Beeld Essay

Robots

Door Merel Bem
13 november 2014

 

10411249_10205536349113130_2317721853365827992_n

Ooit zag de toekomst eruit als ‘Servo-Servant’ MM47. De plastic robot werd in 1964 in elkaar geknutseld door de Zwitserse ingenieur Claus Scholz. Zijn knieën konden niet buigen, uit zijn lijf hingen losse draden en zijn gezicht was een driedimensionaal kubistisch schilderij, gemaakt van autokoplampen en andere afgedankte elektronische voorwerpen. Desondanks voerde Claus Scholz zijn bouwvallige beschermeling op als de reddende engel van de toenmalige huisvrouw. MM47 kon stofzuigen, vuurtjes geven, vuurtjes blussen én, heel belangrijk tijdens de Atomic Age: hij wist raad met radioactief materiaal.

Visies op de toekomst reflecteren vaak eerder de problemen en angsten van de tijd waarin ze bedacht worden, dan die van de tijd die nog komen moet. Over een paar decennia lachen we ongetwijfeld om de vintage vergezichten van vandaag, die er dan uitzien als een bespottelijke combinatie van gladde hightech en een hoge mate van ambachtelijkheid en retour à la nature. Net zoals we nu grinniken om de aandoenlijke oude foto’s van robots met ledematen van aluminiumfolie en Hele Grote Knoppen die ooit werden beschouwd als het toppunt van de toekomst.
Een toekomst waarin ook een rol was weggelegd voor de (huis)vrouw. Als er op die oude foto’s niet een kind is dat moest worden gered of een man die met een schroevendraaier de laatste technische verbeteringen doorvoert in het interne geheugen, dan zoekt de vintage robot verdacht vaak de gezelligheid op van lachende vrouwen in elegante noppenjurken, die zwierig de beentjes omhoog gooien om ruimte te maken voor hun stofzuigende blikken huisvriend. Vaker nog zijn ze in vergaande staat van ontkleding, die vrouwen dus – uiteraard om speciaal voor de foto het contrast aan te geven tussen de keiharde koude borstkas van de ijzeren androïde en zacht warm mensenvlees.

Ach ja, de toekomst. Wie is er niet groot mee geworden?

 

Lees meer uit de categorie Beeld Essay

Gewijvengezeik

Door Maarten van Riel

Tekst: Maarten van Riel In de vorige eeuw waren Céline, Nabokov, Grass, Hilsenrath, Camus en Gogol niet meer dan onbekende namen voor mij. Op de boekenplank boven mijn bed prijkten slechts vijftien boeken die mijn goedkeuring konden wegdragen – hoofdzakelijk omdat ze gevuld waren met vieze praat. Uiteraard behoorden de boeken van Ronald Giphart (1965) […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper