Poëzie

Vers in de Etalage – 8 Songs

Door Nele Buyst
31 maart 2015

Dichteres Nele Buyst componeerde met ‘8 SONGS’ een fenomenale reeks over de volwassenwording van een liefdesrelatie. Elk gedicht, op één na, is getiteld naar het muziekstuk waarmee het verweven is. Dat brengt de verzen dichtbij de muzikale oorsprong van poëzie, want terwijl we luisteren naar Elliot Smith, Sonic Youth, Gaetano Veloso en de Goldbergvariaties, luisteren we ook naar de dissonanties en de melodieuze momenten in dit verhaal van een liefde.

 

I. Elliott Smith – Between the Bars

Je bent er pas. Ik kwam je tegen aan de kassa in de supermarkt. ‘Betalen met kaart graag, hier nog een chocoladereep, een koffie, en jou.’

Je had me al eens eerder gezien, de oudste truc in het boek, en waar bovendien. Dat heb je met steden waar iedereen iedereen kent.

We lezen landkaarten en wijzen plaatsen aan waar we wel al waren (vijf) en waar we samen nog heen moeten gaan (vierentwintig). En we lachen dat het nog te vroeg is om het daarover te hebben maar of we kinderen willen (ja).

Ik klamp me vast aan de haartjes op je buik. Je beweert dat ze me kunnen dragen en ik geloof je graag. Ze zeggen dat spinrag sterker is dan staaldraad, wat weet ik ervan.

De buitenwereld kan zich zonder ons aan. We spelen voor gegijzeld binnen de muren van je kamer. Geven ons later terug mondjesmaat aan haar over.

Elliott Smith – Between the Bars

 

 

II. Sonic Youth – Sunday

Weet je nog wat je toen zei? We waren pas samen, luisterden in die dagen veel naar platen.

Het was zondag, net als op die plaat waar we naar luisterden. Ik zat te tekenen, jij maakte koffie en zei: ‘Dat nummer is zo goed. Het komt door die dissonanties. Die doen pijn. Dat maakt dat de melodieuze stukken die volgen zo mooi zijn.’

Ik probeerde me in te beelden dat je het alleen over de muziek had, draaide me om naar wat je mond had kunnen zijn als je naast me had gezeten, jij stond met je rug naar me toe en goot de koffie in twee.

We dronken hem snel en besloten naar het park te gaan. Het waren de laatste mooie dagen van de zomer. Fris genoeg om onze jassen aan te doen. Ik knoopte de mijne dicht en deed dat zoals altijd onoplettend.

Ik woonde naast dat park, maar we liepen er elke keer verloren. We zochten naar het juiste noorden terwijl jij praatte over de tijd die nog moest komen. Ik remde af en noemde bezwaren. Jij zei: ‘Hoeveel kansen denk je?’

Ik nam je hand en zei ‘Ok, hier herken ik ons weer. Daar moeten we heen.’ We kwamen thuis, je nam me vast en ontmantelde me, terwijl je zei: ‘Wanneer leer jij eens je jas juist dicht te knopen?’

Sonic Youth – Sunday

 

 

III. Spain – Blue Moods

Een blauwe maandag begin november. We verleggen onze horizon naar een verte dichtbij huis. Weinig zin om in de stad te verzanden, zoeken een stuk strand om een kamp op te slaan. Gestolen dagen zijn ons het liefst. Niemand die je zoekt om dingen van je te verlangen.

We verliezen ons in schelpen rapen om papieren bloemen te kopen. Onderhandelen gaat hard. Eén handvol is niet genoeg. Zo erg zijn we op de bodem geconcentreerd dat we vergeten wat we uiteindelijk met die schelpen wilden. Nemen genoegen met zakken vol poëtisch gewicht.

Niemand gaat die zee nog in rond deze tijd van het jaar. Alleen jij vindt het een goed idee. Ik ga met je mee en moet lachen om de geluiden die je onder water maakt. Onder water lachen klinkt al even raar.

Nadien geraken we pas opgewarmd door lang klauteren in de duinen. We krijgen ruzie over niks uit moeheid en vergeten de trein naar huis. Nemen een kamer aan zee. Keren niet terug naar huis voor het tij is gekeerd, lakens nat zijn van zweet.

Spain – Blue Moods

 

 

IV. Caetano Veloso – O Leaozinho

Het valt niet mee te kort geschatte dagen door te komen, ingekwartierd met wie pas geboren is.

Het cliché wil dat de tijd vliegt, dat je met je ogen knippert en weg is. Dat is alleen maar achteraf waar. Slapeloze nachten kennen geen einde voor wie er middenin zit.

We zorgen voor hem met veel te groot gebaar voor deze kleine ruimte. Kussens opgeschud en ramen open. Weet hij veel van deze groots aangepakte zorg, liefde kamerbreed uitgerold.

We hebben alle klinkers van zijn naam groot gezongen. Dagen gaan trager dan ooit. Vragen ons af: worden we ooit echt groot?

Caetano Veloso – O Leaozinho

 

 

V. Baxter Dury – Isabel

Uitgeteld van dagen kijken we avonden vaak naar het maakt niet uit wat. De tv staat bol van praatprogramma’s.

Vandaag de zoon van een rockster. Heeft zijn stem geërfd. Vertelt over zijn nummers hoe die waar zijn. Over die keer dat zijn vriendin met zijn kameraad naar bed ging. Nu heeft hij geen vriendin meer om handen, wel een hit.

En misschien wilde hij de vriendin niet kwijt maar intussen kan hij wel trots zijn op zijn carrière. En ik bedenk dat het wel nooit goed zal zijn. Wie de hit heeft wil de vriendin, wie de vriendin heeft de hit.

Jij bent hier al de hele tijd maar half. Je staat recht en hebt het hele verhaal uitgehoord maar je hand is niet één keer van de klink gegaan.

Het definieert verlangen dat het zich richt tegen alles wat is. 

Baxter Dury – Isabel

 

 

VI.  _

Rug aan rug. Precies een jaar is het geleden dat ik het hoorde van jou en haar.

Je houdt van rechte vormen zeg je, je droomt van een mathematische wereld, zonder het typische gerommel van de mens. En ik hoef het niet persoonlijk te nemen maar de enige mens hier ben ik.

Je zegt: ‘Ik ben een hond geweest, maar niet zoals jij denkt.’ ‘Ik denk niet na over waarom ik één ding doe en een ander niet. Ik deed dit omdat niets anders in me opkwam. Nu hoeft daarvoor zoveel stof niet te gaan waaien.’

In alles wat je zegt zit liefde, ergernis en spijt tegelijk. Afhankelijk van hoe mijn eigen dag gaat.

Je zou kunnen weggaan nu of erger. Hier moet je wel met deuren smijten, anders gaan ze niet dicht.

 

 

VII.  Alt J – Something good 

Het is hier verdomd donker. Niet vaak in dit leven heb ik het zo stil gehad, behalve dat het onophoudelijk dreunt hier in mijn hoofd.

‘Ga de deur uit en koop dingen, ga zwemmen, koffie drinken, ga naar buiten.’, adviseren vrienden. Ik weet te goed hoe het gaat nadat ze me alleen hebben gelaten.

Ik probeer je aan mijn mouw te vegen maar je kleeft meer naar binnen. En ik zou weg willen maar dat hoofd beweegt steeds mee.

Niet hoe jij slaapt niet hoe jij spreekt niet hoe jij kijkt niet hoe jij gaat niet hoe jij doet niet hoe jij snurkt niet hoe jij praat niet wat jij zegt niet wat jij zei vooral niet wat jij zei niet hoe jij eet niet wat jij weet niet hoe je niet één keer uit mijn gedachten bent geweest.

Alt J – Something good 

 

 

VIII. Goldberg-variaties – Glenn Gould

De hond blaft, hij zoekt een weg van het donker. Hij is thuis hier maar vindt zijn hok niet zonder omwegen.

In elke kier kleeft een verkruimelde herinnering. Dit huis spookt in je. Je komt er niet zomaar vanaf.

‘Het mooiste stuk in de muziek is de stilte tussen twee tonen.’, zei je vroeger. Weet je nog? Stilte is jouw default geluid elke ochtend als je opstaat. Terwijl de pianist meehumt op zijn Goldberg-variaties, kauw je op je crumble en slik je hap na hap de brok weg.

Leen je gedachten aan dingen die vooruitgaan. Neem een random Wikipediafeit. Bijvoorbeeld hoe die pianist ook alweer heette en was hij het niet die zonodig naar elk concert zijn eigen pianokruk meesleepte?

Zijn we volwassen nu denk je? Ik kan al bijna zien hoe je haren zullen liggen als je oud tenminste ouder dan nu bent.

De hond blaft, hij wil spelen. Geef hem zijn stok, hij komt terug toch, denk je niet?

Goldberg-variaties – Glenn Gould

 

 

Over de auteur

Nele Buyst (1983) studeerde Nederlands en Engels in Gent en Münster. Zij publiceerde op Hard//Hoofd, de site van Jeugd en Poëzie, in Op Ruwe Planken, Deus ex Machina en de Poëziekrant. Nele werkt overdag op de communicatieafdeling van een Gents theater en 's avonds aan een schrijftafel thuis. unspokenterms.wordpress.com

Lees meer uit de categorie Poëzie

Vannacht

Door Robin Kramer

Vannacht komt schoonheid weer in lijnen: snelwegen, witlofbedden, haren die uit elastiek stromen. Ik droom op ethanol en vlasoogst mijn angsten, alles gladstrijken, alles glad en dan: weer lijnen. Vannacht stikken vogels in ballonnen, wrijven beveiligers hun ogen fijn en krijgen zelfs de honden de buurt niet wakker. Er gaat een lege lijkwagen langs de […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper