Kort verhaal Proza

Twee ZKV’s

Door Tom Marien | beeld: Meike Hakkaart
16 december 2016

Twee ZKV’s van Tom Marien.

MeikeHakkaart_neergang

Neergang

Mijn vader brandt, zo heeft hij het gewild. Begin deze week viel hij dood neer. Hij zakte in elkaar in de gang. Toen ik hem ging groeten, stak ik een brok steenkool in zijn broekzak. Het stuk dat hij bij de sluiting van de mijn in zijn boterhammendoos mee naar huis had genomen. Mijn vader heeft nooit van de gang gehouden. Wie in de gang staat, zei hij, holt zichzelf uit. Was hij bij leven filosoof, vandaag gaat hij als kompel.

*

Message in a bottle 

Met enige moeite opent hij het luik. Een bundel licht valt in het trapgat. Eenmaal op zolder gaat hij aan zijn bureau staan. Hij ziet het allemaal al voor zich: de camera die hem na zijn bejubelde debuut een hele dag volgt, de man die de zwevende microfoon draagt, de regisseur die aanwijzingen geeft. ‘Voilà, dit is het dan,’ zegt hij en hij spreidt zijn armen. ‘Mijn schrijvershol, mijn poëtisch walhalla.’ Hij strijkt met zijn vingers over de secretaire, want die moet scherp in beeld worden gebracht. ‘Elke keer als ik ga schrijven, moet ik eerst weer van die spullen af.’ Hij somt alles op en schuift het gelijktijdig aan de kant: de puzzels van zijn vrouw, de knutselwerken van zijn zoon en de te klein geworden sandalen van zijn dochtertje. ‘Ik ken ondertussen mijn plek wel,’ snuift hij. ‘Dichten is des rommels.’ Dan leidt hij de camera naar het kleine houten huisje, dat bovenop de secretaire staat. ‘Mijn spaarpot uit Tirol.’ Hij schudt het houten ding. Het blijft stil. Snel zet hij de spaarpot neer en wijst naar een fles waar nog nauwelijks vocht in zit. ‘Waarschijnlijk wil je weten waarom hier zoveel drankresten staan.’ Eindelijk krijgt hij de kans om het aan de wereld te vertellen. ‘Het is niet wat je denkt.’ Hij neemt de fles in zijn hand. ‘Ik verzamel lege flessen. Om er later, als ik met pensioen ben, bootjes in te zetten.’ Hij drinkt de fles in een teug leeg en kegelt haar in een kartonnen doos onder zijn bureau. ‘Bekijk het als een vorm van pensioensparen. Wat ik nu heb, hoef ik later niet meer bij elkaar te zoeken.’ Even houdt hij de lippen stijf op elkaar. Dan boert hij luid, want humor doet het altijd goed op tv. ‘Bootjes in lege flessen vind ik heel poëtisch. Het is een mooie metafoor voor het leven.’ Hij steekt een vuist in de lucht en roept: ‘Licht het anker en hijs het zeil!’ Langzaam zakt zijn vuist naar beneden. ‘En toch zit je gevangen, voor altijd.’ De regisseur tikt de cameraman aan. Het beeld trekt zich terug van de gevierde dichter. De kijkers blijven verweesd achter. Een volgende druk van zijn debuut is in de maak.

MeikeHakkaart_message-in-a-bottle

 

Over de auteur

Tom Marien (Lier, 1979) is zichzelf terwijl tien Tom Mariens de planeet bevolken (bron Facebook). Hij geeft les en is stadsdichter in zijn woonplaats Lier. Hij publiceerde twee young adults. Zijn gedichten en korte verhalen verschenen in Turing Top 100, Extaze, De Titaan en Gierik & NVT. In het najaar van 2017 verschijnt zijn eerste prentenboek bij Loopvis.

Over de illustrator

Mieke Hakkaart studeert Illustratie op de kunstacademie ArtEZ in Zwolle. Werk van haar is onder meer te vinden op Instagram (@artofmaquenda) en op haar persoonlijke Facebook pagina (Facebook.com/ArtofMeikeHakkaart/)

Lees meer uit de categorie Kort verhaal Proza

Erika’s oplossing

Door Ward Mertens

Erika draait de kraan dicht. Uit de douchekop vallen nog enkele druppels. De stoomwolk in de cabine beneemt haar de adem. Ze moet enkel de glazen deur openduwen om zichzelf van dat verstikkende gevoel te verlossen, maar Erika wacht. Ze wacht tot de wolk een mistbank is geworden die niet hoger dan haar enkels reikt. […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper