Jeroen Pen (1987) studeert Communicatie- en Informatiewetenschappen in combinatie met Algemene Cultuurwetenschappen en stond in zijn vorige leven bekend als notoir lanterfanter. Als hij niet leest of luistert, schrijft of praat hij.
Ook van Jeroen Pen
- Werken aan een oeuvre
- Gebbetje #49
- Een bootje, net als weleer
- Waar je mee geboren wordt, daar ben je mee besmet
- De das van Louis
(Nog geen stemmen)
Loading ...Gebbetje #48
door Jeroen Pen
Waarschijnlijk was mijn eerste fout dat ik daar in de club een gesprek met haar had aangeknoopt. Nou nee, dat is niet waar, mijn eerste fout was dat ik naar die club was gegaan, maar je moet dat soort dingen niet te diep analyseren.
Maar goed, ze was best aardig. Al vrij snel woonden we samen en hadden we het erover een gezinnetje te stichten – zij werkte in het ziekenhuis en ik was hoofd verkoop van Pringle Knitwear, dus we konden goed leven van ons gezamenlijke inkomen. We gingen elke week minstens een keer uit eten, en op zondagavond nodigden we altijd vrienden uit voor wijn en een spelletje bridge.
Elke avond voor we gingen slapen leunde ze naar me toe, gaf ze me voorzichtig een kus op mijn voorhoofd en fluisterde ze: ‘Ik hou van je,’ en dan nestelde ze zich op mijn linkerschouder. Maar op een dag hielden de kussen en het fluisteren op.
Ik kon maar niet begrijpen wat er mis was. Aanvankelijk dacht ik dat ze misschien een affaire had gehad, al lag dat meer aan mijn eigen onzekerheid; ik heb mezelf altijd al te min voor haar gevonden. Maar nee, ze had altijd gezegd dat ik de enige voor haar was. Daar zou ze niet over liegen. Dus wat kon het dan zijn? Uren lag ik te tobben die nacht.
Ze was dood.
Dat was het natuurlijk.
Dus na een korte periode van rouw begon ik alles te regelen. Ze protesteerde, maar ik had nog nooit een sterfgeval in de familie meegemaakt, dus ik wist niet beter dan dat dat zo hoorde. Haar familie nam het vrij goed op (ze stuurden me een mooie kaart en een krans, dat vond ik echt aardig van ze). Haar in de kist krijgen was niet makkelijk, maar toen we haar eenmaal hadden verdoofd met wat chloroform paste ze perfect in de vurehouten doos.
Ik hoor het kloppen nog steeds.
Tekst: Ste Curran
Vertaling: Patricia Piolon
Laat een reactie achter
