Henk van Straten (1980) is mede-oprichter van De Optimist. Hij schrijft boeken en daarnaast reportages voor de Nieuwe Revu. Met zijn tweede roman Smet werd hij genomineerd voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs. Hij woont in Eindhoven.
Willem Jansen
Ook van Henk van Straten
(1 lezers)
Carpaccio van courgette.
door Henk van Straten
Afgelopen zaterdag was ik dus de enige vegetariër tussen mijn drie broers en moeder. We zaten aan tafel in een duur en verfijnd Italiaans restaurant. Mijn moeder had ze van te voren al gebeld, dus ze wisten van mijn komst. “Ze” zijn in dit geval de zonder uitzondering grote, dikke en brede kerels met kale hoofden die in het restaurant de dienst uitmaken. Veel lichaamshaar. Geen vrouw te zien. Uitstekende obers, dat wel. En fenomenale koks. Dat weet ik want ik had er al eerder gegeten. Lamsvlees, geloof ik. Met andere woorden: ik bevond mij in het juiste biotoop voor een grazer. ‘Bon giorno!’ riep de hoofdkelner met een brede grijns. ‘Ah, dus ditte izze die vegetáriër!’ Ja hoor, hier zat hij, de vegetariër. Hij at een carpaccio van courgette terwijl zijn familieleden hun vorken zette in kalfsvlees en ganzenlever. En hij zweeg. Hij zweeg zelfs toen een van zijn broers zei: ‘Ik voel me altijd een beetje schuldig als ik ganzenlever eet.’ Hij zweeg omdat hij niet lastig wilde zijn.
Ik zweeg omdat ik geen ruzie wilde. Zelfs geen discussie. Ik zweeg omdat mijn moeder dit etentje had betaald. En ik zweeg, vooral, omdat ik het zelf ook naar mijn zin wilde hebben. Maar het knaagde. Het knaagde.
En ik wil ook gewoon die vent niet zijn. Die vent die ineens iedereen gaat lastigvallen met zijn nieuwgevonden geloof. Die vader die zijn zoontje naar een feestje laat gaan met de instructie daar onder geen enkele voorwaarde een worstenbroodje te eten. Ik wil die vent niet zijn ook omdat ikzelf simpelweg verre van onfeilbaar ben. Ik eet kaas. Thuis is dat biologische kaas, maar elders gewoon de kaas die ze hebben liggen. Ik drink thuis sojamelk, maar elders gewoon de melk die ze hebben staan.
De lijn tussen een idealistische pragmatist enerzijds, en een vervelende betweter anderzijds, is fijn als spinrag. Ik merk het aan mezelf. Ik wil anderen wijzen op het gedrag waar ik me zelf twee maanden geleden nog schuldig aan maakte. Soms doe ik dat ook, soms niet. Een fijne lijn. Maar ik blijf als het kan liever aan de kant van die lijn waar de leuke mensen zich ophouden, en dus graag niet aan de kant van mensen als de Vegan Streaker. Niet omdat de Vegan Streaker wél consequent is en wij aan de andere kant van de lijn niet – met consequent zijn lijkt me niets mis – maar omdat het extremisme en dogmatisme van types als hij me enorm tegenstaat, en me zelfs al die jaren ervan heeft weerhouden serieus over het probleemstuk van vlees en dierenleed na te denken. Mijns inziens zijn het idioten als hij die er juist voor zorgen dat nog steeds er weinig mensen het dilemma serieus nemen.
Maar nee dus, ik doe inderdaad niet alles wat ik kan om bij te dragen aan een betere wereld. Verre van. Maar ik ben te jong, te hoopvol, om helemaal niets te doen. Ik ben te jong en te optimistisch en te wakker om iets te blijven doen wat zoveel argumenten tegen zich heeft en zo weinig voor.
‘Ik vind dat je dan ook geen auto meer moet rijden,’ zei laatst iemand tegen me toen ik vertelde over mijn recente wijziging van levenskoers. Hij refereerde naar het CO2-argument. Echt waar. En dit cliché heb ik ook gehoord: ‘Sla je dan vanaf nu ook geen mug meer dood?’ Inderdaad, ik heb in korte tijd al snel geleerd: de vegetariër zucht veel en bijt veel op zijn tong.
Lees dit boek. Het is een goed boek. Het heeft een goed hart. Misschien maak je de keuze die ik maakte, misschien ook niet. Maar laat het op zijn minst een echte keuze zijn.
