Marco Bijl (1970) schrijft korte verhalen, toneelstukken en scenario's. Zijn verhaal ‘Naoko zingt Norwegian Wood’ won in november 2009 de Optimist/Crossing Border verhalenwedstrijd. In het dagelijks leven is hij docent cultureel en maatschappelijk ondernemen en vader van Noortje.
(2 lezers)
Naoko zingt Norwegian Wood.
door Marco Bijl
mailberichten opbelt; “Nakamura-san, de taxi staat klaar,” loopt ze langzaam via de trap naar beneden. De computer laat ze aanstaan. Als ze achter in de auto stapt zegt ze niets. Het is niet hun eigen taxichauffeur en Shinohara moet drie keer uitleggen waar ze naartoe willen. Vijftig minuten later dan gebruikelijk komen ze aan bij de karaokebar. De fles whisky staat al klaar, met twee glazen. Terwijl Shinohara inschenkt, zoekt Naoko het eerste nummer op. Het intro van de Beatles klinkt. Shinohara heeft het liedje al meer dan honderd keer gezongen, maar valt nog steeds te laat in: “I once had a girl, or should I say, she once had me…”
Voordat de laatste tonen van het nummer klinken –“Isn’t it good, Norwegian Wood”- steekt Naoko met één van haar nieuwe messen twintig keer in de buik van haar baas. Het mes glijdt soepel door het zijden pak van Shinohara en snijdt diep in zijn vlees. Als de muziek stopt, hoort ze hem reutelen. Op de karaoke-machine zoekt ze song nummer negenenveertig. Met het mes nog in haar hand zingt ze het lied van de trein die geliefden bij elkaar brengt, maar ook weer kan scheiden.
“Train, train….”
Daarna loopt ze naar het toilet, wast haar handen en loopt terug naar de studio. Door het raampje ziet ze Shinohara liggen in een plas bloed. Het scherm sneeuwt, de muziek is afgelopen. Ze gaat niet naar binnen, maar neemt de trap naar beneden, acht verdiepingen. Buiten ziet ze geen taxi klaarstaan. Ze neemt de metro naar huis. Het is druk, niemand let op de bloedspatten op haar witte jurk. Vanaf de metro moet ze nog een halfuur lopen naar haar appartement. Als ze thuis komt, trekt ze haar schoenen uit en daarna haar kleren. Haar jurk legt ze over de wieg. Ze wast zich en laat water in het bad lopen. Als het bad vol genoeg is, stapt ze erin en gaat liggen. Op de rand van het bad ligt de teddybeer. Loom pakt ze hem op en met haar ogen al gesloten zegt ze: “Deze vogel is gevlogen, beer, deze vogel is gevlogen.”
—-
