Kort verhaal

Blauwe druiven

Door Lisanne van Aert
12 november 2012

De geur van de kringloopwinkel in het dorp, die simpelweg ‘De Kringloopwinkel in het Dorp’ heette, deed Petra denken aan het keldertje waar haar grootvader vroeger bloemen droogde. Hij verstopte narcissen en klaprozen in de natuurboeken en encyclopedieën. Zo vond ze ooit eens een botergele tulp tussen de troskieuwige zeepaardjes en moest ze blozen toen ze blauwe druifjes ontdekte bij de mannelijke geslachtsorganen. Ze had de gedroogde bloemetjes aan de kant geschoven en de verschillende ‘plassertjes’ van dichtbij bekeken; onschuldig had ze met haar vingers over de plasbuis geslingerd. Toen haar grootvader binnen kwam lopen met vers geplukte bloemen zag hij haar gebogen over wel twintig penissen zitten. Hij was kwaad geworden, had gezegd ‘Dat is vies, goor, je moet je schamen!’ en met een ferme zwaai haar vingers tussen het dikke boek geklemd.
Toen ze haar man Kees tijdens het planten van de eerste violen van het jaar vertelde over de droogbloemen van haar grootvader zei hij ‘Zolang je mijn blauwe druiven maar niet laat uitdrogen, mop’, bulderend van de lach. Ze was in elkaar gekrompen van schaamte en dacht aan Pierre. Pierre zou nooit zo’n lompe opmerking maken. Hij zou een verse viool voor haar geplukt hebben en met een mengelmoes van Brabants en Frans tegen haar gezegd hebben ‘Tu es skôn, ma chérie’.

Iedere week ging Petra naar De Kringloopwinkel in het Dorp. Ze struinde tussen de beeldjes van clowns, versleten stofzuigers en encyclopedieën door de winkel naar achter. Soms gooide ze nog wat frutsels in haar mandje voordat ze aankwam bij de boeken met een rode rug. Hitsige romannetjes voor huismoeders, noemden anderen ze minachtend. Petra wist wel beter. Opgewonden gleed ze met haar vingers langs de boeken en ze keek smachtend naar de ontblote torso’s op de kaft. Vaak stonden ze bij kaktussen. Of voor een raam met wapperende gordijnen. Dat waren nou echte mannen, echte galante mannen. Echte mannen die Petra’s wereld bij kaarslicht en met een glas port spannender maken; mannen die haar vrouw maken.
Hettie, de vrijwilligster met de korte paarse haren, riep haar iedere week na: ‘Ga je weer lekkere mannen verslinden, Peet? Kees moet nog oppassen!’ Dan werd Petra rood. Paarse Hettie knipoogde haar de winkel uit en Petra snelde weg, met haar stapel boeken. Thuis spreidde ze haar mannen zorgvuldig uit over de parketvloer en keek ze tevreden vanuit haar leunstoel op ze neer. Erik uit Texas. Roberto uit Mexico. En Hans uit Keulen. Haar Kees uit Nijnsel wist van niks van haar stiekeme romances, overdag zat hij altijd op de pomp. Marsen verkopen en auto’s wassen, soms wat benzine. Ze hadden al maanden niet gevreeën, Kees was iedere avond laat thuis en dan lag Petra al te slapen. En in de ochtend vluchtte ze het bed uit voor zijn adem.

Pierre had ze ontmoet in de Franse Rivièra. Hij was daar op huwelijksreis met Charlotte, de snol, met haar lange bronzen benen. Al snel was hij haar vergeten en had hij alleen nog maar oog voor Petra, die met een port in haar rechterhand en een boekje in de linker in haar leunstoel lag. Hij fluisterde woorden van genot in haar oren en kuste haar op z’n Frans bij de ondergaande zon, na diepe gesprekken over het leven. Pierre begreep haar, hij begeerde niet alleen haar lichaam maar ook haar ziel, dat wist ze zeker. Spoedig joeg hij Charlotte uit de honeymoonsuite en nam Petra haar plaats in. Zonder bronzen benen, maar hij vond haar prachtig. De vakantie vloog voorbij, net als de bladzijdes.
Petra was al maanden niet meer naar de kringloopwinkel geweest, ieder vrij uurtje bracht ze door aan de Franse Riviera. Met de liefde van haar leven. Samen rolschaatsen, kusfoto’s maken en wijn drinken. Op een dag, toen Kees vroeg thuis kwam, betrapte hij Petra met Pierre. Hij moest lachen om haar blozende wangen. ‘Je moet je schamen, vieze romannetjes, wij kunnen toch ook lekker vies doen’ zei hij, en met een ferme zwaai gooide hij het boekje in een hoek van de kamer en klom op haar, voor het eerst sinds maanden. Terwijl ze het liet gebeuren dacht ze aan Pierre. En nadat Kees brullend klaar was gekomen trok ze haar jurk weer recht en begon aan het avondeten. Aardappelen, vlees en groenten. Druiven na.

Iedere avond kroop ze in bed met Pierre. Ze zette een cd van Serge Gainsbourg op en fantaseerde dat het haar Franse minnaar was die met zwoele stem haar lichaam de nacht in zong. Toen Kees op een avond haar nachtjapon naar boven probeerde te schuiven sprak ze tegen hem in haar beste Frans: ‘Tu oogstez vous propre blue druifes mais’.

Over de auteur

Lisanne van Aert (1993) studeerde af aan de opleiding Writing for Performance. Ze is mede-oprichter van Het Pijpcollectief, redacteur bij Hard//hoofd en bouwt de komende jaren samen met Birgit Welink aan een theatraal oeuvre vol zombies en superhelden.

Lees meer van

De Nieuwe Lichting: Lisanne van Aert

Door Lisanne van Aert

De Optimist vroeg de nieuwe lichting afgestudeerden van schrijfopleidingen in Nederland en Vlaanderen om hun eindwerk in te sturen. In DE NIEUWE LICHTING presenteren wij fragmenten uit dat werk en stellen wij de schrijvers van de toekomst voor.  Deel 2: Lisanne van Aert, onder meer oud-redacteur bij De Optimist, studeerde aan de HKU Writing for Performance. Pussyhofen is […]

Lees meer uit de categorie Kort verhaal

Joris’ Anaphalis Triplinervis

Door Eileen Ros

Joris (24) is een telg uit een familie tuincentra-eigenaars en verdween. Weg uit de kroeg, van Facebook, Twitter deed niks meer. Joris ging naar Siberië om de Anaphalis Triplinervis naar Nederlandse tuincentra te halen. Een harig, vlezig plantje met gouden harten in witte bloemetjes. Een onbekende plant binnenhalen die goed verkoopt verhoogt jawel, je status […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper