Poëzie

DE NIEUWE LICHTING: Annemieke Dannenberg

Door Annemieke Dannenberg | beeld: Lisette van der Maten
16 oktober 2016

De Optimist vroeg de nieuwe lichting afgestudeerden van schrijfopleidingen in Nederland en Vlaanderen om hun eindwerk in te sturen. In DE NIEUWE LICHTING presenteren wij fragmenten uit dat werk en stellen wij de schrijvers van de toekomst voor.
Deel 7: Annemieke Dannenberg met de dichtbundel MELK EN HONING waarmee ze afstudeerde aan ArtEZ Creative Writing. Samen met Annemieke kozen we twee gedichten uit de bundel.

 

1. Wat zijn de thema’s in je werk, waar schrijf je het liefst over?
In het afstudeerwerk waar nu gedichten uit gepubliceerd worden neemt religie een belangrijke plek in, samen met het vrouwelijke en lichamelijke. Dat zijn ook thematieken waar ik graag over schrijf.

2. Wie of wat inspireert jou?
Gesprekken en films.

3. Wat zijn tijdens je studie je meest leerzame valkuilen/uitdagingen/fuck-ups geweest?
Je kunt stoppen met typen, maar niet stoppen met de wereld observeren als schrijver.

4. Waar hoop je over vijf jaar te staan?
Ik studeer nu Religiewetenschappen en ik hoop over vijf jaar zowel daarin een baan te hebben als bezig te zijn met schrijven.

5. Optimismemeter. Hoe optimistisch ben jij over je schrijfcarrière op een schaal van 1-5? Eerlijk zeggen. En do elaborate please.
Ik zou het een 4 geven. Ik heb plezier in het schrijven en voel een noodzaak om door te gaan. Dat lijkt me genoeg om optimistisch te zijn.

 

de reizigster

 

op de neus van de metro staat Terminus
de deur sist een scheur – schelle piep
door naar de volgende halte
rattenspelonk tikt water langs buizen
ik wil niet weten waar ik ben
slechts vervoerd worden
in vervoering naar bestemming
dolend in dit abces van de aarde

kijk niet naar buiten
je versteent tot totempaal
pak nu moeders rokken stevig vast
het ensemble met hoed en sjaal van de refowinkel
groen-oranje mantelpak in knakworstengeur

massa stapt in en uit metro
luistert doef doef muziek, heidens pleonasme
niemand merkt haar op
tot het lichaam begint te stinken

door hoge wolkenkrabbers slingert de metroslang
met een looping naar de verdoemenis
stelt ieders maag op de proef
het addergebroed op weg naar commerciële functies
alfamannetjes kriebelen nog even in hun onderbroek
trekken de das recht, tackelen whatsApp berichten
zwarte pakken schuiven bij elke bocht collectief naar links

stel dan nu dat ik bleek, vaal en slap word
tegen het metroraam leun, mijn wang plat tegen een graffititekst
langzaam begint mijn lijf te druipen

stinkend gas uit elke lichaamsopening spat op de antislipvloer
laat ik al dat vocht van inspanning stromen
bulkt en klotst er weldra een zee in de coupé waarmee gedeald moet worden

want ook de dood laat niet los wat zijn hand begon
zet koortsachtig door in rigor en livor mortis
eigent zich het lichaam toe
plaatst een pad op haar borsten
inhaleert het versleten vlees
spuugt en zuivert het van alle zonden

dit lijk is de mens, de moeder en de dochter
de afgedwaalde goddeloze die Hij doet bezwijken

degeliefde100dpi

 

 

de vrouw

 

we bedrijven samen rouw nog voor het uur is aangebroken
de schutter des doods twee welpen heeft neergeschoten
wachten we op het kleed met een voorgevouwen doos
waar ik mijzelf tussen de wanden ben verloren

op alle plekken die ik goed kende
waarvan ik vervreemd ben geraakt
tast ik naar de kaders van mijn gemeenschap
mijn moeder en ik zien vrouwen lopen op het Noordzeestrand
in weinig verhullend lycra pronken ze met universele lijven

ijverig vieren we de herinnering
dat beeld van de moeder
hoe ze haar kind naar zich toetrok
lachte voor een blauwe opblaasorka
omringden al haar rondingen
de man, haar kind en het genot wulps te zijn
de schaduw van het spleetje dat zelfs zichtbaar bleef
toen zij een badpak droeg

de binnenkant van onze buiken kent geen esthetiek
daarin zijn we gelijk en zonder reconstructies
daar zijn we vrouwen die elkaar herhalen

zwaar ademt ze tussen happen door
haar borsten blijven pront staan
zoals die van mij nog
geen kind hebben gevoed of beschermd
we staren naar voorbijgaande lichamen
een silhouet waar zij uitgetreden is
ze is niet langer een
met haar vlees
dat ze vanaf de moederschoot droeg
ze zegt dat ze hun doel hebben gediend

devrouw

 

Ben je benieuwd geworden naar de rest van Annemiekes eindwerk? Je kunt de schitterend vormgegeven bundel MELK EN HONING bestellen door te mailen naar amgdannenberg@gmail.com. Hij is ook te koop bij de Literaire Boekhandel in Utrecht.

Over de auteur

Annemieke Dannenberg (1993) studeerde af aan ArtEZ Creative Writing met de dichtbundel MELK EN HONING, over de emancipatie van religieuze vrouwen. Ze publiceerde twee gedichten uit dit werk op Stellingdames.nl en trad ermee op tijdens het Feminist Art Festival en Gesproken Woord bij Broei.

Over de illustrator

Lisette van der Maten is illustrator en amateurfilosoof. Ze knipt en plakt onder haar eigen naam haar beschouwende hersenspinsels in elkaar en illustreert abstracte landschappen. Oude foto's en tekstjes beschouwt ze als kleine kostbaarheden.

Lees meer uit de categorie Poëzie

poëzieweek 2017: Coen Cornelis

Door Coen Cornelis

Angst ik ben bang voor connotaties vooral ’s avonds als ik met wanten en sjaal door het stadspark wandel helemaal alleen plots een drukkend gevoel krijg akelig priemende ogen in mijn onbeschermde rug en ik weet hier liggen connotaties op de loer maar ik weet niet van welke aard hebben ze een afgerichte dwangneurose vlindermessen, […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper