Kort verhaal

Tijdsgeest

Door Eileen Ros | beeld: Mary Slumber
12 maart 2014

Ik zag mezelf maar zij zag mij niet! Serieus, ik bestelde bij haar -dezelfde neus, ogen, krulharen, vorm van gezicht, alles precies zoals ik- een patatje met maar geen enkele blijk van herkenning. Ze keek me alleen heel even aan toen ik expres mijn geld liet vallen op de toonbank en reageerde niet anders dan dat ze zou reageren op iedere andere onbekende. Ik kon het weten: ze keek zoals ik ook kijk naar mensen die ik nog nooit heb gezien. Ze bedankte me volgens het snackbarprotocol en wenste me ‘een fijne dag’.
Ik bestel anders nooit een patatje met. Maar ja, ze had niet gereageerd op mijn betekenisvolle blikken toen ik haar voor het eerst zag. Ik had haastig door de poorten van het Centraal Station gelopen, nietsvermoedend op de klok gekeken, klokslag twaalf, en toen opeens rechts van me zag ik mij. Ja jezus, het was niet alsof ik toen iets kon denken of zeggen. Ik moet een tijdje stil hebben gestaan want toen ik weer op de klok keek was het kwart over twaalf. Zij had intussen al wel tien patatjes verkocht. Toen ben ik dus met die betekenisvolle blikken begonnen. Een kwestie van haar heel lang aankijken zodat ze me en haarzelf zou zien maar nee, ik zei het al: ze zag me niet.

Tijdgeest

Het zou niet uitmaken als ik haar zou vertellen dat we precies hetzelfde waren. Het feit dat ze het niet zag, zei al genoeg. Mijn plannen voor die dag waren uiteen gevallen en niet meer van belang. Ik leunde tegen een stationspaal pal voor de snackbar om haar niet uit het oog te hoeven verliezen. Ze was erg interessant. Ze serveerde een frikadel speciaal met extra ui, zoals een klant haar vroeg, en veegde een pluk haar naar achter zoals ik, vul maar in, zoals ik ook altijd deed als mijn haar in de weg zit. Soms verdween ze plots uit het zicht. Op zoek naar iets onder de balie, of wat van achter halend, in een klein magazijntje achterin de zaak. Als ze dan weer tevoorschijn kwam, kon ik weer opgelucht naar haar kijken. Gelukkig, ze was er nog, in dezelfde vertrouwde vorm.

Het werd later. Ik had geen honger, voelde geen dorst, geen drang tot iets anders. Haar shift was kennelijk voorbij, want ze was weer een keertje uit het zicht verdwenen, nu wat langer, en toen ze er opeens weer was, liep ze zonder werk T-shirt maar met schoudertas onder de balie door de hal in. Ik besloot haar te volgen. Ze liep, zoals ik later, langs de New York Pizza, groette een jongen achter de counter (dat deed ik niet), liep verder, langs een bloemenstal kledingwinkel Superstar binnen. Ze kende de verkoopster. Ik hoorde flarden van hun gesprek. Iets over droge handen door de airco van het station. Daar hadden ze allebei last van en allebei wisten ze geen oplossing. Toen ze met wat spijkerbroeken in het pashokje verdween, heb ik even getwijfeld. Ik was haar kwijt en moest haar zien! Naar binnen gluren? Geen kans. De verkoopster had heel dichtbij ons gestaan en hervatte het gesprek over de airco. Ik griste wat T-shirts van een plank en snelde ongezien naar het pashokje ernaast.
Daarna wordt het allemaal vrij onduidelijk voor me. Ik weet nog dat ik dus ook een pashokje binnen liep en dat toen ik in de spiegel keek, vergeef me, precies weet ik het niet meer, maar toen ik daarin keek mijn gezicht zag. Dat was heel droog en schilferig. Stukjes vel lieten los onder m’n mond en ogen en dwarrelden naar beneden toen ik het aanraakte. Alles deed opeens pijn ook. Ik voelde de spierpijn van het leunen, de lamlendigheid door het weinige eten en mijn gezicht, zo branderig.. En die verkoopster maar doorratelen over die verdomde airco. Dan stopt het. Meer beelden heb ik niet. Laat staan dat ik weet hoe ik de winkel, het station uit ben gekomen. Ik zie mezelf pas weer terug in mijn huis van toen. Ik deed de was. Alle vieze kleren van een paar dagen terug deed ik in de trommel. En ik weet nog dat de machine maar moeilijk draaien kon, omdat het zoveel was.

 

Lees meer van

Hoogverraad

Door Eileen Ros

Het sneeuwde en regende door elkaar, de dag dat de sorteerders van TNT-post besloten te staken. Er was loonsverhoging nodig, een ‘fatsoenlijke’ pensioensregeling en gratis koffie in de kantine. Het bezorgde Jasper, een drie-en-dertigjarige winkelbediende in een zaak in het oude centrum van Amsterdam, een onheilspellend gevoel. Er moest vandaag een pakketje worden aangeleverd voor een […]

Lees meer uit de categorie Kort verhaal

Bij meren van regen

Door Ferdinand Lankamp

De naam van Jacobus Malan hoorde ik zeven dagen geleden voor het eerst. De man die hem uitsprak, kapitein Remer, las de verdere orders zo zacht voor dat hij slechts met moeite boven het wapperen van het tentzeil uit te horen was.            Slechts zeer zelden, moest ik weten, kwam een […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper