Marco Bijl (1970) schrijft korte verhalen, toneelstukken en scenario's. Zijn verhaal ‘Naoko zingt Norwegian Wood’ won in november 2009 de Optimist/Crossing Border verhalenwedstrijd. In het dagelijks leven is hij docent cultureel en maatschappelijk ondernemen en vader van Noortje.
(2 lezers)
Naoko zingt Norwegian Wood.
door Marco Bijl
betaling.
Ze loopt naar het toilet. Naast de wastafel geeft ze over. Zonder iets schoon te maken, loopt ze terug naar de behandelkamer.
De ingreep wordt nog dezelfde avond uitgevoerd en duurt nog geen half uur. Toch mag Naoko pas rond halftwaalf, na een laatste controle, de kliniek verlaten. De procedure heeft geen pijn gedaan. Ze is suf en duizelig van de verdoving. Shinohara gaat met de taxi mee naar haar huis. In een plastic tasje draagt hij de pijnstillers en antibiotica die zijn voorgeschreven. Hij gaat niet mee naar binnen.
Na de ingreep is ze de volgende maandag al gaan werken. En vandaag, donderdag, gaat ze ook weer gewoon zingen. Op haar bureau stond deze week iedere ochtend een nieuw aardewerk poppetje, een blijk van medeleven van haar collega’s. Het zijn beeldjes van de god Jizo, een klein kaal monnikje met een rood mutsje op. ’s Avonds nam Naoko ze mee naar huis. Het is gebruikelijk om ze bij te zetten in een tempel, tussen de honderden andere verloren en ongeboren kinderen, maar bij Naoko liggen ze in scherven op de commode. Het wiegje staat ernaast. Netjes opgemaakt en klaar voor gebruik.
Vanochtend heeft Naoko haar nieuwe witte jurk aangedaan. Hij staat prachtig, ze heeft bijna haar oude figuur terug. Gisteren is ze in Ginza naar de kapper geweest en heeft ze haar nagels laten lakken. Daarna heeft ze nog tot sluitingstijd rondgelopen in het winkelcentrum. Bij een speciaalzaak heeft ze een set met acht keukenmessen gekocht. Noorse Øyo-messen, gesmeed uit één stuk staal met een kersenhouten heft. De verkoper gaf hoog op van de Scandinavische kwaliteit. Het blok kreeg ze erbij cadeau.
De donderdag verloopt zonder dat Naoko één toets van haar computer aanraakt. Als om half tien ‘s avonds het bericht verschijnt op haar beeldscherm, blijft Naoko rustig zitten. De lampen op de afdeling zijn uit en alleen het scherm verlicht haar gezicht. Pas als Shinohara na vijf
