Poëzie Voorpublicatie

Het lijkt me geen leven

Door Nikki Dekker | beeld: Bob Op t Land
20 november 2018

Deze week verschijnt bij De Nieuwe Oost | Wintertuin het chapbook een voorwerp dat nog leeft van Nikki Dekker. Aan ons de eer hieruit een aantal gedichten voor te publiceren. 
In de essays en gedichten in een voorwerp dat nog leeft verbindt Nikki Dekker persoonlijke associaties, ideeën en ervaringen met een kritisch denken over kapitalisme, seksisme en kolonialisme. Ze schrijft over systemen, onderzoekt en bevraagt die, en wijst ons op de paradoxen waarin we ons bevinden. Welke vrijheden geven we ons lichaam, onze carrière en ons liefdesleven in een wereld die bepaald wordt door macht en marketing? een voorwerp dat nog leeft is een gedachtecircus over activisme en magie, maar ook over een persoonlijke strijd.

 

Het lijkt me geen leven

kopje-onder in RITUALS Happy Buddha zeepsop
je neus eraf schuren, je wangen opblazen, de daad
behelzen, de zon zijn: ‘ik heb een overvloed’
om je heen wijzen en het rijkdom of wijsheid noemen
aan een tafel met vreemden gaan zitten
voor anderhalf miljoen met ’t bord op schoot
dingen op hun beloop laten, de beestjes bij hun naam
houden wanneer je de greep op de werkelijkheid verliest
in een handgeschept papieren boekje de details optekenen
er waarheid in zien of een manier om de tijd – ademhalen –
de beklemmendste plaatjes uit tijdschriften knippen
je afvragen waar het misloopt, een kitten, een panty,
een onbeperkt sportschoolabonnement
zoeken naar een zin in de navel van het universum
die honderd miljard bacteriën vanuit je darm schreeuwen
de hele wereld die zich even alleen heeft geweten als jij
dat accepteren en nu nooit meer ongelukkig zijn
om hoog tijd een stevig gesprek voeren
die vervelende gevoelens omarmen
met je benen over elkaar gevouwen
je hartslag voelen in je ledematen en je hals en je maag
je herinneren hoe het voelt als een hoektand wiebelt
voelen hoe het eindigt als je leunen loslaat

lezen hoe je eiwitshakes met stoïcisme combineert
‘stoïcijns is niet alleen een gezichtsuitdrukking’
naar een afgelegen tropisch eiland emigreren
met je blote borsten op een schapenvel liggen
oefenen met zeggen er komen geen kinderen
de zon door het raam je haar in trekken
op je knieën de jaren van je gelaat schrobben
op je knieën zitten voor je huisgenoten
een ritme met je billen tikken
een scheldwoord goed laten klinken
de verjaardag van mensen die vaak naast je zitten
vieren terwijl je van je telefoon naar het computerscherm
en terug kijkt, opnieuw, opnieuw, opnieuw, ergens
het antwoord vermoeden op een vraag die je hoorde
in de dikke stroop van een top 40-liedje
uitleggen wat de top 40 was, cassettebandjes, discmans
dat filmpje van dat kind op Windows 95
dat filmpje van dat kind dat in slecht Engels de Beatles
dat filmpje van dat kind na de bomaanslag
door een afgesleten herfstlandschap op teletekst kijken
mijn vriend is een paar dagen van huis en die is erg lief
nu zoek ik iemand die langskomt en mij grof behandelt
van plan zijn met betere voornemens te komen
van wie je meer houdt, je vriendin of je hond

enveloppen openen, oproepen beantwoorden
eens in de zoveel tijd je ouders, je oma
dure whisky door de gootsteen spoelen
ieder jaar boven de vijfentwintig halveren
op een bepaalde tijd op een stoel gaan zitten
op een bepaalde tijd iets eten met iemand
die vaak naast je zit praten over haar propedeuse
vijf euro in de pot stoppen en zomaar wat cijfers
in een Excelbestand zetten voor de tweejaarlijkse toto
een webshop voor daglicht, zuurstof, stilte openen,
dierenplaatjes van de supermarkt in je nek branden
van een papiertje lezen waarom je de rest van je leven
met dit voldoende gemiddelde lijf waar je per toeval tegenaan
beloftes maken waarvan je niet weet of je ze kan houden
in feite onkenbaar en daarom zo romantisch zeggen
ochtendadem afwasmiddel lichaamshaar familiedagen
dat de schok van je leven plaatsvindt in een tv-serie
hoogverraad: die stiekem in je eentje hebben gezien
nooit meer een ander omdat je niet zou kunnen of willen
wanneer iemand een punt maakt noem je me dik zeggen

de rest van je leven geld overmaken aan een bedrijf
dat misschien als er iets ergs gebeurt een kaartje stuurt
beterschap en veel sterkte, maar zonder zo’n machine
die muziek maakt en de dagen van een achtergrond voorziet
weten dat dit alles is waar school voor dient, synoniemen
verzinnen voor de kolonisatie van aandacht, tijd en gedachten
nooit meer uit jezelf iets kunnen beginnen zonder aan Foucault
en John de Mol in een internationaal verkoopbaar format te denken
meer of minder belasting betalen meer of minder gedag zeggen
vreemden op de Veluwe met hetzelfde windjack aan
bekenden in de streekbus die de andere kant opkijken
oortjes in hebben waar niets uitkomt
koffie die koffie heet maar niet naar koffie smaakt
vragen of het regent en dan zonder jas naar buiten gaan
ondanks het feit dat een etmaal vierentwintig uur telt
beweren dat je lange dagen maakt, tijd voor jezelf
nodig hebben als je dit alles al gegeven is

 

 

 

 

Over de auteur

Nikki Dekker is schrijver en radiomaker. Ze maakte de podcastserie Iets doen, hoe doe je dat? en publiceerde werk in Revisor en De Gids. Ze zit in een ontwikkeltraject van De Nieuwe Oost | Wintertuin, waar in november haar chapbook 'een voorwerp dat nog leeft' verschijnt

Over de illustrator

Bob Op ’t Land (1992) is een stripmaker en illustrator uit Deventer, Overijssel. In 2017 studeerde hij af aan de ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten te Zwolle in de studierichting Comic Design. Zijn werk kenmerkt zich door strak getekende inktlijnen, zorgvuldige composities en een helder kleurgebruik. Meer van zijn werk is te vinden op boboptland.com en op Instagram als @boboptland.

Lees meer van

Vers in de Etalage

Door Nikki Dekker

Ik zet een dikke vieze duif in de dag Ik zet een dikke vieze duif in de dag, het roekoet.Het is de zeven miljoen miljardste dag.Ik ben vruchtbaar en talrijk. Ik zet een dikke vieze duif in de dag en plotsklapsis alles doodgewoon: tweestemmig geouwehoerop de radio, het water kookt en de eitjes tikken. Noem […]

Lees meer uit de categorie Poëzie Voorpublicatie

Gedichten van Manuel Kneepkens

Door Manuel Kneepkens

Nijntje Tussen mijn bonzend hoofd en het donzen jouwe, Miss Nijntje, heb ik een luxe nachttrein gedroomd voorgoed op weg naar de Mediterranée waar Venetië ligt aan gene zijde van de spiegel in een matzilveren waterbed samen met godin Aphrodite koerend als een postduif op het San Marcoplein Ga gerust slapen, Lady Bunny en wordt […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper