Poëzie

Poëzieweek 2016

Door Nickie Theunissen | beeld: Hannah Vischer
31 januari 2016

HINKSTAPSPRONG

Elke dag begint met een kennismakingsrondje
met de vingers gekruist, onze gebreken present
stellen we ons voor conform de natuurwetten

we trokken getallen over in het scherp van de uren
we vouwden tamme dieren van belastingpapier
de nacht werd afgesloten in een blauwe map

notulen heten voorlopig herinneringen

we denken aan roofvogels, de glijvlucht over
de hinkelbaan die geduldig op steen voeten
op inzet wacht: instinct een kooi die klein is

we wegen amper, we verzetten niets, tellen af…
iemand veegt het bord schoon, we slaan elkaar
op de schouders en roepen: Ga!

Hannah Vischer_Nicky Theunissen_Poezieweek

UIT DE BUS

De gekantelde vrije hand is hoger dan de straat waarin
een optocht ochtendmannen onder bulkend licht,
kus van de zon op hun neus: ‘Ga nu maar, anders kom je nog te laat.’
Het gaat voorbij de wachtenden en het beton,
een gang die van aarde schaduw maakt.
Het licht is sneller dan putdeksels
één voortand is genoeg om haar te vangen
onder hoeden, onder jazzschoenen, onder corduroy broeken het beton.

Een lunchroom denk ik, maar mijn ogen laten me vaak in de steek,
ik achtervolg haar alsof ik aan haar vastzit, zoals ze haar tas draagt
tegen haar buik geklemd, wanneer klemde iemand mij zo stevig vast.
Blijven lopen, elkaar passeren en de lunchroom die verse film
verkoopt in plaats van brood ons in haar venster laat zien.

Terwijl de tl-buizen zich in het raam vergissen en
het pootje van je bril het ergste verwacht, veegt
het licht diagonaal de weg aan.

Er is altijd nog de straatverkoper die minimensen op minifietsen
over de tegels laat rijden. Zij verdwijnen niet. Hun radius te klein.
We delen deze ruimte, achtervolgen elkaar langs de lijnen
van het smalle circuit, veilig rond de benen van de meester.

Een vuilwit geschraagd verlangen hangt achterin de minitruck.
Een pose voor de dozen opgestapeld tegen de achterwand.
Hij wacht op goedkeuring, want verplaatsing levert altijd wat op
zoals papieren vleugels bij de douane van ochtendlicht.
De hand weggestoken als het moment van een naald boven de plaat,
zoekt het begin van de groef, voorbode van de beat in een voet.
Pas later zal hij wegrijden, een mager lot met puntige schoenen
onverschillig gebogen vanuit de heupen.

Uit een ander geheugen: een vrouw
die in een menigte verdwijnt, bungelend
in haar hand een baby in een plastic zak.
Alvast voor kerstmis vacuüm verpakt.

(met dank aan de fotografie van Robert Frank)

INSTINCT, EEN KOOI DIE KLEIN IS

De avond klimt uit zichzelf over de rand van het schoolgebouw, we wachten af
tot er een opdracht uitgereikt wordt. De klasjes kleiner uit compassie met onze traagheid.
Met een vingertop trekken we de letters na in het stof. Langgerekt meedogenloos.

Het geeft niet, denk je nog. Niet af, niet mee, niet over. Als je klaar bent met schrijven
is het oppervlak schoon. Zoals eerder teveel mensen in de tram, bezwete ramen waar
je een gat in wreef. Je denkt dat als je met je ogen knippert iemand verdwijnt, de lijst
korter wordt, stap in, stap uit.

Of instinct een herinnering heeft? Haartjes die overeind springen om vier in de ochtend
wanneer de schaduwen door je wimpers galopperen als zebra’s op zoek naar dag.

*

Wij zijn deze stroom die blijft vergeten, sliertend als magnetische tape in een sloppenwijk. Alleen bij een scherpe wind kun je ons horen. Zingt het stof in de smalle straten:
‘je hebt een stevig touw nodig om een kalf te vangen, de poten bij elkaar te binden, aas om nacht te vangen na de les.’

Het is zo veel makkelijker om het gebrek aan bewijs, het touw, de verzameling van uitsluitingen binnenskamers te houden. Zieke dieren verlaten de kudde. Een jong likt zijn bloedende strepen en speelt met de takken boven zijn hoofd.

Over de auteur

Nickie Theunissen (1969) zat op de kunstacademie, studeerde filosofie en volgde een opleiding aan de schrijversvakschool. Ze debuteerde als dichter in het blad Tirade in 2011. Sindsdien publiceert ze in online en offline tijdschriften en treedt op waar mogelijk.

Over de illustrator

Hannah Vischer is afgestudeerd vormgever en werkt als freelance illustrator. Ook maakt zij beeldnotulen en knalt ze met collage stijl prachtige films in elkaar. Of zoals ze het zelf zegt: 'Misschien iets met design academy, illustratie, collage en beeldnotulen. Oja film.'

Lees meer uit de categorie Poëzie

Vers in de Etalage

Door Maria Cristina Fazecas

Schietgebed Zullen we gewoon gaan slapen? zonder de anderen zonder dat het geluid van leven dooft we hadden gewoon moeten gaan slapen we hadden welterusten tot morgen en misschien een kus terwijl in alle kamers nog gelachen wordt nog lichtjes lauwe grapjes door brandewijn verdoofd oh-onze-lieve-vrouwenbeeld had het gescheeld als we onze kleren hadden aangehouden […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper