Marco Bijl (1970) schrijft korte verhalen, toneelstukken en scenario's. Zijn verhaal ‘Naoko zingt Norwegian Wood’ won in november 2009 de Optimist/Crossing Border verhalenwedstrijd. In het dagelijks leven is hij docent cultureel en maatschappelijk ondernemen en vader van Noortje.
(2 lezers)
Naoko zingt Norwegian Wood.
door Marco Bijl
Tekst: Marco Bijl
Zoals anderen squashen, of wekelijks golfen op zondagmorgen, zo heeft Naoko Nakamura op donderdag haar vaste karaokeavond, met haar baas, al zes jaar.
“Nakamura-san, de taxi staat klaar!”
Het bericht verschijnt via het bedrijfsnetwerk op haar scherm. Naoko sluit de computer af. De laatste uren van de donderdagse werkdag vult ze gewoonlijk met surfen en chatten. Ze is dan als laatste aanwezig op de afdeling. Haar collega’s hebben haar een gezellige avond gewenst. Het werk is klaar om zes uur, maar zij moet wachten op haar baas, die pas rond halftien uit vergadering komt. Buiten toetert de taxi. Ze zet het beeldscherm uit, trekt haar jas aan en neemt de lift naar beneden. Meneer Shinohara zit al voorin. Ze stapt in en groet zachtjes. Altijd rijdt de taxi naar dezelfde karaoke-bar in Shinjuku. Een luxe ruimte, verdeeld in studio’s met ouderwetse tv-schermen, op de achtste verdieping van het Dainippongebouw, boven het restaurant. Naoko en meneer Shinohara nemen studio 17 en het eerste nummer is: ‘Norwegian Wood’ van de Beatles. Daarna zingen ze Japanse klassiekers.
Naoko Nakamura heeft geen mooie stem en geen passie voor zingen. Met haar negenentwintig jaar is ze de oudste op de afdeling. Er werken alleen vrouwen. De meeste van haar collega’s zullen net als hun voorgangers binnen een aantal jaar trouwen, moeder worden en dan stoppen met werken.
Shinohara laat een fles whisky brengen. Naoko zingspreekt de regels op het scherm. De meeste nummers kent ze uit haar hoofd, wat aan het eind van de avond -als haar blik wat waziger begint te worden- wel gemakkelijk is. Vandaag drinkt ze thee. Door het bericht van de dokter vanmorgen weet ze
