de Telegraaf. Hij had haar lange haren gestreeld. Hij had haar verteld over de nieuwe Zalmnota. Hij had klompen voor haar gekocht. Ze wilde toch een voetbalvrouw zijn; hij had een voetbal in haar gezicht geschopt. Alles, alles had hij eraan gedaan om de mooie Yolante Venus Aphrodite op te vrolijken. En nu, twee weken later was ze nog steeds niet gestopt met huilen. Ze sprak over spijt. Ze sprak over Jan. Ze sprak over vrijheid. Dat laatste had Jan Peter wel begrepen. Als je zo lang gevangen was gehouden in een parkeergarage die, niet oneerbiedig bedoeld, naar pis stonk, was het heel logisch dat je dat soort ervaringen van je af moest praten. Praten kon ze niet. Ze kon alleen maar huilen. Dikke druppels rolden over haar wangen. Jan Peter had dozen Kleenex naar de torenkamer gebracht, maar soms kan zelfs Kleenex het verdriet niet absorberen. Het was genoeg. Het huilen moest stoppen. De beslissing was genomen. Jan Peter opende de deur van zijn torenkamer en gaf Yolante een zetje. “Ga, ik heb mijn best gedaan. Zoek een andere Verlosser en stuur mij nooit meer een sms. Ook niet als ik toevallig jarig ben.” Yolante keek hem verbaasd aan. “Ga dan!”  schreeuwde hij, terwijl hij wenste dat ze bij hem zou blijven. Yolante droogde haar tranen en liep met ferme passen naar de wenteltrap. Gehaast draaide ze zich om en riep met een hoog stemmetje: “Vieze engerd!” — Nicole van Nierop, in het dagelijks leven actrice, zal voorjaar 2010 debuteren met de roman Ik houd van u. Zou u zo vriendelijk willen zijn ook van mij te houden? (Lebowski Publishers)

Lees meer uit de categorie Kort verhaal

DE NIEUWE LICHTING: ELI ELISE HOOPMAN

Door Eli Elise Hoopman

De Optimist vroeg de nieuwe lichting afgestudeerden van schrijfopleidingen in Nederland en Vlaanderen om hun eindwerk in te sturen. In DE NIEUWE LICHTING presenteren wij fragmenten uit dat werk en stellen wij de schrijvers van de toekomst voor. Deel 3: Eli Elise Hoopman met COEN – Wat vooraf ging, een fragment uit haar roman-in-wording.   […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper