Essay

Uit haar bladerdak

Door Jan Haasbroek
5 maart 2012

Als ik de luiken van de Jan Luijkenstraat open, tuimelen er allerhande geschiedenissen naar buiten. Uit elk huis weer andere. In deze groene long, die het Willemspark verbindt met de grachtengordel, hebben elites en geschiedenissen vrij spel. Dat is niet alleen omdat iedereen – zolang de verbouwing duurt – via Jan Luijkenstraat nr. 1 – onder een grote triomfboog door – het Rijksmuseum kan binnengaan. En ook niet omdat je je op nr. 2 – via het Filmfonds – toegang kunt verschaffen tot rijke cinematografische schatten. Nee, het begint al bij de naamgever van de straat. Dichter, schilder en etser Jan Luijken (1649-1712) kreeg op 26-jarige leeftijd een zodanige mystiek-religieuze opdonder, dat hij daarna besloot zijn leven als doops-gezinde voort te zetten. En dat trok nieuwe mystiek aan.

Zo treffen we op nr. 52 – ga zelf maar kijken – de prelatuur van Opus Deï. Zoals bekend, is de samenwerking van de geïncorporeerde leken in de zending van deze prelatuur niet van externe of bijkomstige aard, maar doen de leken dit als ledematen van het lichaam van de prelatuur. Althans strikt canoniek gezien. Hoe dan ook, toen Opus Deï zijn duistere tenten in de Jan Luijkenstraat had opgeslagen, kon een van de fanatiekste katholieke landjes ter wereld, de Caraïbische eilandengroep Grenada, niet achterblijven. Het opende prompt, schuin aan de overkant, op nr. 5, zijn consulaat-generaal en riep de filmer Rob Houwer uit tot honorair consul.

Nu de roetzwarte reactie steeds meer de dienst ging uitmaken in de Jan Luijkenstraat, werd het voor de buren op nr. 3 – wereldwijd bekend als de krakers van de Lucky Luijk – tijd om te verkassen en in te trekken bij hun maten van de Rode Tetter. Maar krakers vertrekken nooit geruisloos. Zelfs lijn 10 moest er op 12 oktober 1982 aan geloven. Lijn 10? In de Jan Luijkenstraat? Ligt daar rails dan? Nee, om de hoek, op de kruising Van Baerle- en Paulus Potterstraat. Maar dáár heeft ook nooit een lijn 10 gereden. Toch heeft iedereen nog een brandende gele tram met het lijncijfer 10 op zijn netvlies. En netvliezen liegen niet. Zeker niet over trams die zelden branden en al helemaal niet op plaatsen waar ze nooit komen. Lijn 10 bleek verdwaald te zijn. Hij kwam uit de remise Havenstraat, was niet gewaarschuwd, werd niet even omgeleid over de Overtoom, en karde in zijn eentje regelrecht het krakersoproer in. Hadden de bn’ers Remco Campert, Robert ten Brink en Harry de Winter, die toch alledrie sinds jaar en dag in de Jan Luijkenstraat woonden, en wel op de perceelnummers 25, 90 en 43, dan niks kunnen doen? Nop. Robert stond zijn vijf woestknappe dochters Nina, Emma, Charlotte, Isabel en Suzanne  aan te moedigen bij de stiletto-race in de P.C. Hooftstraat. Harry was buitengaats voor een vette MTV-schnabbel. En Remco en zijn dochter, de fotografe Cleo Campert waren door Frans Molenaar geïnviteerd voor een feestje in diens achtertuin. Cleo demonstreerde hoe je een gave ego-dood-trip kon maken met de moleculair aan serotonine verwante indoolalkaloïde DMT (Di-Methyl-Triptamine). Hoe ze daaraan kwam? Gewoon, uit de acacia’s. Toch zeker niet de acacia’s uit de Jan Luijkenstraat? Maar natuurlijk. De takken had ze vanuit haar vroegere zolderkamertje in het huis van haar vader zo te pakken. Maar hoe wist Cleo in vredesnaam dat acacia’s DMT bevatten? Dat wist iedereen in de tijd dat het leven vurrukkulluk was. Had Cleo niet heimelijk ook model gestaan voor de even naieve als drugsbeluste Tjeempie, of Liesje in Luiletterland?

Lees meer van

Feestje – Gedichtenbal

Door Jan Haasbroek

Jan Haasbroek bezoekt af en toe een feestje. Afgelopen week was hij bij het Gedichtenbal in Amsterdam, ter afsluiting van de Week van de Poëzie.   Een verwarde man komt gejaagd mijn kwaliteitsboekhandel binnen. ‘Het is poëzieweek’, roept hij, ‘maar waar?’ ‘Overal’ zegt het meisje achter de toonbank. ‘Ja overal, maar is de week ook […]

Lees meer uit de categorie Essay

Geen moment verspild

Door Harmen van der Meulen

De Britse schrijver Geoff Dyer wordt wel eens ‘possibly the best living writer in Britain’ genoemd, maar volgens redacteur Harmen van der Meulen is dat misschien nog te weinig lof. Hasj roken, vreemdgaan en de klassiekers uit de wereldliteratuur lezen, op kosten van de overheid. Dat klinkt goed, toch? Misschien heb je morele of andere […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper