Feuilleton

Geen beweging – deel 2

Door Corinne Heyrman | beeld: Judith Herman
18 oktober 2018

Corinne Heyrman maakte wekelijks radio in de gevangenis in de Begijnenstraat in Antwerpen binnen het project Radio Begijnenstraat. Op basis van haar bezoeken schreef ze een feuilleton in zes delen. We publiceren hieronder deel twee. Deel één kun je hier teruglezen. De komende weken publiceren we elke week een nieuw deel. 

Radio Begijnenstraat is een project van hell-er vzw i.s.m. het zorgteam van de gevangenis van Antwerpen en wordt artistiek gecoördineerd door Katrin Lohmann. De onderstaande tekst is de persoonlijke beleving van de auteur en niet noodzakelijk representatief voor de werkelijkheid. 
Luister hier naar Radio Begijnenstraat: http://www.hell-er.net/archief/


DEEL TWEE

Ik heb een badge op mijn trui. Hij is geel en vertelt iedereen die ernaar kijkt dat ik hier werk. Mijn naam, foto en functie staan erop. Er staat ‘danstherapeut’, maar dat ben ik niet. Ik denk dat ‘radiomaker’ niet in het systeem stond. Ik krijg de badge van de portier bij de ingang voor werknemers. Hij geeft hem samen met een sleutel voor een locker waar ik mijn elektronica moet opbergen via het doorgeefluik van zijn glazen kantoortje aan. Ik speld de badge niet meteen op. Eerst leg ik mijn schoenen, tas en de badge op de band en ga dan zelf door de metaaldetector. Ik voel de spanning die ik ook in een luchthaven heb, ik ben bang om iets fout of iets doms te doen. Soms zegt de portier dat er toch iets elektronisch in mijn tas zit. Dan ben ik een oplader of kabeltje vergeten. De portier kijkt argwanend toe hoe ik het uit mijn tas haal en het in de locker stop. En dan begin ik weer van voor af aan.

*

In de ruimte waar de gesprekken plaatsvinden zit naast de deur een grote, rode knop. Hij lijkt oud, er ligt een laag stof op. Ik zing André Hazes met Michaël. Hij staat rechtop en zingt alsof hij voor een publiek staat, ik zit aan de piano. Voor mij de rode knop. “Zeg maar niets meer,” zingt hij. “Ik ga wel weg, als je dat wil.”

*

Robbert vertelt me hoe hij tomatensoep maakt in zijn cel. Hij snijdt tomaten en uien fijn en doet die samen met tomatenpuree, olijfolie en kruiden in een lege chipszak. Die stopt hij in een waterkoker. Hij laat het water steeds opnieuw koken, tot alle ingrediënten in de chipszak één rode drab geworden zijn. Daar giet hij kokend water bij en dan is de soep klaar. Cake maakt hij ook. Ik vraag hoe dat dan gaat. Ik vraag hoe hij aan de ingrediënten komt. Ik vraag hoe het eten van de gevangenis zelf is. Robbert trekt een vies gezicht. Hij zegt dat het eerste wat hij zal doen, de dag dat hij vrij komt, goed uit eten gaan is. Hij had vroeger een restaurant, zegt hij. Een Japanner langs het water. “Met mijn Japans keukenmes door malse zalm of tong snijden en daar dan een sushi van rollen,” zegt hij, “dat is het beste wat er bestaat.” 

*

Mijn stamcafé ligt om de hoek van de gevangenis. Het is een warme zomeravond. Ik zit met vrienden op het terras. Het is gek om te bedenken dat de mensen waarmee ik op woensdag werk de andere dagen van de week op exact dezelfde plek blijven, zeg ik tegen mijn vrienden. “Dat ik altijd weet waar ze zijn.” “Dat is maar goed ook,” zegt een van hen lachend.

*

Een jongen schrijft “Nobody, ik ben geen fantasie” op het krijtbord.

*

Ik interview Renée over metamorfose, het thema van de volgende radio-uitzending. “Het is misschien een raar voorbeeld,” zegt ze, “maar ik zie het als een slang die vervelt. Een slang is misschien een slecht dier, omdat ze het een serpent noemen, maar een slang vervelt en laat het oude los. Het oude van wat hij was laat hij los en zo komt zijn nieuwe ik tevoorschijn.” Ik vraag haar wat voor nieuwe ik. “Ik hoop op een metamorfose in mijn leven, dat ik toegelaten word in de psychiatrie en de gevangenis achter mij kan laten,” zegt ze. Renée zit zeven jaar in de Begijnenstraat. Haar dossier is zwaar, ze pleegde meerdere feiten, waardoor geen enkele psychiatrische inrichting haar in huis wil nemen. “Hier in de gevangenis ben ik veranderd van een monster naar mezelf,” zegt ze. “Ik wil hier weg.”

*

Mijn lief en ik zitten in de auto. Hij rijdt. We zijn onderweg naar huis. Mijn lief vraagt hoe mijn dag in de gevangenis was. Ik zeg dat ik het niet goed weet. Ik werk nu vijf  maanden bij de radio en ik ga steeds droeviger naar huis. Ik kom niet in aanraking met de dossiers en met de feiten, het zijn gewoon de mensen waarmee ik radio maak. Ik vergeet telkens weer dat ze iets misdaan hebben.

*

Een vraag uit het publiek: Wat vinden jullie van de muziek?

Sinds ik de muziek op Radio Begijnenstraat heb gehoord, pak ik spontaan meer antidepressiva.

*

Andy komt uit zijn cel om zijn familie te bellen. Hij heeft een boterham in zijn hand. Een cipier stuurt hem terug. “Wat denk jij te gaan doen? We kunnen hier toch niet allemaal met ons eten rondlopen,” zegt ze. Er zijn verschillende soorten cipiers. Er zijn cipiers die de vrienden van de gevangenen zijn, ze maken grappen, er zijn cipiers die de dealers van de gevangenen zijn, er zijn cipiers die de bazen van de gevangenen zijn, ze rinkelen met de sleutels in hun broekzak, en er zijn er die de moeders van de gevangenen spelen. 

Over de auteur

Corinne Heyrman (1994) maakt theater en schrijft proza en non-fictie. In 2016 studeerde ze af aan de opleiding Woordkunst in Antwerpen met een beeldende collagevoorstelling met de bewoners van de wijk Luchtbal. Ze vindt het belangrijk om als maker een verhouding aan te gaan met de maatschappij. Dat deed ze ook in This Trumpet, een theatervoorstelling over de stad als lichaam. Corinne zit in een talentontwikkeltraject van De Nieuwe Oost | Wintertuin. Eind november verschijnt haar chapbook 'Mogelijke eigenschappen'.

Over de illustrator

Judith Herman (1994) studeerde in 2016 af als grafisch ontwerper aan Sint-Lucas Gent. Naast freelance grafisch werk en een lerarenopleiding heeft zij ook haar eigen projecten. Haar eigen werk vertrekt vaak vanuit herkenbaarheid en het onderzoeken van grote vragen aan de hand van ogenschijnlijk kleine banaliteiten, waarbij niet de antwoorden maar de zoektocht zelf het werk vormt. Een greep uit haar werk is in deze ongeorganiseerde tumblr te vinden: judithherman.tumblr.com

Lees meer van

Geen beweging – deel 1

Door Corinne Heyrman

Corinne Heyrman maakte wekelijks radio in de gevangenis in de Begijnenstraat in Antwerpen binnen het project Radio Begijnenstraat. Op basis van haar bezoeken schreef ze een feuilleton in zes delen. We publiceren hieronder deel één. De komende vijf weken publiceren we elke week een nieuw deel.  Radio Begijnenstraat is een project van hell-er vzw i.s.m. […]

Lees meer uit de categorie Feuilleton

De Wentelverhalen 1: Gavon – De winnaar

Door Sytze Schalk

Lida-stad, een steeg. 22 november, jaar 1856 van de Pins-Monarchie, 06:30 uur. ‘Als je dood bent, moet je het zeggen.’ Een krakende stem. Meer niet. ‘Maar je ligt erbij alsof je een hartslag hebt. Kijk me ’s aan!’ Ogen openen. Moet lukken. Eerst tot spleetjes, wennen aan het licht. Het miezert, en het beetje adem […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper