Maarten Donders Maarten Donders (1987), in 2008 afgestudeerd aan de kunstacademie als illustrator, voelt zich meer een tekenaar. Hij probeert vanuit passies tekeningen te maken voor de juiste mensen. Gedreven door muziek uit alle hoeken zit hij voornamelijk 's avonds thuis te werken en komt hij regelmatig zijn grot uit voor een goed concert.
(2 lezers)
Minister van de liefde.
door Nicole van Nierop
Het kon dus geen moeilijke missie worden. Voor de zekerheid had Jan Peter een mes meegenomen. Niet een heel groot mes. Nee, het aardappelschilmesje van zijn vrouw. Goed, als je er een appeltje mee wilde schillen, kon dat ook.
Het was donker in de parkeergarage. En, niet oneerbiedig bedoeld, het stonk er naar mensenpis. In de verte zag hij twee mensen staan. De jongen die hem sterk deed denken aan de jongen uit het filmpje op internet, had zijn broek op zijn knieën hangen en Yolante, hij wist zeker dat zij het was want hij herkende haar gillende stem, zat op haar knieën voor hem, haar hoofd gevangen tussen zijn handen. Oh allemachtig, kon ze nog wel ademhalen? Zou ze stikken? Langzaam ebde haar gegil weg. Het kon niet anders, Yolante Venus Aphrodite was bijna dood. Snel rende Jan Peter met zijn aardappelschilmesje naar het plaats delict. “Handen omhoog of ik schil!” schreeuwde hij met het aardappelschilmesje gestrekt voor zich. “Ik meen het, laat haar gaan!”
De jongen, niet langer dan één meter twintig en met zijn broek op zijn knieën, draaide zich om. “Tering, wat is het koud. Zo kan ik toch geen varkensworst bakken?” Hij duwde Yolante van zich af en ging dicht tegen de portier van een auto staan. Zijn linkerhand plaatste hij op het dak en zijn rechterhand bewoog zich naar zijn kruis. Hij zuchtte een paar keer diep en al snel kletterde er een flinke straal op de betonnen vloer.
“Laat haar gaan!” riep Jan Peter opnieuw, terwijl hij weer die oneerbiedige pisgeur rook.
“Tyfus, dat lucht op!” De jongen draaide zich om en keek Jan Peter recht in de ogen aan. “Hey, ben jij niet de minister van uh…? Ik bedoel uh… die zak met zijn Eroscupidonorm. Wat moet jij hier met dat aardappelschilmesje?”
Jan Peter keek naar zijn hand. Het was waar. Het zag er belachelijk uit, een minister met een aardappelschilmesje. Toch wilde hij zich niet laten kennen.
