Maarten Donders Maarten Donders (1987), in 2008 afgestudeerd aan de kunstacademie als illustrator, voelt zich meer een tekenaar. Hij probeert vanuit passies tekeningen te maken voor de juiste mensen. Gedreven door muziek uit alle hoeken zit hij voornamelijk 's avonds thuis te werken en komt hij regelmatig zijn grot uit voor een goed concert.
(2 lezers)
Minister van de liefde.
door Nicole van Nierop
Yolante had tenslotte niet voor niets de sms gestuurd. “Laat haar gaan! Ze hoort bij Jan en niet bij jou!”
Yolante Venus Aphrodite ging rechtop staan en streek haar jurk glad.
“Je mag haar hebben. Gratis. Voor niets. She doesn´t perform.” De jongen, niet langer dan één meter twintig, stapte in de auto, startte de motor en draaide zijn raampje open. “Fuck the monkeys, denk je eindelijk eens gescoord te hebben, word je buitenspel gezet door de minister.” Daarna gaf de jongen, niet langer dan één meter twintig, een peut gas en scheurde de parkeergarage uit. “Well, fuck the monkeys!”
Jan Peter Eros Cupido keek beteuterd naar Yolante. Hij had haar die middag meegenomen naar zijn torenkamer. Hij had haar gered. Hij had haar voorgelezen uit de sprookjes van de Telegraaf. Hij had haar lange haren gestreeld. Hij had haar verteld over de nieuwe Zalmnota. Hij had klompen voor haar gekocht. Ze wilde toch een voetbalvrouw zijn; hij had een voetbal in haar gezicht geschopt. Alles, alles had hij eraan gedaan om de mooie Yolante Venus Aphrodite op te vrolijken.
En nu, twee weken later was ze nog steeds niet gestopt met huilen. Ze sprak over spijt. Ze sprak over Jan. Ze sprak over vrijheid. Dat laatste had Jan Peter wel begrepen. Als je zo lang gevangen was gehouden in een parkeergarage die, niet oneerbiedig bedoeld, naar pis stonk, was het heel logisch dat je dat soort ervaringen van je af moest praten. Praten kon ze niet. Ze kon alleen maar huilen. Dikke druppels rolden over haar wangen. Jan Peter had dozen Kleenex naar de torenkamer gebracht, maar soms kan zelfs Kleenex het verdriet niet absorberen. Het was genoeg. Het huilen moest stoppen. De beslissing was genomen. Jan Peter opende de deur van zijn torenkamer en gaf Yolante een zetje. “Ga, ik heb mijn best gedaan. Zoek een andere Verlosser en stuur mij nooit meer een sms. Ook niet als ik toevallig jarig ben.”
