Poëzie

Vers in de Etalage

Door Josse Kok
12 september 2013

Op verzoek van De Optimist schreef Josse Kok speciaal voor de themamaand ‘Pulp’ een viertal ‘pulpgedichten’.

Onwil

Ramptoerisme trekt mij niet
maar ik verlam per ongeluk.
Ik wil de buurt niet lastig
vallen, maar het is zo stil.

Ik wil geen mens zien poepen
op een schoongeveegd trottoir
maar de ogen van de buurman
zijn de kersen op mijn taart.

Ik wil geen broeken passen
hier. Ze zijn me te volmaakt.
Ik wil gaten in mijn pijpen
en klodders rond de naad.

Ik wil lelijke gedaantes
opgehangen aan mijn muren
en een bibberende peuter
om ze er vanaf te turen.

Ik wil resten op mijn grond,
ik wil kliekjes in mijn kast.
Ik wil kruipen door het stof
van deze gore levensdans.

Ik wil mensen graag ontkennen.
Ik wil trucjes demonstreren.
Ik wil speekseldraden schieten
en mij keer op keer onteren.

Laat mij stinken als een rat.
Laat mij boeren als een draak.
Ik zal menselijk onwenselijk
en steevast poedelnaakt

met een ferme knoflookadem
de verklaring tot u richten.
Ik wil zijn en enkel zijn.
Meer wens ik niet te willen.

 

Pulp

Ik schrijf graag in schuine letters
voor de altijd scheve ogen
van de goed verdwaalde lezer
die op zoek is naar een plot.

Uit het slijk trekt u conclusies
als een veenlijk zonder tanden
en u zult het af gaan spoelen
om een identificatie.

U verlangt een schouderklopje
als de moord lijkt opgelost
tot ik weer iets onderdompel
in een uitgekookt moeras.

 

WANTED

Ik had je willen redden, maar mijn kogels
waren op. Het was een western zonder
paarden, maar ik rook een oude hoef.

Wij liepen dwalend over prairies, speurend
naar het laatste bot. Alle gewrichten werden
stroef en ik smolt langzaam in de zon.

Jij wilde verder, ook al dreigde er een leger
van bandieten. Ik vond een wijze indiaan,
hij schoot mij aan en lachte niet. Ik knielde

neer bij totempalen, sprak mijn diepste
halfgod en gaf je roepnaam aan de sheriff.
Toen zijn schot klonk, hield je op.

Ik had je willen redden, liefste
maar mijn holster zat op slot.

 

De Gemaskerde

Zijn vingerafdruk kent u niet.
Hij legt aan met gespleten tong
en bombardeert uw hersenvlies.
In dichte nevel lost hij op.

Zijn ogen schijnen in het licht
van de sirenes op de wagens.
Hij verbergt een oud gezicht.
In mist zal hij u plagen.

Hij schildert raadsels op de muur
en schiet zijn pijlen op de maan.
Door uw stad zwerft een fantoom.
Hij kan de hele wereld aan.

Over de auteur

Josse Kok is een dichter uit Dordrecht. Hij debuteerde in 2013 met de bundel Ik heb geslacht, die genomineerd werd voor de Buddingh'-prijs. Een maand geleden kwam zijn tweede bundel uit, genaamd Probeert u het later nog eens.

Lees meer van

De omgekeerde wereld: De reünie

Door Josse Kok

In de omgekeerde wereld draaien we de zaken voor de verandering eens om. Nu eens niet eerst een tekst waar een illustrator een beeld bij maakt. In de omgekeerde wereld is er eerst de illustratie, daarna gaat de schrijver aan de slag om er een kort verhaal of gedicht bij te maken. In deze vierde aflevering maakte Nastia Cistakova het […]

Lees meer uit de categorie Poëzie

Poëzieweek 2016

Door Anne-Fleur van der Heiden

Champagne Nu ik lang genoeg mezelf heb rondgedraaid, moet ik stilstaan en groeien, om de draagkracht te hertaxeren als een voorjaarsbloempril en jeugdig op zijn steel, zijn wortels vastgeklemd in de losse aarde Om het licht niet te beoordelen naar kilowattvermogenwant ook licht kan ellendig zijnvoor een vlieg die zijn vleugels brandt aan een vlam […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper