Beeld Essay Portret

Roos-meisjes

Door Stefanie Hesseling
26 januari 2012

Stefanie Hesseling (lolalovesthis.blogspot.com) over kunstenaar en vriendin Roos van der Vliet.

Roos was het nieuwe meisje in mijn klas. Ze had lang donker haar en gaatjes in haar oren. Ze was acht jaar oud en kwam uit Dordrecht. Dat vond ik mooi klinken, Dordrecht. Gezien het feit dat op die leeftijd de naam van een onbekende stad reden genoeg  is om vriendschap te sluiten, werden we beste vriendinnen.

Nu zijn we volwassen. Of tenminste, op een leeftijd die een volwassen invulling des leven zou doen vermoeden. Roos schildert. Ze rondde haar studie aan de kunstacademie Cum Laude af in een tijd dat we elkaar, zonder uitgesproken gevoel van weemoed, uit het oog waren verloren.  Vorig jaar hervonden we elkaar. We spraken af in een café en aten appeltaart. “Gemaakt door geestelijk gehandicapten”, zei de koket-kortgeknipte-dame achter de bar, “maar echt heel lekker”. Alsof de smaak van de taart extra bevestiging behoefde enkel en alleen omdat deze door intellectueel minder fortuinlijken geproduceerd was. We dronken wijn. Veel wijn. En we zeiden, zonder zelfs een schijn van onwaarheid, dat we elkaar gemist hadden, heel erg.

Ik maakte laatst foto’s van Roos en haar atelier, haar fijnste plek op aarde. We dronken kruidenthee uit plastic wegwerpbekers en luisterden muziek. We praatten weinig, want creativiteit vergt concentratie. Ik maakte foto’s van alles, in de vooruitstrevende maar relatief ijdele hoop het proces  dat ze doorliep en de sfeer die dat proces teweegbracht te vangen.

   

 

Ik portretteerde haar in de periode dat ze bezig was met het schilderen van haar nieuwste serie. “Een ras van Roos-meisjes schilder ik”, zei ze. Portretten van jonge vrouwen die je in zacht licht hun fragiele gezicht toewenden, terwijl onverklaarbare schaduwen hun gelaat vinden, volgen en vervormen. Kwetsbaar, dacht ik toen ze mij schilderde en het me liet zien. Nu de portretten af zijn, zie ik wat anders. Ik zie wel degelijk kwetsbaarheid, maar enkel in de meisjeslichamen, het zachte haar en de zoete lippen. Wat ik vooral zie, zijn de strijdbare ogen. Geen spiegels van de ziel maar een mogelijkheid tot weerkaatsing van je eigen onzekerheid.  Het is pure projectie. Jij ziet ons maar wij zien jou beter.


Stefanie
   
Loretta

Lys

Lees meer uit de categorie Beeld Essay Portret

Illuster – Gemma Pauwels

Door Lauralouise Hendrix

In de vier jaar dat De Optimist bestaat zijn er regelmatig  korte verhalen van jong schrijftalent gepubliceerd; inmiddels meer dan 40. Deze literaire pareltjes worden altijd vergezeld door een illustratie die speciaal hiervoor wordt gemaakt, door illustratoren met uiteenlopende stijlen en achtergronden. Los van de korte biografie die we plaatsen, weet de lezer niet zoveel […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper