Interview

Sacha Landkroon: ‘Is er al eens een slam gewonnen met alleen een handdoek om een paar tanige heupjes?’

Door Sophie Kok | beeld: Saskia Janssen
21 januari 2018

Sacha Landkroon is zowel postbezorger voor twee concurrerende bedrijven, maatschappijkritische vader als Afrikaanse reuzenslakhouder, maar bovenal de derde NK poetryslam-finalist die we aan jullie voorstellen. En de ontboezemingen liegen er niet om: van zijn favoriete letter tot wat de mooiboyglimlach van Ozan Aydogan allemaal met hem doet. Wordt het Sacha for poetry-president 26 januari? 


Hoe ben je in aanraking gekomen met poetry slam en hoe kwam je erbij hier zelf aan mee te gaan doen?
Ik treed al jaren op met gedichten, maar een jaar of twee geleden besloot ik me aan te sluiten bij Urban House Groningen, een leuke club jonge mensen met verschillende benaderingen van poëzie, rap en urban culture. We deden samen een aantal performances en waren vooral heel betrokken bij elkaars succes. Ondanks mijn ervaring was het voor mij ook superspannend om voor het eerst teksten uit het hoofd ten gehore te brengen. Ik moest er echt mijn best voor doen, maar het lukte. Kort daarna organiseerden vrienden van mij uit de Drentse literaire wereld een nieuwe slam tijdens een heel hip festivalletje op een weiland in het dorpje de Wijk. Ik besloot mee te doen, maar eigenlijk meer omdat ik de organisatie kende dan om te winnen. Omdat ik niet wilde afgaan, bereidde ik me heel goed voor en ik wist gaandeweg de avond het publiek voor me te winnen. Zo werd ik de eerste Drents Kampioen Poetry Slam (Drop Slampion) en ging ik naar huis met een pot drop en 100 euro op zak. Pas aan het einde hoorde ik dat ik nu door ‘moest’ naar de halve finale van het NK Poetry Slam in Utrecht.

Hoe zou je je werk/stijl typeren? Wat zijn terugkerende thema’s bijvoorbeeld?
Als dichter ben ik vrij hermetisch, heb ik vaak gehoord. Als slam poet probeer ik meer maatschappelijke of herkenbare thema’s te behandelen. Het vaderschap, de corrumperende invloed van social media, populisme en religie. Ik wilde het publiek graag actief houden en laten zien dat ik echt iets te zeggen heb. Ik ben een enorm fan van klankovereenkomst, en in die zin is de A mijn favoriete letter. Wat ik met die eerste letter van ons alfabet al allemaal voor leuks heb mogen doen!

Schrijf je je teksten met het podium in gedachten? (Schrijf je aparte teksten voor op papier en voor op het podium?)
Ja meestal wel, hoewel het één het ander niet hoeft uit te sluiten. Maar een performance tekst van een minuut of drie zou ik niet snel in een bundel zetten. Eens te meer omdat het soms over actuele thema’s gaat, die op het papier snel over hun houdbaarheidsdatum gaan. Voor mijn bundels IKS en Terra Incognita heb ik heel lang gewikt en gewogen, net zo lang tot iedere letter en klank klopte. Voor podiumteksten vind ik dat minder noodzakelijk. Mensen willen een vurig optreden zien en ook een beetje lachen om dat bebrilde kereltje uit het Noorden.

Waar haal je inspiratie vandaan?
Tijdens mijn werk als postbezorger voor twee concurrerende bedrijven (sic!) denk ik vaak na over de wereld en over mijn eigen plaats in de maatschappij. Vaak zijn korte ontmoetingen met buurtbewoners een inspiratie, of het verglijden van de seizoenen. Ooit is me gevraagd te dichten naar aanleiding van vijf stellingen over de democratie. Dat was ook heel interessant om te doen. Dan moet je echt actief aan de slag met thema’s en het denkpatroon van zomaar een burger. Het vaderschap (ik heb een dochtertje van 3,5) is ook een prachtige inspiratie, bijvoorbeeld rondom de verschillen tussen vaders en moeders. Maar voor spoken word/poetry slam komen mijn ideeën denk ik het vaakst voort uit mijn linkse idealisme en hoe dat in de huidige maatschappij telkens weer vechten tegen de spreekwoordelijke bierkaai blijkt. En misschien is dat maar goed ook, anders had ik niks meer te klagen 😉

Hoe ga je om met plankenkoorts? Of ben je een podiumbeest in hart en nieren?
Op de middelbare school was ik het meest verlegen jongetje van de klas (school misschien wel). Nog steeds ben ik in sociale gelegenheden niet de aanjager, maar geef me een podium en een publiek (maakt niet uit of het er 3 zijn of 300) en ik ga doen waar ik het beste in ben; lullen en entertainen. En ik krijg bijna altijd leuke reacties op mijn nuchtere manier van doen. De grap is dat dat ook een enorme kick geeft en ik mezelf daardoor toch best als een podiumbeest zie.

Wanneer noem je je eigen optreden geslaagd?
Als er in het publiek één persoon zo heeft genoten van mij zoals ik van de optredens van mijn favoriete dichters en artiesten kan genieten, is mijn avond meer dan geslaagd!

Hoe ga je je voorbereiden op de finale van 26 januari? (Zit er een bepaalde opbouw in je set? En hoe bereid je een finalebattle voor?)
Ik sluit me op in een ruimte waar het prettig voelt. Vaak is dat een onlogische ruimte zoals het schuurtje of de zolder. Daar ga ik eindeloos mijn teksten zitten opdreunen totdat ze in mijn hoofd zitten. Vaak helpt een muziekje daar wel bij. Toch is het voor je zelf kunnen opzeggen van een tekst iets heel anders dan op een podium voor een publiek gaan staan. Dat merkte ik bij de DROP slam waar ik al bij de eerste regel begon te twijfelen of die woorden wel klopten. Meestal begin ik bij een slam met een persoonlijke tekst en gooi ik er in de tweede ronde de beuk in met wat maatschappijkritiek. Soms gaat er dan ook een andere bril of ander petje op of een ander T-shirt aan, om dat te benadrukken. Als ik in de pauze een baard zou kunnen laten aangroeien, zou ik daarvoor kiezen. Als ik op moet, moet ik me soms even helemaal terugtrekken in mezelf. De tekst nog een keer laten passeren. Onderweg luister ik bijvoorbeeld naar Eminem en denk ik nog eens aan de film 8 Mile waarin hij het allemaal niet cadeau krijgt en uiteindelijk toch succes boekt.

We begrijpen dat je je geheime wapen voor de finalebattle hier niet gaat onthullen, maar kun je alvast een subtiele hint geven?
Is er al eens een slam gewonnen met alleen een handdoek om een paar tanige heupjes? Dat lijkt me wel wat. Nee, zonder gekheid; kijk maar eens naar de scene met de wagenren in de filmklassieker Ben Hur, dan heb je een idee wat er ongeveer gaat gebeuren.

Tegen/ met wie zou je het liefst in de finalebattle van het NK Poetry Slam terechtkomen?Eigenlijk zou ik hier Gijs ter Haar willen antwoorden, maar 1) dat zou ik verliezen en 2) Gijs is er niet bij in de finale, dus ik ga kiezen voor Ozan Aydogan. Geweldige dichter met een mooiboyglimlach waar ik zelfs als heteroman van smelt. Ik zou graag de podiumvloer aanvegen met zijn weelderige zwarte lokken.

Wat zijn je ambities op schrijf- en optreedgebied?
Die zijn eigenlijk best kleinschalig. Ik vind kleine sympathieke avondjes altijd het leukst om te doen. Mensen die echt goed komen luisteren, al zijn het er maar drie. Daarna wil ik graag nog heel veel bundels bij elkaar schrijven, omdat het maken van een bundel voor de dichter zelf nog toffer is dan voor de lezer. Ik zie wel waar het eindigt allemaal.

Hoe ziet je dagelijkse leven eruit, waar hou je je (verder) allemaal mee bezig?
Mijn leven draait op het moment best behoorlijk rond het bezorgen van brieven. En dat is best leuk, maar ik heb nog een aantal hobby’s die veel leuker zijn. Zo houd ik Afrikaanse reuzenslakken en miljoenpoten. Daarna ben ik een vrij fanatiek hardloper en luister ik wanneer ik de kans heb naar allerlei soorten muziek. Ik hou van longfiller sigaren, Schotse whisky en lekker eten. Maar het allerbelangrijkst is mijn dochtertje!

Wat is de leukste reactie die je naar aanleiding van een optreden hebt gekregen van een jurylid of iemand uit het publiek?
Ik heb altijd de grootste lol als mensen op basis van hoe ik vóór het optreden overkom zich proberen een voorstelling te maken van mijn optreden. Meestal blijkt dat dan achteraf niet te kloppen. Dat wordt me vaak verteld – dat ik ze verrast heb – en dat vind ik het leukst.

Als je jezelf als slammer in één van je eigen dichtregels zou moeten samenvatten, welke zou dat dan zijn?
‘Ik ben geen raspaard maar een bastaard, die gast die in het duister tast daar
ik lijk een multitasker maar ik bijt me te vaak vast in één taak
ik ben een vader die een last draagt, een aardig ogende hipster
maar een houten klaas, vaak veel te jongensachtig en vanavond
vast te matig om de klus te klaren’.

Meer informatie over het NK Poetry Slam vind je hier.  

 

 

Over de auteur

Sophie Kok is redacteur bij De Optimist.

Over de illustrator

Saskia Janssen illustreert als freelancer onder de naam Studio Ski. In 2016 studeerde ze af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht als illustrator. Haar fascinaties liggen bij het alledaagse. Inspiratie haalt ze bijvoorbeeld uit de treurigheid van decoratie en het ongemak op feesten en partijen. Naast het maken van deze portretjes voor het NK Poetry Slam heeft ze werk gemaakt voor o.a. Into The Great Wide Open, HKU, Trouw, De Dakhaas en de Optimist. Meer werk zien? ga naar: haar website

Lees meer van

Ozan Aydogan: ‘Ik wil dat het hoopvol is’

Door Sophie Kok

Ozan Aydogan verloor zijn hart vele malen. Eerst aan de rapmuziek, vervolgens aan de klassieke poëzie en later aan het theater. In de finale van het NK Poetry Slam op vrijdag 26 januari brengt hij al zijn grote liefdes samen tijdens een optreden dat voorlopig zijn laatste poëzie-optreden zal zijn!  Hoe ben je in aanraking […]

Lees meer uit de categorie Interview

Taal is maar een model

Door Ruben Hofma

‘Snooker vind ik niet alleen een fascinerend spel, ik word er ook rustig van’, vertelt Anton Dautzenberg. De (groots)bejubelde en (doods)bedreigde schrijver heeft sinds 6 mei zijn eerste dichtbundel. Poëzie waarvan dichter-criticus Rob Schouten zei: Dit is geen poëzie. Dautzenberg vindt dat onzin. Hij publiceerde Na de punt (Asterion), een bundel gedichten bestaande uit snookerballen. […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper