Marco Bijl (1970) schrijft korte verhalen, toneelstukken en scenario's. Zijn verhaal ‘Naoko zingt Norwegian Wood’ won in november 2009 de Optimist/Crossing Border verhalenwedstrijd. In het dagelijks leven is hij docent cultureel en maatschappelijk ondernemen en vader van Noortje.
(2 lezers)
Naoko zingt Norwegian Wood.
door Marco Bijl
Over drie maanden zal haar groeiende buik duidelijk te zien zijn. De bar sluit. Ze vertrekken samen. Shinohara is ook deze keer niet langer dan een kwartier in haar huis. Als de taxi weg is loopt Naoko naar de zijkamer van haar appartement en schuift het kamerscherm opzij, dat voor een wiegje en een commode staat. Ze knipt het licht aan en pakt een teddybeer uit de wieg. En alsof de beer haar kan verstaan, fluistert ze: “Eindelijk lieve beer, eindelijk. Nu zijn we niet meer alleen.”
Donderdag, drie maanden later. Anderhalf uur eerder dan normaal verschijnt het bericht op haar beeldscherm: “Nakamura-san, de taxi staat klaar.”
Afgelopen maandag had ze opeens de behoefte gevoeld om in plaats van een ruimvallende trui en een wijde broek, het net gekochte jurkje -strak en met haar buik duidelijk zichtbaar- aan te trekken. De blikken van de collega’s waren veelbetekenend geweest, maar niemand had iets gezegd.
Snel ruimt ze haar spullen op een neemt de lift naar beneden. Meneer Shinohara zit voor in de taxi. Ze stapt in en zegt goedenavond. De taxi vertrekt, maar rijdt niet richting Shinjuku. In de buurt van het bedrijf staat een kleine privé-kliniek. Daar stoppen ze.
De arts is een oude studievriend van Shinohara. Zijn handen zijn koud als hij haar arm vastpakt. Naoko ligt in de steunen op de behandeltafel, waarbij haar benen een rechte hoek maken met haar rug. Ze kan zich nauwelijks bewegen. Achter haar hoofd staat Shinohara nerveus te neuriën. De arts trekt een steriele handschoen aan en brengt het speculum in. Dan onderzoekt hij de vrucht.
“Twintig weken, dat zal geen probleem zijn.”
De arts kijkt naar Shinohara. Die knikt en zucht. Hij pakt zijn creditcard uit zijn portemonnee. Hij volgt de arts naar het kantoortje naast de behandelkamer. Naoko staat op en trekt haar jurk recht. “Sorry, ik ga even mijn handen wassen,” zegt ze, maar de mannen zijn druk bezig met de
