Poëzie

Vers in de Etalage: Cilja Zuyderwyk

Door Cilja Zuyderwyk
19 juli 2015

Durfal

vandaag is ze met roze pumps
naar een kruispunt toe gekropen

de hakken in de lucht
de buideltas onder haar gordel
douchegel opzichtig in haar handen

ze sproeit het pad, op haar horloge
klokt ze de tijd. Ze haalt de vrouwenlimiet

ze kleurt als haar rok
van bedrukte mousseline omhoog waait
en haar dijen toont 

geen man schijnt zich
erover te verbazen. 

ze had de act voor hetzelfde geld
in het donker kunnen doen.

 

 

 

 

Vooruitzien 

Zo is het een lange tijd gegaan. Jij borstelde, ik veegde
de haren in het putje. Het seizoen maakte niet uit,
of misschien toch wel. Was het niet de lente die ons ontroerde,
de blauwe regen die over ons tuinpad hing als
een weldadige binnenzee, een schuimende kraag. 

Jij rook aan de haren, ik keek van een afstandje
zoals ik altijd doe, ik observeer. 

Ik hou niet van dode haren, ik maak een kamer in
mijn hart die ik afsluit en maar drieënvijftig keer
per minuut laat tikken.
Kunnen we niet iets begraven?
Die laatste zomer bijvoorbeeld, met op de zomeravonden dat schelle licht,
die winter met onze godvergeten koude voeten. Die nachten dat we
van elkaar wisten dat we niet sliepen,
of gewoonweg onze jeugd.

 

 

 

Bovenaards 

Een worm wurmt zich uit de grond naar buiten
hij steekt zijn kopje op en zwijgt.
Wat valt er te vertellen aan zijn achterban, hij
ziet vier voeten gaan, twee witte en twee rode schoenen.
Een rolstoel en een vrouw die duwt.
Mensen die hardop praten tegen een mobieltje.
Ze zien hem niet, wie zien ze wel.
Er remt een auto af, er schreeuwen mensen.
Een kind grijpt naar zijn moeders rok.
De namiddag draagt pijn, maar zet een vrolijk
wijsje in. Kon hij maar glimlachen.
Zijn bek laat het niet toe.
Hij kringelt terug, de diepte in.

Lees meer van

Vers in de Etalage – De Futurist

Door Cilja Zuyderwyk

Op een avond zullen we alleen zijn, maar nu nog niet. Nog eventjes nu, want straks zullen we stoppen met spelen. Cilja Zuyderwijk en Tim Pardijs geven de toekomst het gewicht van het heden mee in twee sfeerrijke gedichten.   Avondklok Er komt een avond dat alles stil valt, de wind, de roze pelikaan die […]

Lees meer uit de categorie Poëzie

Vijf gedichten: Willemijn Kranendonk

Door Willemijn Kranendonk

ZOMER IN DE STAD De ventilator blaast koele lucht over mijn naakte lichaam, langs mijn haar en nek, via mijn borsten en benen naar mijn voeten en terug. Er loopt een zwerver door Arnhem die ik dagelijks tegenkom. Op zijn broek zit een rode vlek. Op straat zag ik iemand met een bloedneus, het bloed […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper