Beeld Essay

Lumineus – Isabella Rozendaal

Door Shinta Lempers
24 november 2010

Isabella Rozendaals jachtervaringen wekken in eerste instantie een tweeslachtige indruk. Ze beschrijft op haar blog uitbundig hoe ze opgaat in het jagen, hoe ze een zelf neergeschoten fazant de nek omdraait en het later, met het schort voor en de geslepen messen in haar handen, doodgemoedereerd ontdoet van zijn ingewanden. Haar blog toont foto’s van wild in rijke marinades met op de achtergrond een trotse Rozendaal die een glas rode wijn heft.

Niettemin is ‘The Hunt’, een doorlopend project in woord en beeld, voortgekomen uit de wens om de andere kant van de jachtcultuur zichtbaar te maken. Het contrast tussen rust, vrede, devotie, onderzoek, geduld en oprechte liefde voor dieren en de natuur, aan de ene kant van het spectrum en de neiging tot doden, een hoge verdraagzaamheid voor bloed en de afwezigheid van sentimentaliteit aan de andere kant. Rozendaal etaleert die paradox en doet dat zo geloofwaardig omdat ze er niet voor schuwt deze door te laten werken in haar eigen leven. Zo onthult het project ook haar eigen onderdrukte verlangens: een evidente fascinatie voor het levende dier, maar ook wetenschappelijke interesse in de innerlijke werking van de dood; het verlangen naar de gelatenheid en het meditatieve effect van het ongerepte bos, en daar onderdeel van zijn. Maar ook de blootlegging van onze oerbehoeften die beantwoord wordt door het jagen.

De schizofrenie van de jachtcultuur is symbool voor ons eigen ambigue karakter. Rozendaal verslaat haar onderwerp op gonzo-achtige wijze; ze vereenzelvigt zichzelf met haar subjecten achter de jachtgeweren. Dit getuigt van waar kunstenaarschap. Of ze echt een jager wilde worden, wist ze vantevoren niet. Wat ze wel wist was dat ze moest weten wat het betekende om er één te zijn. Zo documenteert ze een eeuwenoude traditie zonder in vooroordelen te vervallen. Die onbevooroordeelheid komt vooral tot uiting in de behendigheid waarmee Rozendaal de paradoxen steeds weet te vangen in één beeld: de sticker van een beer op de hoes van het reservewiel van een jeep, het voelbare geduld dat het doden van een hert vereist, de spaniëls op dierenhuiden voor een woekerend haardvuur.

Rozendaal ervaart dat jagen ook een idyllische ervaring kan zijn: De ijzige lucht en de bloedrode zon toonden me het anders zo monotone landschap in een heel nieuw licht.” Het is dan ook niet heel gek dat al vroeg tijdens dit project Rozendaals liefde voor jagen geboren is. De portretten laten geen koelbloedige dierendoders zien, maar warme mensen die na het jagen samenkomen om onder het genot van bourgondische maaltijden hun ervaringen uit te wisselen. Zoals de solo-jager Jos, door de week architect en in het weekend jager. Hij heeft een koelkast vol met versgeschoten hert. Diezelfde man heeft er, middels baricades en andere maatregelen, voor gezorgd dat er helemaal geen verkeersongevallen meer plaatsvinden waarbij herten het leven laten. Natuurlijk schiet hij ook net genoeg herten om de gemeenschap gezond te houden.

Rozendaal ontdekt zelf ook hoe haar dierenliefde een plek krijgt temidden van de vaak morbide taferelen van de jacht. “De afschuw die ik voel bij het zien van langdurig of vergaand lijden bewijst dat ik niet verstoken ben van enige vorm van mededogen. Een vogel in een kooi vind ik veel kwellender dan het abrupt schieten van een dier dat tenminste heeft kunnen leven in de natuur. Ik schijn gewoonweg niet de mate van sentimentaliteit te delen die zo kenmerkend is voor de westerse samenleving van vandaag.”

The Hunt is een boek (deels fotografie, deels tekst) waar Isabella Rozendaal momenteel aan werkt. Ze heeft de jacht in Nederland, Duitsland, Texas en Louisiana (VS) van dichtbij meegemaakt en gaat dat nog doen in andere Europese landen en Zuid-Afrika, tijdens de opkomende jachtseizoenen. Bekijk dit en andere projecten op haar website.

Lees meer van

Meer dan duizend woorden

Door Shinta Lempers

Beeld: © Rob Funcken Portretschrijven houdt in dat je je fantasie loslaat op een foto.Wat zie je, wat gebeurt er buiten het kader, wat speelde zich voor en na deze momentopname af? Deze rubriek laat zien dat een foto inderdaad meer dan duizend woorden zegt. Tel maar. In de krochten van het nachtleven Ysbrand sloot […]

Lees meer uit de categorie Beeld Essay

O, San Francisco

Door Emily Kocken

Emily Kocken, schrijver en kunstenaar, bezingt haar liefde voor (en verlangen naar) San Francisco.   Ik was op reis en ben weer thuis. Zelden verlangde ik zo snel al naar de plaats waar ik op vakantie was. Ondanks een hevige jetlag (heftiger dan eerdere keren), slapeloosheid in de nacht, vermoeidheid overdag, spastische darmen en suizende […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper