Beeld

Lumineus – Myriam Moszkowicz

Door Saar Francken
28 juni 2010

De eerste aflevering van ‘Lumineus’ is een mini expositie met twee ogenschijnlijk compleet verschillende fotoseries. U ziet enerzijds gestileerde beelden van strak geklede mannen met glimmende haren en anderzijds de sepia foto’s van mensen op straat en in huis. Beide series zijn van de hand van fotografe Myriam Moszkowicz, dit jaar afgestudeerd aan de Foto Academie Amsterdam. “Wat je ziet, ben je zelf”, zegt Myriam; De Optimist licht toe. Foto’s kijken in drie stappen.

Uw redacteur heeft zich een eigen methode aangemeten voor het beoordelen van fotografie. Deze methode maakt het mogelijk om met rasse schreden door een afstudeerexpositie van 34 fotografen te lopen en te beoordelen welk werk u het meest interessant vindt. Stap 1 is heel basaal. U kijkt naar een foto en u stelt zichzelf de vraag: boeit dit beeld mij? Houdt het mijn aandacht vast, wil ik er meer over weten? Eigenlijk weet u dit intuïtief al heel snel. Zo nee, dan loopt u door. Is het antwoord ja, dan neemt u stap 2. U komt dichterbij en leest de titel van de foto(serie). De titel vertelt vaak meer over de bedoelde interpretatie van de fotograaf. Hiermee komt u dichter bij het verhaal achter het beeld. Bij toenemende interesse en nieuwsgierigheid is stap 3 een logisch vervolg: u vraagt om toelichting, vaak te vinden in een catalogus of natuurlijk bij de fotograaf zelf.

U loopt bijvoorbeeld langs de gestileerde portretten van Myriam Moszkowicz. Uw oog blijft hangen bij een krachtige mannenkop met karakteristieke neus. De man kijkt niet in de camera, maar ook zijn afgewende blik spreekt. Wie is hij, vraagt u zich af, is hij zomaar een model? Dan leest u de titel van de serie: Odyssey. Waarschijnlijk dus een man op reis. “Een vluchteling”, verduidelijkt Myriam. “Bij het woord ‘vluchteling’ hebben de meeste mensen een heel ander beeld in hun hoofd. Ik bedacht me hoe mooi het zou zijn de waardigheid van vluchtelingen te laten zien. Door mode, enscenering en stilering te gebruiken, ontstaat er een groot contrast met het gebruikelijke beeld van vluchtelingen en leg ik de nadruk op deze waardigheid.”
Het achtergrondverhaal geeft de foto een extra dimensie. Iedereen gebruikt aannames om de werkelijkheid te duiden, die helaas maar al te vaak op vooroordelen gebaseerd zijn en als stigmatiserend ervaren worden.

Het uitgangspunt van Myriam’s werkwijze is de eigen emotie. Vervolgens gaat ze op zoek naar mensen die qua uitstraling en verhaal bij haar emotie passen. Deze mensen behandelt ze als modellen; documentaire en enscenering raken zo in haar werk met elkaar verweven. Het overkoepelende thema is het leven tussen twee werelden en de invloed van de omgeving bij het vormgeven van dat leven. “Het is een soort zoektocht naar mezelf, waarbij ik mijn eigen emotie projecteer op anderen. Bepaalde kanten van mijn modellen licht ik uit, kanten die in hen zitten, maar ook in mij. Door de enscenering leg ik extra nadruk op datgene dat ik wil vertellen. Met deze combinatie van verhalen maak ik een beeld dat laat zien wat gezien zou kunnen worden, maar vaak niet gezien wordt.”

Pas dit jaar begon Myriam op deze manier te werk te gaan. In de eerdere jaren van haar opleiding lag de nadruk op de esthetiek en legde ze zich toe op mode- en portretfotografie. Ze besloot haar werkwijze radicaal om te gooien toen ze tijdens een verblijf in Israël manieren zocht om de emoties die ze voelde in beelden te vatten. Melancholie, verdriet, angst en overgave: ze zocht er personen bij om het vast te kunnen leggen. De foto’s drukte ze af in sepia om ze een melancholische tint mee te geven, alsof het beelden van lang vervlogen tijden zijn, die herinneren aan dat wat eens was. De serie getiteld Tacit Dialogue, bleek het startpunt van een nieuwe werkwijze. “Het was spannend om in mijn afstudeerjaar zo’n omzwaai te maken, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ik laat nu mezelf meer zien en kan tegelijkertijd aandacht schenken aan maatschappelijke thema’s. Hier wil ik mee verder.”

Hoe beoordeelt u nu het werk van Myriam Moszkowicz, na stap 1 tot en met 3 doorlopen te hebben? Wie afhaakt bij stap 1 komt nooit de achtergrond te weten en heeft dus eigenlijk geen compleet beeld van het werk. Dit stappenplan is gebaseerd op eerste indruk en smaak, de achtergrond komt pas in later aan bod. Deze methode is bedoeld om u handvatten te bieden bij het kijken naar fotografie.
Plezier staat voorop en De Optimist zal daaraan bijdragen door hier geregeld een lumineuze fotograaf aan u voor te stellen.

www.myriammoszkowicz.com

Lees meer van

Lumineus – Linde Leijh

Door Saar Francken

Veel cafés gebruiken hun wanden als expositieruimte voor (bevriende) kunstenaars. Interessante ontwikkeling eigenlijk: het betere café als hedendaagse galerie, met de kroegbaas als kunstkenner. Sommige cafés kopen werk aan om het te laten hangen, waardoor het een vast onderdeel wordt van het interieur. Café Cook, mijn favoriete plek om te eten en drinken in Amsterdam […]

Lees meer uit de categorie Beeld

Lumineus – Filip Dujardin

Door Nynke Vissia

Fantastische digitale bouwsels; fictie of non-fictie? Vanaf het moment dat ik het werk van Filip Dujardin ontdekte, was ik meteen geïntrigeerd. In mijn zoektocht naar meer informatie over de kunstenaar, stuitte ik op deze stelling die mijn enthousiasme nog verder aanwakkerde: “De ‘fictieve’ architectuur van de Belgische fotograaf en kunstenaar Filip Dujardin stelt een terugkeer […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper