Poëzie

Vers in de Etalage

Door Wibo Kosters
5 oktober 2014

 

na u

straatvegers
verzamelen pijn
onder oude bezems.
er wordt zoveel vergeten;
tranen die in struiken hangen,
meeuwen die stikken in verdriet.

verzegelde treinen rijden gif door wijken,
waar mensen ongemakkelijk slapen
en ontwaken in een grijze ochtend.

op een opgespoten vlakte bouwen ze betonnen silo’s,
weegt men leed in kilo’s af voor verdere verwerking.

 

piramide

de platenbak van de kringloop
is een staalkaart van dingen
waar we niet meer over praten

ik hoop dat iemand de waarde
ontleerd heeft van iets dat in me resoneert

ik sta bij het glaswerk – niks –
een huilende man staat tussen
de gefineerde orgels en speelt
een lied op vergeelde toetsen

bij de kleding draagt een vrouw
de kleding van haar moeder
overal ligt een zacht zoemen op
de loer

ik koop rapieren cocktailprikkers van
toledostaal en plaats een piramide van
kaas op instagram die je twee keer snel
mag aanraken
voor een hartje

 

kritieke massa

kijk omhoog,
het is een dag voor zonnevlekken,
een dag dat vormen achter gesloten oogleden
betekenisvol worden.

vandaag zag ik de nagloed van een supernova,
dwergen dansen om een glazen kist,
zeeën splijten, bakstenen wegen bevrijden uit hun slaap.

Cthulhu,
de afgrond,
dansmariekes met harige benen.
een anus in de hemel
met ravenzwarte manen,
een aan/uitknop als ik hoog
genoeg kon reiken.

en ik werd nietig,
mijn blikveld kleiner.
de hemel drukte op me
als een petrischaal.
we stonden oog in oog

 

beeld

steeds > de ziel uit
de dingen gefotografeerd

de eierschalen breken
de wezen in duigen,
de beelden verzakken
de waren bederven

op 1.000 monitoren
kijken de laatste levenden
naar een beeld van
vliesvleugeligen

alles is een,
er is geen woord meer nodig en
iemand
struikelt over de stekker.

 

Over de auteur

De Wibo is een klasse van stalen zeiljachten, variërend in lengte van 6 tot 13 meter. Het zijn ruime jachten, meestal met een multi-knikspant romp uit 3-4 mm staal, soms verzinkt ter voorkoming van roest. Tussen 1968 en 1987 werden verschillende types gebouwd. Wibo Kosters (1978) is geen zeiljacht, maar schrijft proza en poëzie en treedt op met en zonder dichterscollectief Hongerlief.

Lees meer van

Vers in de Etalage

Door Wibo Kosters

gouden kalf het was een dag voor poëzie je stootte je hoofd het zong rond de kat likte zich wat alles betekenen kan je zette muziek op en danste naakt voor de spiegel wist je het toen al in de manier waarop je honderd slagen borstelde droomde je wat langer bij het draaien van een […]

Lees meer uit de categorie Poëzie

Beeldgedicht – Ook al was ik het geheim

Door Martine Eshuis

Juni: de perfecte maand voor een nieuw beeldgedicht van Martine Eshuis!

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper