Stijlestafette: Lovende recensie

Door
15 januari 2017

Voor onze themamaand De Stilist vroegen wij deelnemers van De Stijlestafette om een variatie à la Queneau op onze oertekst te schrijven.

De setting is beslist pittoresk te noemen: een monumentaal pand, een fraaie, opsmukloze caféluifel en een brede stenen brug met een fantastisch uitzicht over de maanverlichte gracht. Ook prettig om naar te kijken, zijn de twee jonge mannen – beiden aantrekkelijk, vitaal en sterk – en de jonge vrouw, jammer genoeg in een iets mindere staat van welzijn, maar desalniettemin allerliefst.

De eerste man zit voorovergebogen en onderneemt een ijdele poging om het slot te openen van een damesfiets – een prima model, met fraaie hedendaagse vormgeving, uitstekende verlichting en een praktisch en uitermate veilig kinderzitje. De jongeman geeft een geloofwaardige performance, met volledige inzet en een duidelijk zichtbare krachtsinspanning. Dat zijn doel niet wordt bereikt, ligt dan ook beslist niet aan de energie of behendigheid van eerdergenoemde krachtpatser, maar aan de buitengewoon uitstekende inbraakwerende kwaliteiten van het slot.

Zijn vriend, de tweede man, houdt de vrouw dapper vast. Een geweldig gevoel voor timing! Want waar braaksel bij sommige gelegenheden weleens te mager kan zijn, heeft deze jonge vrouw stevig materiaal in handen (door beperkte mikkwaliteiten helaas letterlijk en figuurlijk) om een overtuigende grondpizza te leggen. Een oordeel dat wordt gedeeld door een charmant, langharig tweetal dat het schouwspel van een nabijgelegen positie gadeslaat. Beiden dragen prachtige mantels (gelooft u ons, werkelijk beeldig!), van een ontwerp waarbij duidelijk veel aandacht is besteed aan het met zorg combineren van hippe prints en een moderne snit. Over de kapsels zijn we al even enthousiast: gelaagd en volumineus, met dusdanig blakende haarstrengen dat de keratinemoleculen potdorie zowat met het blote oog waarneembaar zijn.

De gezinsauto die aan komt rijden, heeft een gunstig verbruik van ruim elf kilometer op de liter. Het is geen race-eend, maar soit, met een dergelijke uitmuntende wegligging is snelheid natuurlijk te verwaarlozen. Bonuspunten voor de zeer solide, degelijke fietsdrager, die extra opbergruimte biedt. Wanneer de auto plotseling stopt, komen de drie lichamen in beweging. De verplaatsing is opvallend fysiek, maar tegelijkertijd sierlijk en elegant. Een waar hoogtepunt is de interactie die ontstaat wanneer er tijdens de landing een man uit de auto stapt, de fiets losmaakt, en deze op de eerder omschreven fietsdrager tilt. Opeens lopen de manoeuvres parallel in elkaar over, scheidslijnen vervagen. Man of vrouw, jong of oud: het maakt allemaal niet meer uit, hier kan alles! Het is een explosie van oprechte emotie, die zijn climax bereikt wanneer de jonge vrouw de auto betreedt. De auto snelt weg, waarop de twee mannen met een snelle, soepele tred het Singel aflopen. ‘Jij betaalt ook nooit wat’, zegt de een tegen de ander. Een gedurfde uitspraak, gebracht op standvastige toon, die beslist aan het denken zet. Het langharige stel eindigt de avond met een fraai potje amandeltennis, waarbij evenredig wordt afgewisseld in tempo en tonggebruik.

Wat kunnen wij hier nog aan toevoegen, beste lezers? Een feestelijk geheel, volledig passend bij de heuse parel die deze avond ontegenzeglijk is geweest.

Vijf ballen.

Lees meer van

Ouderdom: een drieluik

Door

De rimpels van Rampling In het pikdonker schommelt de pont over het IJ. Gezichten van over hun stuur geleunde fietsers fluoresceren in het licht van hun mobieltjes. Ergens wordt een joint gerookt. K en ik zijn naar de film geweest. In Eye. Naar me toegebogen wil ze, fluisterend, weten of iedere man later met erectieproblemen […]

Lees meer uit de categorie

EIN HERZ AUS SCHOKOLADE

Door

Der Germanist geht immer wieder weiter. Deze week laten vier auteurs in een reeks mini-essays hun Duitsland aan ons zien. Meezing-Matthäusen, stroef verlopen schoolreisjes, bijzondere instrumenten en een andere kijk op Kafka – het komt allemaal voorbij. Vandaag vertelt Maria Bilbija ons over haar jeugd in Twente. *** De muren waren zalmroze. Ik was hier niet […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper