Beeld Essay

De GelegenheidsOptimist

Door Carmen Felix | beeld: Gemma Pauwels
23 mei 2013

Met ‘De GelegenheidsOptimist’ willen wij een podium bieden aan bloggers die wij goed vinden; bloggers met een originele, optimistische invalshoek. Deze week wentelt schrijver en redacteur Carmen Felix zicht in de warmte van de mijmering. 

Mijmering

De vraag ‘waar word je gelukkig van?’ wordt door velen steevast beantwoord met tamelijk saaie dingen als ‘de geur van versgemaaid gras’, ‘chocola’, ‘de liefde’, ‘mijn kinderen’, ‘Caro Emerald luisteren met het raam open’ of ‘seks’. Hoewel ik altijd de eerste ben om een lans te breken voor die laatste optie, is het niet het antwoord dat ik zou geven. Er is voor mij één ding waar ik oprecht gelukkig van word: het in mijn eigen gedachten afspelen van flarden uit mijn verleden. Mijn jeugd.

Noem me een oude melanchool, maar ik doe niks liever dan mijmeren en ik geniet ervan. Elke dag heb ik wel een mijmermoment. Vandaag nog, toen er door vrienden werd geklaagd over de horrorzomer die ons boven het hoofd hangt. Alles wat ik doe, zeg of vind kan ik spiegelen aan vroeger, zelfs onvrede over iets futiels als het weer. Over het weer zeuren glipt er dan zo in, zelfs als je het volks en onnodig vindt. Maar dat van mij is anders. Het is het gemis van een oude, norse man die verlangt naar vroeger. Het boeit dan even niet dat ik een jonge vrouw ben.

Ik voel onvrede omdat ik dan terugdenk aan lange, hete zomers in onze achtertuin op de Veluwe. Zomers die weken duurden en waar geen eind aan leek te komen. Noem het gebrekkig tijdsbesef van een naief kind, maar die zomers voelden als een halfjaar aan spelen, liggen, zwembadjes opblazen en vullen, fietstochten maken naar de Rijn, met vriendjes verkoeling onder bomen zoeken, om guldens voor de ijsboer smeken en trips met je ouders maken. Alles is vers. Het geluid van mijn moeder die het zonnescherm omlaag draait, mijn vaders slippers die op de houten vloer klakken, de handvatten van mijn fiets die aangenaam warm zijn wanneer ik door de buurt fiets op zoek naar vermaak. Het moet allemaal in tegenwoordige tijd geschreven worden, omdat de herinnering naast me staat en niet achter me ligt.

Ik ben altijd sceptisch als mensen zeggen dat ze ‘een goede jeugd’ hebben gehad. Heb je dat wel echt gehad, denk ik dan. Niet om mijn herinneringen boven die van anderen te plaatsen, maar om te laten doorschemeren hoeveel waarde ik zelf aan ze hecht. Ik probeer dat ook wel eens tegen te gaan, om mezelf in te houden; ik wil geen zoetsappige dromer zijn die zeurt over hoe vroeger alles beter was en hoe zwaar onze generatie het heeft en over waarom we nou die mooie gulden gedag moesten zeggen. Dat zijn bijzaken. Ik leef in het hier en nu maar verloochen ‘toen’ niet. Als het kon zou ik een Facebookpetitie starten om ‘vroeger’ te crowdfunden. Niet omdat ik nu een verschrikkelijk leven heb of omdat ik de jaren ’90 steevast ‘de gouden jaren ’90’ noem. En zeker niet omdat ik zo’n lul ben die op YouTube hele dagen spendeert aan het favoriten van de ‘Ovide & z’n vriendjes’ themesong of omdat ik zo van 2Unlimited houd. Die popcultuur boeit me nog het minste en het gedweep ermee maakt me eerder misselijk dan gelukkig. Je kan zelfs stellen dat ik neerkijk op mensen die lekker gek twee knotjes in het haar draaien en op zaterdagavond naar een 90’s party in de plaatselijke bardancing afdalen. Het voelt onecht en als een vervelende trend. Misschien zelfs als een smetje op mijn eigen herinnering aan lievelingsliedjes uit 2002 of 1996.

Aan de ene kant wil ik mijn gelukzaligheid delen en aan de andere kant erger ik me kapot aan andermans input. Ik wil gewoon genieten van gedachten aan de dag dat ik eindexamen deed, die dag dat ik huilend bij mijn vader in de auto zat omdat ik eventjes daarvoor van de man bij Hans Anders had gehoord dat ik een brilletje moest of dat moment dat mijn parkiet Sjimmy in mijn handen stierf en ik me schuldig voelde; omdat ik zo hard om een vogel huilde terwijl mijn oma weken daarvoor in het ziekenhuis was opgenomen. Daar huilde ik minder hard om. Huilen om die vogel moest dan ook op mijn zolderkamertje achter de kast gebeuren.

Het zijn dagen die voelen als vanochtend. Dagen waarvan ik wilde dat ik ze destijds dwangmatig vast had kunnen leggen met Instagram. Dagen waardoor ik baal van mijn onvermogen om een dagboek bij te houden als kind. Misschien voelde ik die vroegerdrang nu dan niet constant in mijn nek hijgen. En zou ik ook niet meer proberen om het gevoel, tevergeefs, aan anderen over te brengen. Niets is tenslotte persoonlijker dan dat.
Natuurlijk kan je proberen uit te leggen waarom je melancholisch wordt als je een grauwgrijze Volkswagen Jetta voorbij ziet rijden, maar niemand die je voelt. Er zal geknikt worden als je vertelt over opgroeien in een levensecht maar warm gezin. Men zal inspringen met eigen ervaringen als je vertelt hoe blij je bent met je eigen ouders en je geen leven zonder hen kan of wilt voorstellen. Er wordt meewarig gelachen als je zonder blikken of blozen opbiecht dat je de middelbare school nog elke dag mist. Maar er is niks gemeend. ‘Ja, ja vind ik ook, heb ik ook inderdaad’. Mijn honger naar erkenning wordt nooit gestild. En je zou dat ook niet mogen verwachten van anderen.

Wat moeten vreemden, vrienden en kennissen met jouw levensverhaal? En waarom vertel je het überhaupt? Laat staan op het internet? Je bent 26. Begin te leven in het nu.

Als deze gedachten door je hoofd bonken bij het lezen van het bovenstaande gezever heb je groot gelijk. Vergeet wat ik heb gezegd. Ik mijmer wel door de komende 60 jaar.

Lees meer van

Carmen Felicitas

Door Carmen Felix

Carmen Felix gaat graag op zoek naar de schoonheid in het alledaagse, het lelijke en het banale. Onderwerpen waarover het makkelijk klagen is beschouwt zij voor ons met een roze bril in de nieuwe rubriek ‘Carmen Felicitas’. Haar tweede gelukslied gaat over de Hollandse kerst.   Kneuterige kerst Laten we de Hollandse kerst gewoon in […]

Lees meer uit de categorie Beeld Essay

Wat vrouwen (denken te) willen

Door Nikki Dekker

Nikki Dekker las een boek over seks en wat vrouwen daar mee willen. Het bracht haar op uiteenlopende gedachten; over mannen die porno afzweren en een geestelijke gezondheidstest uit de jaren 70. Vrouwen willen seks. Dat is het grote nieuws waarmee Daniel Bergner van Wat Vrouwen Willen een bestseller maakte. In tegenstelling tot het oude fabeltje […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper