Kort verhaal

De Stilist: De dag dat Carolien haar beide enkels brak 

Door Marjolein Takman | beeld: Roos Peee
12 januari 2017

Voor onze themamaand De Stilist schreef Marjolein Takman drie versies van hetzelfde korte verhaal à la Queneau.

I

Het was warm op de dag dat Carolien haar beide enkels brak. Dit is belangrijk omdat ze een zonnebril droeg die haar halve gezicht bedekte. Deze bril was zo breed dat ze vanuit haar ooghoeken niets kon zien. Zo zag ze niet dat er een breedgeschouderde verkoper achter haar aanrende toen ze de winkel verliet. Het was de derde achtereenvolgende kledingwinkel die Carolien bezocht, de dag dat ze haar beide enkels brak. Opvallend genoeg voor het warme weer had ze een sjaal gekocht. Het was de derde achtereenvolgende sjaal die Carolien kocht op de dag dat ze haar beide enkels brak. Het was niet erg gebruikelijk om op dat moment van het jaar drie sjaals achter elkaar te kopen, zelfs al was de sjaal van de dunst mogelijke stof. Eén sjaal kopen kon een misverstand zijn, drie sjaals was waanzinnig. Dat zij de derde sjaal niet afrekende, droeg bij aan de verdachtmaking die leidde tot een wilde achtervolgingspoging door de verkoper. Dit eindigde in de breuk van Caroliens beide enkels. 

II

‘Nee, jij moet eens luisteren. Ik zag die vrouw staan, gewoon zo’n verveelde huismoeder uit het dorp die ook in hoogzomer allemaal lagen kleren met bloemmotief draagt. Je moet weten dat ze al een boel van die tassen in haar hand had, hè? Dat vond ik gewoon raar. Kan er niks anders van maken. Dus toen ze die dingen in haar tas deed en wegliep had ik meteen door wat er aan de hand was. Ik ben ook niet van gisteren. Je moet weten dat ik vroeger rechtsback was bij de voetbal. Ze noemden me “De Albatros” want die zie je als je doodgaat. Maar ik zat met die knieën, je kent het wel. Ik zou pro gaan, alles op alles. Deze winkel was de enige plek waar ik terechtkon. De zaak is van m’n tante. Bloemige sjaals zijn de family business. Zoiets moet je beschermen. Ik wilde die vrouw niet doodmaken, maar ik wilde haar wel tegenhouden. We kunnen hier geen jattende vrouwen hebben, dat is slecht voor de familienaam. Beide enkels, zeg je? Dat is vervelend maar het zijn maar kleine botjes, een paar weken stilhouden en ze gaat weer volle kracht vooruit.’

III

Laten we even doen alsof het haar eigen schuld was. Dat zij niet een door het universum ingegeven impuls volgde, een impuls die haar dreef tot een geveinsde onoplettendheid, onzorgvuldigheid, een intense dagdroom, een onbewust handelen. Laten we doen alsof zij gebruik maakte van haar volle verstand, het verstand dat ze ook gebruikt om haar collectie zijden sjaals (waarvan zij er meer van driehonderd bezit, verschillend in grootte en kleur maar gelijkend in puurheid van materiaal) te sorteren met inachtneming van meer dan driehonderd subtiele verschillen. Deze veronderstelling maakt van de vrouw een schim, een waas van een mens, omdat zij iets gedaan heeft dat het verstand van een dergelijk obsessieve doch onderlegde dame niet kan bevatten. Juist haar eventuele bewustzijn tijdens de daad, leidt tot een schuldvraag waar Carolien zelf nooit het antwoord op kan zijn. Een bot knapt door een brute kracht. Een tweede bot kan niet achterblijven.

Over de auteur

Marjolein Takman studeerde vorig jaar af in Creative Writing. Dat deed ze met een novelle genaamd Krimpgebieden. Afgelopen jaar schreef Marjolein columns voor onder andere Tirade en Expreszo. Ze blogt soms op: https://mtkmn.wordpress.com.

Over de illustrator

Roos Peee tekent, schrijft, musiceert en bouwt aan het ROOSPEEE universum. roospeee.tumblr.com.

Lees meer uit de categorie Kort verhaal

Acht

Door Sytske van Koeveringe

‘Ik kom mijn fiets halen,’ zegt de man. Zijn stem is zacht, bijna onverstaanbaar. Hij draagt een versleten spijkerjas en een rode sjaal. Grote armen, lange benen, brede schouders. ‘Ja, dat zei u net ook al, maar ik dacht: u zal het wel koud hebben,’ zeg ik.

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper