Essay

Kleine dikke paarden

Door Miriam van Ommeren
24 november 2010

Tekst: Miriam van Ommeren
Muziek en beeld: Kiki

Dierenliefde. Ik ben ermee geboren en opgegroeid, letterlijk. Ik ben dol op dieren, echt stapelgek. Elke hond die ik tegen kom wil ik aaien, ook als die hond aan de overkant van de straat loopt. Mijn hart slaat een slag over als ik een konijn zie en ik lach zelfs naar paarden. En ik ben allergisch voor paarden.
Zou mijn dierenliefde ook weerspiegeld worden in mijn boeken- en platenverzameling, vroeg ik me af. Dat viel tegen, in beide gevallen. In mijn boekenkast vond ik wat overgebleven kinderboeken met dieren in de hoofdrol en een enkele klassieker als Watership Down (weer konijnen), maar daar bleef het bij. Ik nam plaats voor mijn platenkast. Goede muziek over dieren, had ik dat eigenlijk in huis? Ik kan blindelings tien platen uit de kast trekken waarin gezongen wordt over sex, drugs of juist de totale onthouding daarvan, of hoe het systeem verneukt dient te worden (mijn platenkast bevat veel punkplaten), maar dierenliefde? Dierenbevrijding, ja, maar dat was toch niet wat ik bedoelde. Had ik nu echt geen platen waarin het dier in al zijn heerlijke glorie werden bezongen?
‘I wanna be your dog’ van The Stooges valt, hoe goed ook, niet in die categorie. En ook ‘Wild Horses’ van Rolling Stones dekt de lading niet.
Een rondvraag bij anderen leverde me ook niet op wat ik zocht. Er zijn genoeg songtitels met dieren erin, maar die zijn al even metaforisch als de wilde paarden van Mick Jagger en Keith Richards: ‘Free as a bird’ van The Beatles,  ‘Love Cats’ van The Cure of ‘Lioness’ van Songs: Ohia.

Gelukkig is er sinds kort één plaat die de (Nederlandstalige) dierenliefhebber tegemoet komt, effectief getiteld ‘Dierenalbum’. Kiki, kunstenaar en zangeres/bassist van Malle Pietje & The Bimbo’s, bracht in maart van dit jaar haar soloplaat in eigen beheer uit. Een dikke plak knalroze vinyl met twaalf nummers, waarvan de helft over dieren gaat. De rest gaat over kaassoufflé’s, rode rozen en ongeboren baby’s, onder andere.
‘Dierenalbum’ begint met een liefdesverklaring aan Bokito, de zilverruggorilla die in 2007 ontsnapte uit Diergaarde Blijdorp, en gaat via het zielige, moederloze walviskalf Colin en een geeuwende babyleeuw naar nieuwe haring (‘Oh jongens, smullen maar’). De meeste nummers op de plaat hebben een nonchalante punkrock attitude, maar dan met een omhulsel zo zacht als de vacht van een hertenlam. Agressie is op ‘Dierenalbum’ niet terug te vinden, halve ballads daarentegen wel, en hier en daar zelfs een strijkinstrument. Kiki zingt en speelt zelf gitaar en wordt o.a. begeleid door een zeer kundige drummer.
Favoriet zijn de nummers ‘Kleine Dikke Paarden’ en ‘Kameel’; voor dat laatste nummer maakte Kiki een videoclip die de grens tussen kunst en kitsch ruimschoots overschrijdt en waarin vol overtuiging wordt gebuikdanst voor een green screen. ‘Kameel’ gaat over een ontmoeting in een ver land; een onmogelijke vakantieliefde, maar dan één met twee bulten op z’n rug: ‘Kameel, ga met me mee/Met het vliegtuig over de zee/Maar bij mij is het wel koud/En dus voor jou niet vertrouwd’. Een melancholisch nummer met een paar flinke uithalen.

‘Kleine Dikke Paarden’ is rechttoe rechtaan rock ’n roll en misschien wel het meest aanstekelijke nummer van de plaat. In minder dan twee minuten bezingt Kiki de vertedering die kleine dikke paarden oproepen wanneer ze, alleen of in een groep, in de wei staan. Inderdaad, waarom zijn die paarden zo klein en dik?

Kiki – ‘Kleine Dikke Paarden’

Kiki verklaarde bij de presentatie van haar album zelf ‘eigenlijk niets’ met dieren te hebben. Puppies vindt ze schattig, maar ze hoeft er zelf geen te hebben. Het besef dat Kiki geen babyleeuw onder haar bed verborgen houdt zorgt voor lichte teleurstelling, maar doet verder geen afbreuk aan haar dierenplaat. Hier geen metaforen maar ongewone rijmschema’s, onvaste uithalen en vooral onvervalste liefde voor muziek. Als het gaat om dierenliefde leggen de metaforische wilde paarden van The Rolling Stones het af tegen de kleine dikke paarden van Kiki.

‘Dierenalbum’ van Kiki is in eigen beheer uitgebracht op K-Ass Records en te verkrijgen door Kiki te mailen op kiki_elegans@hotmail.com. De nummers ‘Kleine Dikke Paarden’, ‘Babyleeuw’, ‘Bokito’ en ‘Colin’ zijn te horen op http://www.myspace.com/kikisolo, evenals een aantal nummers van haar vorige plaat ‘Kiki’.

Over de auteur

Miriam van Ommeren (1978) is mede-oprichter en hoofdredacteur van De Optimist. Ze schrijft, bij voorkeur over kunst en literatuur, redigeert, maakt programma's en houdt van interviewen. Ze werkt voor Incubate Festival als manager Beleid & Financiering.

Lees meer van

De Optimist eet…

Door Miriam van Ommeren

De Optimist eet; eet je mee? In het kader van onze thema-maand over eten laten we schrijvers, dichters en redacteuren vertellen wat hun favoriete ‘eet-fragment’ is in woord, beeld of geluid. Hieronder schrijver Willem Claassen over de boterham met spek van Wipneus en Pim, boekredacteur Rebecca Wilson over ‘The Fish’ van Lydia Davis, schrijver Roos van […]

Lees meer uit de categorie Essay

Een bepaald soort deernis

Door Vincent Terlouw

Het pessimisme aan de hand van Hermans Oh doorschijnende droefenis, oh treiterende treurnis, oh kakelende kwelling, oh lusteloos leed, oh perfide pijn, oh smartelijke smart, oh klevend kruis, – en nu verlaat ik mijn alliteratiedrift – oh lieve moeder, het begin van een nieuw jaar; zere botten, zere kop, wederom neergekletterd op vakje 1 van […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper