Henk van Straten (1980) is mede-oprichter van De Optimist. Hij schrijft boeken en daarnaast reportages voor de Nieuwe Revu. Met zijn tweede roman Smet werd hij genomineerd voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs. Hij woont in Eindhoven.
Ook van Henk van Straten
(2 lezers)
Smet.
door Henk van Straten
opnieuw opgemaakt. Dan wordt er opnieuw gedobbeld. En je bent nog dommer dan ik al dacht als je denkt dat ik dan weer als laatste eindig.
Betsie Dekkers
En dan ligt hij daar, in dat gat, in de aarde. Ik kan er maar niet over uit hoe rustig hij uit zijn ogen kijkt. Een beetje spottend, ook. Ik heb de hele tijd de neiging om hem iets te vragen, maar ik weet niet wat. En een antwoord zit er natuurlijk ook niet in. Maar niet omdat hij dood is. Nee, omdat we het niet mogen weten. Gek, hè?
Darryl knielt neer naast zijn dochter. Hij begint te kokhalzen. Oog in oog met zijn zoon, zijn handen in de aarde. En dan braakt hij, doet geen enkele poging het tegen te houden of op te vangen. Hij braakt en hij braakt opnieuw. Eerst zijn het nog etensresten, maar al snel druipt er niet meer dan slijmerig gal uit zijn mond het graf in. De etensresten kletteren op de kist. Het gal druipt op het pak van Joseph, op zijn huid en haar. Darryl haalt adem. Hij is klaar. Er komt niets meer. Angel wrijft hem over zijn rug, haar ogen nog steeds op haar broer gericht. Haar vader veegt zijn mond af. Met de slijmerige hand grijpt hij naar de zwarte aarde en gooit hem over de kist, over zijn zoon. Opnieuw en opnieuw. Nu met twee handen. Meer en meer. ‘Mi yiu homber, mi mucha homber,’ jammert hij, terwijl de vloeibare zon zich langzaam maar zeker om ons heen sluit.
Ik kijk naar Boonchan, zittend aan het graf met haar benen bungelend over de rand, en ze is van goud. Angel, op de grond naast haar vader, is van goud. Darryl, woest en gebroken, is van goud. De jongen in de grond, levenloos en koud, is van goud. Ik houd mijn handen voor mijn gezicht. Ik ben van goud.
‘Por fabor,’ kreunt Darryl, en hij wrijft de zwarte, vochtige aarde over zijn gezicht, in zijn baard, over zijn lijf, over zijn kale hoofd. Hij stopt het in zijn
