Kort verhaal

Likken lippenstift

Door Joost Heijthuijsen | beeld: Maarten Donders
9 september 2010

Ik was aangenomen bij Tejatergroep Het Kollektief omdat ik tijdens de auditie op bevel een stijve kon krijgen. Uit een flinke bos schaamhaar stond daar twintig centimeter wilskracht te kloppen voor de kritiese tejatertraditie. Later heb ik gebeft met een gedicht van Lucebert in mijn rug gekerfd door een dramaturge, gepijpt omdat heteroseksualiteit een imperialistisch imperiatief was en vooral heel veel natte schaambossen volgepompt.

Ik was beïnvloed door ’68 en leefde een ideaal, dat bestond uit geile dingen in het oor fluisteren; gepijpt worden door eigen kweek actrices terwijl ik stoned was van mijn eigen kweek; die stille harde Griekse seks in het techniekhok met die journaliste met iets te weinig tieten maar wel een voorkeur voor die strakke Lee spijkerbroeken die zo lekker om haar kont zaten dat het hele gezelschap een bobbel in de broek kreeg (ook veel vrouwen van Het Kollektief werden er geil van), terwijl de rest van het tejater om de hoek Sophokles in het Grieks repeteerde; orgies na te veel rood; seks na de introductie van coke door Bob na de premiere toen de subsidierelatie met het ministerie beter werd; mezelf als een noeste arbeider afrukken op de Candy en Bertold Brecht.

Het lichaam is de bron van verbeelding en mijn piemel was de bron van de verbeelding van het publiek. Het ging hard en mijn voorhuid snelde mij overal vooruit. Je komt als kleine jongen van de Sociale Academie en krijgt opeens een grote rol. Puur op karakter. Je had me moeten zien. Het begon met twee uur twintig centimeter Hamlet op het podium, iedere dag, fluffers kenden we niet. Het is instelling die je moet hebben en je lichaam moet er klaar voor zijn. Het hele systeem moet in het teken staan van een onderdeel en een onderdeel moet in het teken staan van het hele systeem. Dat vergt discipline en doorzettingsvermogen. Je moet je lichaam onderhouden met koud douchen en heel veel concentratie. Hele ochtenden kon ik me concentreren op de beweging van een ooglid. Je kunt een wenkbrauw hebben, maar je kunt ook een wenkbrauw voelen. Dat is het verschil en dat verschil kan veel met je doen, daardoor speel je rauwer.
Een acteur moet alles afleren, op het podium moet hij durven zijn meest primitieve kant te laten zien. Het theater ontwikkelde mijn karakter en langzaam ontwikkelde het repertoire. We deden Bakchai van Euripides op een erg fysieke manier en je had onze bewerking van Caligula moeten zien; laat ik daar maar niet te veel over vertellen. Het is iets dat bij die tijd hoorde. Het toneel zit vast aan de lijst en de samenleving zit vast aan de christelijke moraal. Daar moest je uit, en daar moest je zoveel mogelijk mensen bij betrekken. Vrouwen wilden bij mijn primitief priemende piemel betrokken worden. Ik kan ze gelijk geven en waar moesten ze anders naartoe, zoveel anders was er niet.

We brachten het theater terug tot de essentie: de speler en het publiek. Daarmee waren we onderdeel van een internationale beweging, die al snel werd opgepikt, want het viel op. Ze interviewde me in Parijs, dat was nog voordat ze voor de televisie werkte. Beiden veinsden we onze onzekerheid weg met arrogantie. Toen viel het me al op dat ze maar weinig borsten heeft, dat leek een constante in mijn leven. Het was allemaal buitenkant en haar buitenkant sprak mij aan. In essentie geilde ik op haar. Het was veel bluf toentertijd. Wat we precies met theater bedoelden wist ik niet, laat staan dat ik het duidelijk kon maken, maar daar ging het ook niet over. We stonden ergens voor en ik ging voor haar. De fles rood stond vol wellust op tafel. Gauloises rookten we nog zonder filter. Ik had er wel ervaring mee: dit soort vrouwen hield van Strindberg als voorspel. Daarna gaat het menu over in een potje Nietzsche. Je moet alles wat je weet opzij zetten, het dierlijke in je toelaten. Na nog meer wijn kreeg het gesprek de gewenste wending. Ik wist dat ze als studente als model in de Candy bijverdiende. Terwijl ik haar bijschonk vertelde ik dat ze kaal van onderen was. Zat ze daar roerloos van verbazing. Ik wist het wel, haar schaamlippen werden in Technicolor onder de toonbank verkocht. Ze prostitueerde zich voor een paar honderd gulden om haar studie te betalen. Dan mocht ik alles met haar doen en om niet herkend te worden droeg ze van die goedkope vuurrode lippenstift en een pruik. Haar goedkope hardheid wist mijn hardheid op bevel een orgasme te geven. Wij neukten niet zo plat als nu; bij ons was het een seksuele bevrijding.

Wat rest is de lippenstift onder je onderbroek en de zweem Chanel 5 rond je dijbenen. Kalfsmuis, kappertjes, pasta en rood en wit van een goed huis nemen in mijn leven de plek in van trussen en lijsten, dialogen en monologen. Pijpen en beffen als de Marx en Lenin uit die tijd. Het klinkt misschien vaag allemaal maar ik weet zeker dat de geilheid blijft. Het heeft er vooral mee te maken hoe je je iets abstracts kunt inbeelden. Verbeeldingskracht. Voelen hoe nat nat kan zijn. Dan volgt de rest vanzelf. Misschien zijn we dat als samenleving wel kwijtgeraakt.

 

Laat ik het anders vertellen, laat ik mezelf Jules noemen. Niet dat het er verder toe doet. Mijn knappe gelaatstrekken worden geaccentueerd door mijn haar dat achterover op het hoofd zit geplakt. Nonchalant. Ze smeekte en smeerde er sperma doorheen. Sperma dat eerst in haar mond spoot. Zij mengde het met haar speeksel, doorrode lippen brachten het op haar handen, de muizen van haar handen wreven het mengsel nog eens vlak en dan ging het heimelijk door het haar. Ik zie er nog best wel goed uit voor mijn leeftijd, al gaat mijn rug achteruit van het vele staan. Ik ben hard. Mijn erectie stift zij eerst met haar lippenstift. Ik blijf stijf. Het bloed in mijn lul is door haar rood nog meer geaccentueerd. Ze ondersteunt mijn scrotum met haar andere hand. Haar lippenstift brengt ze naar haar mond en haar tong likt alles vakkundig af. En weer stift ze mijn erectie met haar lippenstift. Ze houdt ervan dat ik haar zo, met een lul vol van mijn bloed en vol van haar rood aan alle kanten neem. Likken rood langs haar schaamlippen. Likken rood langs haar kont. Nu is haar mond er enkel nog om te vragen. Wel nog rood maar niet te kritisch, dat wil de opdrachtgever niet meer.
Laten we de (mede)samensteller en presentator van diverse VPRO programma’s een naam geven. Ze verwacht mij niet als restauranteigenaar op dit middelgrote theaterfestival in deze middelgrote provinciestad. Een rood-zwart mantelpakje van een modehuis maakt haar gedistingeerd en de zware make-up versterkt die afstand. Er is maar een ding dat het beeld ontsiert: een restje cappuchinoschuim zit als een spermakwak op haar rode lippen. In deze setting is ze even misplaatst als haar salaris, maar haar voorkeur voor couture financiert ze met schnabbels zoals hier. Je kunt haar nu Googlen; ik kwam haar voor de eerste keer onder de toonbank tegen. De cosmetische verhulling van leegte is haar leven geworden en dat bracht haar succes. Speakers Academy omschrijft haar als €€€, een geboren televisievrouw. Categorieën Dames, Media & Journalistiek, Presentatoren/ Dagvoorzitters en Radio- en Televisie Persoonlijkheden. Jaretelles cultiveert €€€ sinds die Parijse hotelkamer. Er is niets beter dan een vrouw neuken op de vloer van een hotelkamer. Er is niets beter dan een vrouw neuken voor de spiegel van de badkamer van een hotelkamer.

Puntige tepetjes had ze op puntige borstjes. Voor een foto in de Candy kreeg ze vroeger honderd gulden en dan mocht ze blij zijn. Internet heeft een hoop veranderd. Ze is inzetbaar als interviewer/ Talkshow-host, voor presentatiewerkzaamheden en voor dagvoorzitterschap/ discussieleiderschap. €€€ staat bij Speakers Academy voor tussen de 3500 en 4999 euro. De prijs is indicatief en kan fluctueren, daar er een groot aantal variabelen is (duur van het optreden, importantie van de bijeenkomst, aantal gasten, voorbereidingstijd, reistijd etc.).
Een pop-up van de andere pagina komt tevoorschijn. Porno. Hoe zij pijpt, dat zag je vroeger niet. Ik klik het weg. Er wordt tevens een onderscheid gemaakt in sprekers die een voordracht houden (ca. 30-60 minuten), of zij die een dagdeel of een hele dag werken. Sommige sprekers vallen hierdoor in meerdere prijscategorieën. De laagste wordt dan aangegeven.

Een straal spuit tussen haar benen. Ze berijdt het bidet zoals ze mij zonet nog bereed. Ik weet nog hoe ik haar jaretelles kocht en die bij haar op de omroep liet bezorgen. De pastis vertroebelde van geilheid. Haar borsten naar voren; het Werktheater was een voorbeeld voor ons. Haar ambitie om mij te pijpen was nog groter dan haar ambitie om het te maken in oproepland. Haar borsten. Ze nam mij mee uit Café de Flore en liet me de jarretelles zien die ik bij haar op de omroep liet bezorgen, waarna ik haar tegen de muur van de hotelkamer aanzette. Borsten. Onder haar rok. €€€ kneep me bij mijn ballen, haalde de stijve uit mijn broek en we belandden op het bed terwijl ik haar tegen de muur van de hotelkamer wilde penetreren, en bij het denken aan mijn lul die tegen haar tegen de muur aanramde zat zij bovenop mij en liep haar mascara van het zweet uit over haar ogen.

Ik lig op mijn bed. Restjes mascara van de vakantiekracht zitten nog op mijn beddengoed. Haar stem op de radio doet me aan vroeger denken. Het is een oud interview met mij in het kader van de opening van het theaterinstituut. Ik masturbeer terwijl ze mij een vraag stelt, het was de tijd dat ik nog op bevel een stijve kon krijgen. Niet vergeten de restjes sperma weg te werken. Dingen veranderen. Flink wat uit die tijd hebben we laatst weggedaan. De Slegte gaf er niet veel meer voor, de eerste jaargang Candy was meer waard dan de hele doos Suhrkamp Taschenbucher.

Terwijl ik haar bef door haar slipje denk ik aan Brecht die zich verzette tegen het burgerlijk kijkkasttheater, dat een wereld van illusies tevoorschijn toverde en het publiek zo nauw bij de gebeurtenissen en personages op het toneel probeerde te betrekken, dat het voor korte tijd zijn dagelijkse beslommeringen vergat. Ze komt niet snel klaar en ik probeer het nu met mijn vinger erbij, terwijl ik met mijn tong de dunne structuur van het katoen proef. Kleine kronkels. Gekerm. Op deze manier diende het theater volgens Brecht voornamelijk als ontluchtingskanaal voor alledaagse spanningen in de samenleving. Nog een vinger erbij. “Als een soort bliksemafleider voor verdrongen gevoelens die mensen buiten het theater hadden opgedaan” las ik vanmiddag nog op dit bed terwijl ik over haar fantaseerde. Mijn stijve is allang weer weg terwijl ze klaarkomt, of doet alsof.

Toen het minder ging met mijn erectievermogen ging het ook minder met mijn carrière. Daar gaan vreemde verhalen over. Voor een programma wilde ze er nog eens een item aan wijden, maar dat werd door haar collega’s van tafel geveegd. De VPRO is niet meer zo progressief als vroeger.
Het negatief oordeel van het ministerie sloeg in als die eerste coke. Eerst was er de verbazing, toen een kater die ik nog nooit in mijn leven had meegemaakt. Emotioneel zou je het kunnen noemen. Mijn werk zou niet vernieuwend en op herhaling van vaststaande patronen gebaseerd zijn. Een omscholingscursus volgde. Tja, de samenleving verhardde, ook dankzij internet. Cabaretiers met makke grappen namen in het theater de plek in van kritiese tejatergroepen met erecties. Het is een reactie op een reactie. Het theater ruilde ik in voor een restaurant op theaterfestivals.

Het belang van Tejatergroep Het Kollektief zit op verschillende terreinen. Het omvangrijke archief (16 meter) werd overgenomen door het Theater Instituut. Bijna zestig titels van videoproducties, voorstellingsregistraties en films kunnen in het Theater Instituut bekeken worden. In het foto-archief is een grondige ordening aangebracht. Op internet kan ik ze niet vinden.

De vakantiekracht vraagt of ik naar achteren kan komen, want het is erg druk. Als we oogcontact hebben zie ik haar blik naar mijn lul schieten. Ik schiet langs haar tafel, smetteloos gedekt als dat bed in Parijs, en negeer haar. Op een servet schrijft ze vast met rode lippenstift dat haar rode lippenstift er nog altijd voor mij zal zijn. Het maakte me extra geil en ik neukte de vakantiekracht.

De geschiedenis van Tejatergroep Het Kollektief wordt uitvoerig door Harmke Pijpers beschreven in haar boek De Beweging van een Beweging (ISBN 90-48123-0412).

Lees meer van

Vrijheid boven markt

Door Joost Heijthuijsen

Dit essay is geschreven in opdracht van Literair Productiehuis Wintertuin, voor de filosofische theatervoorstelling De Concurrent. Begrippen als ‘kapitalisme’ en ‘economie’ hebben door de tijd heen een andere betekenis gekregen. Zo zijn we van een markteconomie naar een marktsamenleving gegaan waarin alles te koop is. Joost Heijthuijsen wil deze alomvattende economie niet langer enkel aan […]

Lees meer uit de categorie Kort verhaal

Een sierlijk beest

Door Levi Jacobs

Hassan staat tegen het raam geplakt en kijkt naar de kont van een kameel. ‘Zie je die heupen op en neer gaan? Dat geile ritme? Zo gaan de billen van de danseressen ook.’ En hij doet het voor. Met zijn handen op de heupen beweegt hij op en neer en kijkt met getuite lippen de […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper