Poëzie

poëzieweek 2017: Helena Hoogenkamp

Door Helena Hoogenkamp | beeld: Mathilde Bindervoet
29 januari 2017

Als kind wilde ik iemand redden

Het liefst een bewusteloze man die niet tegen zou spartelen als ik de reanimatie verkeerd toepaste. Later hoorde ik dat je hiermee het zwaardvormig aanhangsel van iemands ribben kunt breken, een interne bloeding kunt veroorzaken door te veel druk.

Daarna wilde ik dapper iets doorstaan. Een ontvoering of een verkrachting, als het maar geschrokken blikken van volwassenen zou opleveren. Vreemden wikkelden mij in een deken, terwijl ik mijn hoofd hief. ‘Het geeft niet,’ zeiden mijn ogen.

Ik troostte hen met mijn moed.

Nu droom ik vooral van het winnen van prijzen. Grote prijzen, zeer gevierd. Hoe minder mensen het verwachten, hoe beter. Dat ze me zullen haten, als ik naar het podium loop en het licht steel van kandidaten die het ongetwijfeld meer verdienen omdat er meer van hen gehouden wordt.

De prijs zal zodra ik hem thuis op de wasmand zet meteen aan waarde verliezen.

‘Zie je wel,’ prevel ik tegen de afwas.
Ik heb één kom en één bord en één vork die ik keer op keer afwas. De rest van het servies blijft in de kast staan.

Het heeft mijn leven veranderd, winnen. Dromen zijn nu plannen. Er is geen reden waarom je het grote niet na zou streven. Luiheid staat tussen mij en een reanimatiecursus in.

Als de avond te lang duurt, loop ik met mijn bokaal naar de vuilnisbak buiten. Ik zet hem erop, maar gooi hem nooit weg. Binnen neem ik de voet af met een doekje.

Er zijn moedervlekken die ik niet laat nakijken door een dokter. Een gat in de kastdeur waar ik een poster voor hang.

Ik heb nooit besloten te stoppen met roken, alleen bieden steeds minder mensen me sigaretten aan.

Tropes

De seriemoordenaar die in zijn jonge jaren, weggekropen achter de radiator,
moest toezien hoe zijn stiefvader zijn moeder sloeg.

Een hoer met een gouden hart die verliefd wordt op een degelijke klant. Hij heeft dit nog nooit eerder gedaan, zegt hij.

Het meisje dat een verlangende blik werpt op meisjes die wel een vader hebben.
Het meisje dat een hart breekt.
Het meisje dat zich schaamt als ze haar AH-bonuskaart laat vallen op straat.

De seriemoordenaar die thee drinkt. Hij laat het zakje te lang in het glas hangen.

Er heeft helemaal niemand aan haar zeventigste verjaardag gedacht. Ze plakt de keukendeur af met tape, zodat het gas uit haar oven niet kan ontsnappen.

Een immigrant die zichzelf in brand steekt.
Een immigrant die het beginnetje van de plakband niet kan vinden.

Als hij opstaat, achter in de kerk, om te zeggen dat hij van haar houdt, loopt ze weg van haar eigen bruiloft en laat vierhonderd gasten achter. Alle gasten juichen, ook die van de kant van de oorspronkelijke bruidegom.

De jazzband kan het opgegeven adres niet vinden.

Hij vertelt haar dat ze zichzelf moet zijn, ook al kent hij haar nog maar twee dagen.

De seriemoordenaar die moet huilen om het einde van Love Actually.

De hulpdiensten zijn er op tijd bij. Ze installeren haar in een klein appartement zonder oven. Eten wordt gebracht in kartonnen doosjes.

Hij weet precies waarom het uit is en kan het goed verwoorden.

Avocado’s en roze haar geven de problemen van het meisje aan.

 

Iedere dag van de Poëzieweek plaatst De Optimist werk van een getalenteerde dichter dat samenhangt met het thema ‘humor’. 

Over de auteur

Helena Hoogenkamp (1986) schrijft proza, poëzie en theaterteksten. Ze studeerde in 2014 af aan de HKU Writing for Performance, en schrijft momenteel een columnreeks voor .UNST over het bestaan als zzp'er. Helena stond onder andere op Lowlands en de Zwarte Cross en won in 2012 de El Hizjra Literatuurprijs. In november 2015 verscheen bij Wintertuin haar chapbook Kleine zeemeermin, per ongeluk dood, een novelle over opgroeien in een omgeving waar een tsunami van aardappelpuree de grootste dreiging is. Helena werkt nu aan een roman vol tips over het plegen van winkeldiefstal en ze zit in een talentontwikkeltraject van Literair Productiehuis Wintertuin.

Over de illustrator

Mathilde Bindervoet tekent vrolijke figuren en droeftoers bij andermans tekst en eigen hersenspinsels. Om haar naam aan te dikken met wat internationale allure tekent ze onder de Franse vertaling van haar achternaam: @bindrepied. Vindbaar in de virtuele wereld op: www.mathildebindervoet.nl

Lees meer uit de categorie Poëzie

Poëzie: Eline van Wieren

Door Eline van Wieren

het is tijd om andere keuzes te maken ik heb eens gelezen dat verhalen van mannen over de wereld gaan het verhaal van het meisje komt nooit verder dan haar geslachtsorgaan, vraag: als ik dronken ben en dans en hij ongevraagd op mijn billen slaat over wie gaat het dan? ik ben een meisje dat […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper