Kort verhaal

Vandaag niet en morgen niet en overmorgen niet

Door Pieter Drift | beeld: Rachel Knepper
1 december 2017

Straffer kan ze de koffie niet maken. De jongen op haar bank wil graag een espresso, maar zo’n apparaat heeft ze niet. Ze krabt aan de moedervlek op haar buik. Hoeveel schepjes had ze nou in het filter gedaan? Zeker het dubbele aantal. Zou het water nog wel door het filter gaan?

‘Wil je suiker?’

Het blijft jeuken. Met twee nagels knijpt ze erin. Misschien is het wel een melanoom. Ze ziet dat de rand om de moedervlek rood is. Op de middelbare school had ze deze moedervlek een paar keer weggekrabd, maar steeds kwam hij terug. Wel elke keer iets lichter. Altijd had ze gedacht dat deze ene moedervlek haar uiterlijk bepaalde, totdat een jongen uit haar klas had geroepen dat ze gevlekt ontvangen was. Toen wist ze dat het niet om die ene ging, ze zaten overal. Er viel niet tegenop te krabben.

Ze loopt naar de huiskamer en vraagt nogmaals: ‘Heb je suiker in de koffie?’

De jongen draait zich om. Hij staat voor de boekenkast met een blauw boekje in zijn hand.

‘Nee, zwart graag.’

‘Mooi boek,’ zegt ze nonchalant terwijl ze weer terugloopt naar de keuken. Hij komt achter haar aan met het boek in de hand.

‘Nooit van Konrad Merz gehoord.’

Opnieuw pakt ze de moedervlek tussen haar nagels.

‘Wat is dat?’

Ze tilt haar shirtje iets op en beiden kijken ze naar de moedervlek. De jongen gaat een beetje door de knieën. ‘Je moedervlek lijkt op Duitsland.’ Hij lacht om zijn eigen grapje. ‘Hij is wat geïrriteerd. Misschien moet je er eens mee naar de dokter.’

Direct gevolgd door: ‘Het zal wel niets zijn, maar voor de zekerheid.’

Met zijn wijsvinger maakt hij een rondje om de moedervlek op haar buik.

‘Waarom pakte je juist dat boek?’ vraagt ze terwijl ze haar shirt weer naar beneden doet.

‘Intrigerende titel: Een mens valt uit Duitsland.’

‘Je moet het begin eens lezen.’

Hij opent het boek.

‘Briefkaart aan Ilse. Berlijn, 23 december 1933. Vandaag niet en morgen niet en overmorgen niet. Dag! Winter.’

Wij zoomen uit. De jongen en het meisje blijven tegenover elkaar staan. Geen van twee weet meer wat er gezegd moet worden. Het water voor de koffie is, na de tocht door het filter, pikzwart geworden. Niemand schenkt in.

 

Over de auteur

Pieter Drift (1967) ziet zichzelf als verhalenverteller. In 1991 studeerde hij af aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam die toen nog niet zo heette. Hij etst, tekent en schrijft. Zie pieterdrift.nl. Samen met Willem Jakobs vormt hij sinds 2012 een kunstenaarsduo. Wekelijks geven ze een digitale update van hun projecten op Facebook. Zie www.facebook.com/WillemJakobsEnPieterDrift. Naast een aantal boekjes in eigen beheer publiceerde hij bij Ambachtelijke Drukkerij & Uitgeverij Triona Pers in 2016 een gedichtenbundel onder de titel 'Alles is ijdelheid maar dat geeft niet'. Hij verscheen met poëzie en proza in Ballustrada, Op Ruwe Planken en Poëziepuntgl. De laatste tijd werkt hij vooral aan proza.

Over de illustrator

Rachel Knepper is een illustrator in opleiding die studeert aan de kunstacademie Artez in Zwolle. Ze gaat momenteel haar laatste schooljaar in. Haar beelden gaan vaak over de natuur en de mens. De technieken die zij het meest gebruikt zijn schilderen en paper art. Zie rachelknepper.jimdo.com.

Lees meer uit de categorie Kort verhaal

Likken lippenstift

Door Joost Heijthuijsen

Ik was aangenomen bij Tejatergroep Het Kollektief omdat ik tijdens de auditie op bevel een stijve kon krijgen. Uit een flinke bos schaamhaar stond daar twintig centimeter wilskracht te kloppen voor de kritiese tejatertraditie. Later heb ik gebeft met een gedicht van Lucebert in mijn rug gekerfd door een dramaturge, gepijpt omdat heteroseksualiteit een imperialistisch […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper