Kort verhaal Proza

Massage

Door Anneleen Van Offel | beeld: Daniëlle Weener
2 juli 2018

Drie jaar geleden zei mijn vriendin me dat ik meer tijd voor mezelf moest nemen. Omdat ik zelf niet inzag hoe, maakte ze het vast uit. Sindsdien heb ik tijd genoeg. Ik heb er echt alles aan gedaan om een beter mens te worden: stoppen met drinken, mijn baard scheren, zelfs een reis naar Thailand. Nochtans deed ik altijd lacherig over dergelijk therapietoerisme, maar als je jezelf verloren bent, word je al vlug wie je nooit wilde zijn. In een van die curry’ s daar moet trouwens een parasiet hebben gezeten die mij heeft opgezadeld met een permanent overgewicht. Er bestaan parasieten waarvan je afvalt en er bestaan parasieten waarvan je aankomt, en uiteraard was het net die laatste die ik heb opgegeten.
   Toen ik pas weer begon te daten, stuurde ik het gesprek altijd in zo’n richting dat ik het verhaal kon vertellen achter mijn buitenproportionele lijf – het was een goed excuus. Veel te veel dates voordat ik doorhad dat een parasiet in je lichaam meisjes afschrikt. Maar dat terzijde.

Nog elke dag hoop ik dat mijn vriendin me het bericht stuurt dat ze me terug wil, zodat ik kan zeggen dat het niet meer hoeft. Intussen: YouTube. Mensen die niet meer uit ingewikkelde yogaposities geraken. Mensen die zelf hun haren proberen te knippen. Altijd wel iemand die net toevallig aanwezig was om hun ongeluk te filmen. En al zet diegene het daarna op het internet, je was in elk geval niet alleen.

Ik ben echt een beter mens geworden, alleen krijg ik nooit de kans om dat te laten zien. Dat is het hele ironische aan relaties: wanneer het uitgaat, word je er sterker van, waardoor die relatie bij nader inzien meer kans zou hebben van slagen. Dus wat heb je eraan?
   Anderzijds: wanneer ik me over een meisje buig en in de hoek van de kamer het ultragrote plasmascherm van mijn nieuwe computer zie staan, kan me het gevoel overvallen dat alles wat in dit nieuwe leven staat, is voortgekomen uit mij. Ik heb het helemaal zelf opgebouwd, alles uit mezelf gehaald.
   Ik wrijf mijn handen in met olie en leg mijn vingers in haar nek.
   Ik ben het begin geweest van deze loft. Van de betonnen gietvloer, de stoelen van Van Severen, de duurste dampkap met geluidsdemper en een afzuigkwaliteit om van te duizelen.

Onder mijn vingers voel ik haar botten, de kooi rond haar organen, alsof die ieder moment kunnen knappen. Ook de lucht in de kamer staat op knappen.

Dingen krijgen een andere betekenis wanneer je ze anders benoemt. Zeg niet eenzaam, zeg: zelfstandig. Zeg niet vagina, zeg: Yoni. Zeg niet vingeren, zeg: massage. Zeg: wat goed dat je tijd voor jezelf wilt maken.
   Ik duw mijn vingers tegen haar spieren en glijd zachtjes van haar schouderbladen langs haar ruggengraat tot haar billen – niet verder, nog niet. De olie geurt krachtig naar exotisch eiland, de hitte zet mijn poriën open. Grote cirkels langs haar heupen. Traag en diep druk ik mijn handen in haar huid. Ze is warm, glibberig, geeft mee onder mijn bewegingen. Dit meisje is mager, broos bijna. Onder mijn vingers voel ik haar botten, de kooi rond haar organen, alsof die ieder moment kunnen knappen. Ook de lucht in de kamer staat op knappen.
   ‘Er woont een ander mens in je,’ zei mijn vriendin. ‘Zelfs in dit gesprek lijkt het alsof je niet helemaal hier bent – ik weet niet eens meer wie ik haat.’ 
   Van haar heupen naar beneden. Ik trek haar benen voorzichtig uit elkaar, flikkerende glinstering, nog niet, nog niet. Of alles oké is, vraag ik. Alles is oké. In het voorgesprek gaf ze aan dat ze tijdens de sessie niet te veel wilde praten. Eigenlijk is het juist de bedoeling dat de cliënt (zeg niet: patiënt) vertelt wat ze voelt. Massage is de poort tot haar diepste emoties. Haar innerlijke godin ontdekken, haar bevrijden van ballast, het energetische evenwicht herstellen.
   Het komt erop aan de juiste zinnen te vinden. In het begin hield ik een lijstje naast me, nu kan ik ze al op een behoorlijk natuurlijke manier uit het hoofd opzeggen. Mensen vinden troost in wat ze herkennen. Een mal van voorgekauwde woorden dwingt je niet om na te denken, het houdt je op afstand.
   Ik hou van je. We bedoelden: hou je nog van me. 
   Ik zeg dat ze zich op haar rug mag draaien.
   Ze gooit haar haren opzij, lang en asblond, met de nonchalance alsof ze op café zit en niet naakt op mijn massagetafel ligt. Meer dan vijfentwintig dates had ik voordat ik op dit idee kwam. Als mensen ergens voor moeten betalen, schatten ze het waardevoller in.
   Ik glijd met mijn vingers tussen haar benen, buig me over haar en brom laat alles los, laat alles los. Mijn vingers gaan eerst oppervlakkig over haar schaamlippen, volgen haar vorm, het is nauwelijks een aanraking. Dan iets harder, een vinger voorzichtig naar binnen, voelen hoe ze langzaam nat wordt. Dat heeft me altijd al het meeste opgewonden, het moment waarop de controle verdwijnt en het lichaam de geilheid niet meer kan verbergen. Een diertje ontwaakt in haar, het begint te trillen, net onder haar oppervlakte strekt het zijn gloeiende lijf uit.
   Ik maak mijn bewegingen groter, sneller. Ook in mij groeit iets nu.
   Ze bijt zachtjes op haar lippen, een diepe zucht neemt alle spanning mee. Intussen adem ik diep in, voel ik hoe ik ruimte inneem, hoe ik deze lucht deel met dit meisje, op dit moment iets in haar aanwijs. En ik denk aan mijn vriendin.
   Mijn vriendin, die zei dat tijd zou helpen om weer dicht bij mezelf te komen. Maar niemand kon zo dicht bij mij komen als die Thaise parasiet, waardoor ik bijna ging geloven dat ik hem nodig heb om iets te zijn.
   Ik trek de handdoek over haar lichaam en leg mijn hand op haar borst, die diep op en neer gaat. Dat ze rustig op mag staan en een douche kan nemen achter het gordijn naast mijn bureau, dat zal ik zo zeggen. Op haar slaap rilt nog een spier; zo meteen zal die vertragen en krimpt het dier in haar donkerte.
   Dan zal ik het geld dat ze op de tafel gelegd heeft wegstoppen en net als altijd zal dit mijn kleine wraak zijn voor alle keren dat ik alleen naar huis moest na een afspraakje. Die wraak is een paar minuten zoet. Wanneer ze weg is, zal ik misschien achter de computer plaatsnemen en YouTube openklikken. Om me even beter te voelen dan die mensen, om te geloven dat ik, in tegenstelling tot al die sukkels op het net, mijn eigen ongeluk wel zou zien aankomen.
   Maar nog niet. Nog even blijf ik bij dit meisje en streel ik haar slapen. Kijk ik hoe het spiertje samentrekt, hoe herkenbaar dat kan zijn.

Over de auteur

Ooit vroeg Anneleen Van Offel (1991) aan een aantal vrienden wat die dachten dat ze de hele dag deed. De meesten antwoordden: al je spullen zoeken. Dat is grotendeels waar. Daarnaast schrijft ze. Momenteel werkt ze vooral aan haar debuutroman (in de Talent Pool van Uitgeverij Lebowski), maar ze schrijft ook verhalen (de Revisor, Kluger Hans) en poëzie (Hard//hoofd). Tijdens haar opleiding Woordkunst aan het Conservatorium van Antwerpen leerde ze de werkelijkheid lezen als een verhaal. Sindsdien weet ze dat er weinig verloren is, zolang er gezocht wordt.

Over de illustrator

Danielle vindt het eigenlijk heel spannend om buiten haar comfortzone te treden, maar toch doet ze het graag. Vooral in haar illustraties. De parades van bizarre kronkelende lichamen van mens en dier die haar bezoeken in haar hoofd, komen als vanzelf op papier terecht. Op sensibelleillustratie.nl. of mijn instagram. kun je ze zelf vinden.

Lees meer uit de categorie Kort verhaal Proza

De Gelukkigen

Door Kristine Bilkau

Der Germanist geht immer wieder weiter. De Duitse Kristine Bilkau debuteerde maart vorig jaar succesvol met Die Glücklichen. Een confronterend portret van Georg en Isabell, een koppel dat juist op het moment dat ze samen de onzekerheden van de late jeugd achter zich denken te laten worden verrast door het drijfzand van de definitieve volwassenheid. Onlangs verscheen […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper