Reportage

Seks op commando

Door Patricia Piolon
24 juni 2014

Redacteur Patricia meldde zich vrijwillig aan voor deelname aan een workshop Erotisch Schrijven. Seks op commando is een eitje, toch?

Als er aan het eind van een redactievergadering wordt gevraagd wie zin heeft verslag te doen van – en natuurlijk zelf deel te nemen aan – een workshop Erotisch Schrijven die het Amsterdamse cultuurcentrum De Balie in het kader van het LOGOS-festival zal organiseren, en je hebt inmiddels een paar wijntjes op, is het makkelijk ‘ik!’ roepen. Schrijven? Erotiek? Ha! Dat doe ik wel even.
Maar in de dagen daarop, terwijl de datum van de workshop steeds dichterbij komt, merk ik dat ik me op de vaagste momenten – tijdens het boodschappen doen, het roeren in de havermoutpap en het wegdromen bij de zoveelste non-update over de avonturen van Louis van Gaal – steeds wanhopiger ga afvragen wat erotiek nu eigenlijk inhoudt.

Een antwoord vind ik niet, maar als ik die zondag, na een dag sporten, stofzuigen en de voegen tussen de badkamertegels schoonschrobben naar de workshop fiets, weet ik één ding zeker: ik ben de minst erotische mens ter wereld.
Bij De Balie hebben ze er nochtans alles aan gedaan om ons in the mood te krijgen: er hangt een peeskamerachtig sfeertje in de grote zaal. Rondom de sofa, waarin schrijver Jamal Ouariachi en seksuologe Kaat Bollen, de workshopleiders, al ergerlijk relaxed en (heel anders dan ik) totaal niet verkrampt zitten te zijn, staan kleine tafeltjes met rode kleedjes, met op die tafeltjes kaarsen, karaffen wijn, schriftjes en balpennen. De zaal pulseert zacht in rood licht en loungemuziek.

Foto: Lauralouise Hendrix

IMG_20140525_200400

Langzaam druppelen de andere deelnemers binnen: veel jonge vrouwen, één vrouw die al meteen aangeeft zich mogelijk niet erotisch genoeg te voelen om iets te schrijven, maar in elk geval haar autobiografie heeft meegebracht ter inspiratie, en tot mijn verrassing aardig wat mannen. Dat laatste blijkt optisch bedrog: zodra het startsein wordt gegeven, maken de meeste mannen zich uit de voeten. Er blijft er maar eentje over.

Seks! Nu!

Kaat en Jamal dragen – om ons een hart onder de riem te steken en ter verhoging van de sfeer – beiden een erotisch stuk voor en gooien ons daarna direct in het diepe. Oefening één: ga maar een seksscene schrijven. Jullie hebben tien minuten. Go.
Ik probeer manhaftig een setting te verzinnen en mijn arme hersenen, die zich rot schrikken als ze op commando erotisch moet doen, komen heel behulpzaam met een… garage. Ik ga er maar in mee. In die garage loopt natuurlijk een gespierde knul aan een auto te sleutelen. Met zweet en olie en zo, want welke gezonde meid kan daar nee tegen zeggen? De spierbal heet Robin en er is ook een meisje dat in de hoek op een stoel zit, maar die krijgt vooralsnog geen naam, want dat is a. mysterieus en b. makkelijk. Verder heb ik geen tijd meer om Robin ook maar een vinger naar het voorwerp zijner verering te laten uitsteken, want blijkbaar heb ik zo lang over deze setting gedaan dat het inmiddels tijd is voor ronde twee.

Foto: Lauralouise Hendrix

IMG_20140525_200334

Erotische woordwolk

We krijgen even de tijd om wat aan ons stukje te schaven. ‘Denk aan de opbouw van je stuk,’ zegt Jamal. ‘Ga daar bewust mee om. Kom je meteen in de actie terecht, of wordt de actie ingeleid? En vergeet je publiek niet.’ Ik kijk bedenkelijk naar mijn papiertje. Mijn verhaal is alleen máár opbouw, en ik koester bovendien de vurige hoop dat niemand dit ooit onder ogen zal krijgen.
We worden opnieuw aan het werk gezet en ik probeer dapper door te stoten naar de feitelijke erotiek, maar mijn ongehoorzame brein wil zó graag aan de taak ontsnappen dat het over de idiootste dingen gaat nadenken. Heeft het meisje schoenen aan? Nee, seks met schoenen aan vind ik maar niks. Maar zijn haar voeten dan niet vies? En is het wel veilig om op blote voeten door een garage te lopen?

Ik roep mezelf tot de orde. Seks! Nu! In die stoel!

… Maar waarom staat er überhaupt een stoel in de garage? Misschien een kapotte stoel, van oma nog… misschien is de zitting een beetje stuk. Maar kun je er dan nog wel seks in hebben? Wat als zo’n scherp rietje halverwege de daad in haar bil prikt?
Het is om wanhopig van te worden. Om me heen zitten een paar mensen driftig te schrijven, maar ik zie tot mijn stiekeme voldoening dat er nog meer dames mismoedig in hun boekje zitten te staren. De vrouw naast me bladert enigszins beteuterd door haar autobiografie.

Er komen meer intermezzo’s, waarin Kaat ons leert over de vijf fasen van geilheid (ik neem me voor zometeen toch echt naar fase 1 toe te werken) en Jamal ons aanspoort deze fasen terug te laten komen in de dialoog. (Dialoog?) ‘Kwak niet zomaar iets op papier,’ zegt hij, en iemand naast me gnuift luid bij zijn woordkeuze. ‘Laat zinnen ingaan op het ritme, kenmerken en handelingen; laat zien, voelen, ruiken, horen. Denk aan het effect van je register,’ en hij gebaart naar de schermen achter de sofa, waarop behulpzaam synoniemen voor ‘penis’ in een erotische woordwolk zijn verschenen.

Goed.

Foto: Lauralouise Hendrix

IMG_20140525_205502

Le boudoir, c’est les autres

Ik concentreer me uiteindelijk maar op hoe het meisje Robins handen over haar dijen voelt gaan, en daarna vat hij (of eigenlijk zij) de koe toch maar bij de hoorn(s) en steekt hij na veel wikken en wegen toch nog letterlijk een vinger naar haar uit, maar ik kan het niet laten daar onmiddellijk bij te bedenken dat Robin na het sleutelen aan de auto zijn handen nog niet heeft gewassen, en slaag er tot mijn ongenoegen niet in om op erotische wijze een handige bijkeuken met wasbak in het verhaal te betrekken.
Na tachtig minuten is de marteling gelukkig voorbij. Mijn deelname aan de workshop is, dat moge duidelijk zijn, geen success. Welbeschouwd is het belachelijk – en confronterend – dat ik voor zulke enorme blokkades kom te staan terwijl ik zeker weet dat geen mens ooit zal weten wat ik precies heb geschreven. Misschien is dat dan maar de les die ik eruit moet trekken: ik ben blijkbaar preuts tot op het bot en echte erotiek zal ik nimmer produceren.

Tot slot nodigen Kaat en Jamal de deelnemers uit om hun werk voor te lezen, en dan komt de genadeklap: vier mensen treden naar voren en laten horen wat ze hebben geschreven. Als eerste horen we Stéphanie, die zich flink heeft uitgeleefd en vol voor de ‘Candlelight’ is gegaan:

Hij staat achter me. Zonder dat hij me aanraakt, voel ik zijn aanwezigheid. Ik voel zijn warme adem in mijn nek en ik krijg meteen kippenvel. Het lijkt 10 graden warmer te worden en de spanning loopt op. Ik houd het niet meer. Hier hebben we zo lang naar uitgekeken. Hij pakt m’n billen, knijpt er zachtjes in en glijdt met zijn handen over mijn lichaam. Hij begint langzaam van boven naar beneden en trekt me in één ruk tegen zich aan. Ik voel zijn opwinding. Het is hard en drukt tegen mijn billen aan. Hier word ik nog meer opgewonden van. Het mag eigenlijk niet, maar we willen dit zo graag. Snel trekt hij mijn kleren uit en hij drukt me tegen de muur. Ik kan geen kant uit en dat wil ik ook helemaal niet. Hij schuift met zijn hand naar beneden naar die plek die warm en vochtig is. Is sta daar volledig verlamd en wil alleen maar hem. Ik wil hem in me voelen en wel nu! Maar dat laat hij nog niet toe, dat weet ik. Hij wil dat ik er om smeek, dat ik niets liever wil dan door hem genomen worden. Hij laat me los en kleedt zich uit. Groot en kei hard staart het me aan. Dan tilt hij me op en gooit me op bed. Hij pakt zijn stropdas en bindt mijn handen vast aan het bed. Ik moet me overgeven. Ik wil hem niet alle macht geven, maar ik moét. Maar hij snapt ook wel dat ik niets liever wil dan dit. Hij kust me, begint plagerig en blaast warme adem uit over heel mijn lichaam. Kippenvel en genot! Ik schreeuw het uit: Nu, ik wil hem nu. Hij lacht. “Even wachten nog schatje, ik ben nog lang niet klaar met jou”. Hij draait me op m’n buik zodat mijn gezicht zachtjes in de kussens wordt gedrukt en hij trekt mijn billen omhoog. En dan na lang wachten, dat lijkt zo tenminste, komt hij langzaam in me. Eindelijk! Het warme gevoel verspreidt zich over heel mijn lichaam. Hij stoot nog een keer, steeds harder en nog een keer. Hij pakt mijn heupen stevig vast en opeens stopt hij. Hij weet dat ik meer wil. Veel meer. Alles. Ik wil alles met hem de hele nacht. Alleen wij. Verder niemand. Geen zorgen. Hij stopt niet alleen om mij te plagen, maar ook om zijn eigen verlangen even af te laten koelen. Hij doet mijn handen los en dan is het mijn beurt. Ik duw hem van me af en ga op hem zitten. Dit lijkt hem enigszins te verassen. Wie heeft hier nu de macht? De zweetdruppels staan op zijn voorhoofd en het lijkt alsof hij even de controle verliest. Maar ik zie ook dat hij daarvan geniet en ik ook. Hij wil me net zo graag als ik hem. Hij pakt mijn borsten en knijpt er in. Ik pak zijn penis en stop het in me. Ik beweeg mijn heupen op en neer en versnel het tempo en zo ook onze hartslag. Beiden hebben we hier te lang op gewacht, te veel over gepraat, te veel over gefantaseerd en nu mag het. We houden het niet meer. Ik laat me gaan en ga volledig op in het moment. Ik wil het ook niet meer inhouden en hij kàn het niet meer inhouden. En dan barst de bom. Eindelijk. Met een zwaar voldaan gevoel storten we op elkaar neer. Terug op aarde, terug in de realiteit, terug in de wereld met zorgen. Kon dit maar voor altijd zo zijn. Helaas…

– Stéphanie

Als iedereen het zweet weer een beetje van zijn voorhoofd heeft gewist, vergast Helen Gerretsen ons op de nuchtere en daardoor weer heerlijk komische observaties van een dame ‘in haar tweede levenshelft’ die voor het eerst een nieuw standje probeert.

‘Samenliggen’

De eerste keer dat we ‘samenliggen’, het bijbelse woord waarmee hij mij kies naar zijn bed heeft verleid, stelt hij me al meteen een standje voor dat onbekend is voor mij. Die kans is ook groot, want, toch al in mijn tweede levenshelft, heb ik niet meer ervaring dan met één standje. Maar ik laat me niet kennen en worstel me met mijn hoofd naar het voeteneind en met mijn voeten naar zijn hoofd. Handig pakt hij mijn benen en legt ze over zijn armen of zijn armen over mijn benen – dat kan ik niet volgen en zal ik ook in de toekomst niet kunnen volgen – zo handig gaat het.

Hij weet de weg en begint me te likken. Terwijl ik volgens bedoeling met mijn gezicht vlakbij zijn geslacht terecht ben gekomen, komt niet in me op wat er van me wordt verwacht. Ik lig me te laten likken, terwijl ik zelf totaal in gebreke blijf. Maar van in gebreke blijven ben ik me niet bewust. Vrijgevig gaat hij door met mij te likken en ik meen dat hem dat de opwinding geeft die hij zoekt. Ik ben er niet zeker van of het ook mij die opwinding geeft, maar dat doet er niet toe. Niets wat er niet is doet ertoe, niet mijn gebrek aan handelen, noch mijn gebrek aan genot. Het enige wat telt is wat er wel is: zonder aarzelen heeft hij mijn kut gevonden en houdt niet op die te likken – met overgave, zoals zijn zoenen ook zo vol overgave is. Ja, het is niet anders dan een prachtig zoenen, wat hij met mijn kutje doet.

En zo lig ik daar zonder schuldgevoel, zonder schaamte, maar net zo vrijgevig te wachten op wat hierna zal komen.

– Helen Gerretsen

Enige-man-onder-de-deelnemers Ben Thomas komt dan weer met een filosofische, haast afstandelijke beschouwing van wat de daad voor hem inhoudt en de problemen die dat met zich meebrengt:

Ik vind het begin het leukst.

Tussen verlangen en opwinding.

Dat je samen zeker weet dat het nu moet. Dat je onhandig, elkaar helpend óf knietjes gevend, de laatste lagen stof verwijdert; die prima om een enkel mogen blijven hangen. Niets liever wil dan in en om elkaar te zijn. Dat direct zou willen maar eerst samen voeten, knieën, billen en ballen moet verplaatsen.

En dan is het altijd voor het eerst. Dan is het altijd nieuw. Dan gaat het nog niet helemaal goed: stroef en strak maar enthousiast. Stukje voor stukje elkaar veroveren. Het nat met steeds langere halen halen én brengen.

Ik wilde dat ik dan uit mijn hoofd kon blijven, zonder na te denken in mijn piemel kon wonen. Alleen maar kijken met m’n ogen en bewegen met m’n heupen. Dan zou ik gewoon gaan en binnen drie minuten klaarkomen.

Maar dat kan niet. Want zij is er ook nog.

Zij wil ook dingen. Zij heeft ook wensen, wil ook klaarkomen.

Ik vind het begin het leukst.

– Ben Thomas

Als toetje krijgen we nog het wonderlijk laconiek geschreven én voorgelezen (u had erbij moeten zijn) stuk van een anonieme schrijfster, die ons leert dat erotisch schrijven eigenlijk ook helemaal niet erótisch hoeft te zijn:

Ik had gedacht dat hij me bij binnenkomst tegen de muur zou zetten. Dat hij met kloppende erectie voor mijn deur zou staan. Dat we haastig en hitsig aan elkaars kleren zouden rukken. Dat hij me op het aanrecht zou zetten, met een soepele beweging mijn zorgvuldig gekozen jurkje over het hoofd zou trekken en zijn lul diep in mij zou laten verdwijnen. Maar hij ging zitten aan mijn tafel waarop mijn laptop nog open stond, die ik gegeneerd dichtsloeg, en ik hoorde mezelf vragen of hij een kopje thee wilde. Dat wilde hij wel. Hij leunde achterover, kakelde ronduit en stelde beleefde vragen waarop ik beleefd antwoordde terwijl ik hoopte dat hij onder de tafel een erectie had die onstuimig tegen zijn gulp duwde en die hem het gezonde verstand op zijn minst een beetje benam. Ik vroeg hem waar hij eigenlijk voor kwam. Voor jou, zei hij. voor je boek Natuurlijk, zei ik en sprong overeind om het stapeltje a4tjes te pakken dat ik voor hem had uitgeprint. En hij moest gaan en stormde mijn huis uit, mijn trap af, zijn fiets op, mijn straat uit.

(…)

Maar het duurde nog maanden voor hij op een goede dag van mijn tafel opstond, mijn hoofd naar zich toe trok en me kuste, zijn tong diep in mijn mond liet glijden. Ik wil je oom Salomon zien, zei hij en ik troonde hem mee. Ik had hem verteld over het schilderij van mijn betbetbetachteroudoom dat ik kortgeleden had geërfd en bij gebrek aan muur in mijn slaapkamer had gehangen. Dat is hem, zei ik, toch angstig voor dit moment waarop zou gaan gebeuren wat me maanden geleden nog een goed idee leek. Ik liet me achterovervallen op mijn bed en keek toe hij hij een voor een de knoopjes van zijn shirt losknoopte in alle rust. een wifebeater kwam daaronder vandaan en hij wrikte vertwijfeld zijn voeten uit zijn schoenen. Zwartleren schoenen, net wat te glanzend gepoetst. Dit is dus hoe schuldgevoel eruit ziet, schoot het door me heen Moet jij je niet uitkleden, vroeg hij en ik trok haastig mijn kleren uit Hij hing rustig zijn broek over de stoel. Hij keek nog wat mistroostiger dan anders naar mijn plafond, alsof daar nog iets zou kunnen zijn wat hem tegen kon houden. En ik staarde tussen zijn benen. naar zijn slappe lul die hing tegen zijn zak, die van de warmte wat naar beneden was gezakt. Of van ellende, dacht ik. Of misschien hebben alle oude kerels zo’n langwerpige zak. Kom hier ouwe bok, zei ik en trok hem naar me toe. Sloot mijn borsten om zijn gezicht terwijl hij zijn vingers vertwijfeld in mijn vagina liet glijden. Je bent kletsnat, zei hij, alsof hem dat verbaasde terwijl ik over mijn verlangens toch nooit geheimzinnig had gedaan.

– Anoniem

U leest het: stuk voor stuk pareltjes van erotiek, of in elk geval bonte vertellingen vol vrijelijk druipende organen.

Geen prikkende stoelen, dieselgeur of bijkeukens.

Het kán dus wel.

Lees meer van

Tussendoortje – ‘soete toerte’

Door Patricia Piolon

In het kader van de thema-maand over eten stelde de redactie een feestmaal samen aan de hand van gerechten uit bekende en minder bekende historische schilderijen. We eindigden, uiteraard, met het nagerecht. De jury: redacteuren (en gelegenheidskoks) Babette en Patricia, hoofdredacteur Miriam en historicus Stephen. Het nagerecht: de ‘soete toerte’ Het dessert is van conceptie […]

Lees meer uit de categorie Reportage

Hutspot & hummus

Door Hutspot en Hummus

De hutspot staat wat ongemakkelijk tussen de Macedonische pita en Syrische tabouleh; naast de geurige gerechten vol kruiden oogt de traditionele Hollandse worteltjesstampot voor ons Nederlanders erg gewoon. Maar voor meer dan de helft van de mensen aan tafel vanavond is de hutspot net zo vreemd als een boterham met hagelslag of helpen met afwassen […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper