Kort verhaal

DOCUMENT 12

Door Lilian Anneloes | beeld: Erik Mattijssen
9 augustus 2016

Op 18 juni vond de finale van Kunstbende 2016 plaats in TivoliVredenburg. Een van de prijzen voor de winnaars in de categorie Taal: publicatie op De Optimist. Lilian Anneloes (19 jaar) won de eerste prijs met dit gedicht. Hier zie je hoe ze het voordroeg tijdens de finale. Samen met de redactie van De Optimist werkte Lilian nog aan haar tekst. Speciaal voor de publicatie van de drie veelbelovende Kunstbende-talenten benaderden wij enkele reeds gearriveerde kunstenaars om een beeld te maken bij de teksten. Bij het gedicht van Lilian maakte Erik Mattijssen de illustratie.

 

Ik zie ze. Míjn ouders.
De late zon hangt als een zijden gewaad
over mijn moeders gebruinde gezicht. Haar blik

uitnodigend en warm en ik
op mijn kleine, groene teenslippers
in de achtertuin van het huis
waar ik geboren ben.

Ik herinner me hoe ik slapen moest
terwijl de laatste perkjes zon door de spleten van mijn
gordijnen glipten

en mijn vader mij voor de derde keer in bed stopte.
Of gooide. Want dat gebeurde er met Jonas 
die in de walvis lag:

van je één,
twee
drie.

Papa vertrok naar volleybal
wat ik dacht dat voetbal was.
En ik droomde over vogels en
vrouwen
met wc-rollen in het haar

(dat was mijn eerste nachtmerrie).

En in plaats van dat ik bang was
voor de monsters onder mijn bed
ging ik er zelf in mijn blauwe slaapzak onder liggen

Ik kan alleen maar denken aan
hoe rustig ik toen nog slapen kon
want ik was 4 en ik wist nog niks.

Hoe het luchtkasteel van veiligheid en blindheid
tussen de groene sprieten van de landbouwgrond
als een tafelkleed-goocheltruc van mij af getrokken werd:

het was als de eerste keer dat ik een dode haan vond
in het kippenhok van mijn ouders.

Ik ben gillend en huilend de trap op gerend
en heb me verstopt
onder de dekens van mijn eenpersoons meisjesbed.

En heb me vervolgens wekenlang afgevraagd
Waarom ík, uitgerekend ík, het levenloze hoopje veren moest vinden.

Ik was vier en ik wist nog niks.

ErikMattijssen

Maar dit keer was ik zestien en de haan was
tien keer groter
het verdriet misschien wel duizend.

Ik ben gillend en huilend
de trap op gerend en heb me verstopt
onder de dekens van mijn tweepersoons puberbed

en ik wilde dat ik vier was.

Ik noemde mijn konijn Föhntje en mijn overleden opa
was nu een knuffel met de naam Streep
want alles wat niet was
viel te maken.

Ik heb nooit gevraagd waarom ik ’s zomers niet buiten de schutting mocht komen
of waarom de dorpsjongens schreeuwden naar mijn pa

want ik was vier en ik wist nog niks.

Ik wist pas wat toen
ik begon te weten

waarom wij complete vakanties op recreatieparken doorbrachten
en waarom mijn vader geen les meer gaf op de school naast ons huis.

Ik wist pas wat
toen ik begon te weten

dat ík het levenloze hoopje veren moest vinden
omdat er altijd iemand.

En toch weet ik niet waar ik meer heimwee naar heb.
Want ik weet zeker dat mijn vader ooit hetzelfde zei
als hij tegen mij.

En dat de dubbele ijzers onder mijn schaatsen
met hem verdwenen zijn

Over de auteur

Lilian Anneloes (1997) is beeldend kunstenaar, gepassioneerd kattenliefhebber en spoken-wordartiest uit Groningen. Op haar zestiende gaf zij in samenwerking met Kunstbende de bundel 'Vruchtvlees' uit, en momenteel werkt ze aan een nieuwe bundel ('Van Huilen krijg je Honger', uitgever nog onbekend). Op de finale van Kunstbende beantwoordde zij de vraag: “Wat wil je hier nu verder mee?” met de woorden: “Ik wil gewoon kunst maken”. Die teisterden vervolgens weken lang haar Facebook-timeline.

Over de illustrator

Erik Mattijssen (1957) werd opgeleid aan de Gerrit Rietveld Academie waaraan hij ook al geruime tijd verbonden is als docent. Erik Mattijssen tékent, en maakt daarbij gebruik van drie materialen: potlood, pastelkrijt en gouache. Hij houdt van de dingen die mensen verzamelen en kijkt graag naar de wijze waarop die geordend worden op keukentafels, in huiskamers, op vensterbanken en marktkramen. Dingen die je makkelijk over het hoofd ziet, spullen met een geschiedenis waaraan een collectieve herinnering kleeft. Kleur speelt daarin een onderscheidende rol.

Lees meer uit de categorie Kort verhaal

Worst

Door Eileen Ros

  ‘Ze stroopte het vel zo van de hond, nadat het had geweekt in het water van de wc-pot’. Dat had een man eens gezegd. Hij woonde in Huntsville, Louisiana, in een klein huis van hardboard plastic. De man zag teckels uit wc-potten steken in een rijtje toiletten, in een hotel vlakbij zijn hardboard huis. […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper