De Regelname Poëzie

De regelname #4: Dominique de Groen

Door Dominique de Groen | beeld: Roos Vink
6 maart 2018

Klecks – hét platform voor poëziekritiek – en uw geliefde podium voor hedendaagse poëzie, De Optimist slaan de literaire handen ineen en presenteren de reeks ‘De Regelname’. Eens per twee maanden vragen we een dichter welke regel hij of zij zelf geschreven zou willen hebben – en waarom. En we vragen hem of haar met die regel iets nieuws te schrijven, dat op ‘De Optimist’ wordt gepubliceerd. Een creatief-kritische kruisbestuiving, dus, bestaande uit een interview en een gedicht.
 
In deze aflevering: Dominique de Groen koos voor de regel ‘Even as a corpse, her calling was still to protect children’ van Hiromi Itō, uit Wild Grass on the Riverbank. Met deze regel schreef Dominique het nieuwe gedicht Rites for an abortive spring. Waarom? Zie hier het interview!


Rites for an abortive Spring

i.

Ik heb alle dode dieren
ten grave gedragen:

IJsbeer, gevallen engel, uitgemergeld in smeltende toendra
Bij, misleid door bloemen van olie en vlees
Olifant, verminkt door slaapwandelende markten
en oogst van tanden glanzend in de hitte
van een beenharde zon.

Ik heb een massagraf gedolven
in de natte, zwarte aarde
tussen mijn schaamlippen

de gezwollen karkassen verslonden
met pulserende tentakels.


ii.

De begrafenisriten:

mijn naakte, opgevulde lijf
uitstrekken op de heide
onder de wassende maan

met draad van stug, dor gras
de grafkuil dichtnaaien.

In mijn baarmoeder klotsen
de bij voorbaat doodgeborenen
in een danse macabre
van druipende kadavers.

Ik draag wildvreemden op
hun hand op mijn buik te leggen
om de beweging te voelen

walgend deinzen ze terug
van de knekeldans
onder hun vingertoppen.


iii.

Volle maan
en tijd om te baren:

ik rijt de grafkuil open
kots mijn uterus leeg

een grijze processie van ondode dieren
glibbert uit de tombe
hobbelt en hinkelt de nacht in.

Ik baar een kubus
van samengeperste dode dieren

ieder vlak
een massa-extinctie

en blaas het blok nieuw leven in
met rituelen van trieste magie.

Lichamen maken zich uit de kubus los
onsterfelijk en schitterend.

iv.

Een grauw dier
met bleke ogen
en aaneengekoekte vacht

likt stollend bloed en slijm van mijn huid
drukt me tegen haar vochtige, warme buik
tot mijn hart weer klopt, mijn cellen weer pulseren.

Dan verdwijnt ze, het uitdijende bos in.

Zelfs als lijk was haar roeping nog steeds het beschermen van kinderen.

 

Over de auteur

Dominique De Groen (1991) is dichter. Haar werk werd gepubliceerd in Deus Ex Machina, Kluger Hans, Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift en op Samplekanon en hard//hoofd. Dominique debuteerde in 2017 bij uitgeverij het Balanseer met de bundel 'Shop Girl'.

Over de illustrator

Roos Vink is werkzaam als freelance illustrator en maakt tevens onderdeel uit van kunstcollectief Rond. In 2016 is ze afgestudeerd als illustrator aan de kunstacademie Minerva in Groningen. Ze is een illustrator die nog meestal naar de kwast grijpt en grotendeels analoog te werk gaat. Haar werk is poëtisch en vaak wat surrealistisch van karakter. Daarnaast werkt ze graag in het spanningsveld tussen leesbaarheid en abstractie, het ‘alledaagse’ en de gekte van het leven. De zoektocht naar nieuwe vormen en kleuren, die tevens in dienst staan van de boodschap, blijft haar hierbij fascineren. Zie ook roosvink.com.

Lees meer uit de categorie De Regelname Poëzie

Vers in de Etalage

Door Anouk Smies

  Klein geluk Wie meer wil weten: bekijk eens microscopisch een huid Intimiteit is het wagenwijd beklimmen van een porie Zo heb ik je betast Ik begon bij bast, doorliep eeltplekken, ringen Knalde opzettelijk tegen je uiterste grens, een doffe knik Die te beminnen was genoeg Zwemmen in een emmer terwijl de zee je ontglipt […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper