Proza

Weekwater

Door Maren Vandenhende | beeld: Evelien Cambre
18 februari 2019

Sommige dingen moet je ondergaan, zoals het koude water aan het begin van een douche, de hard geworden stukjes brood in smeerpasta en de doorsteekweggetjes die naar ochtendurine ruiken. Met mensen is dat ook zo. Ze zeggen dat we enkel voorkomen in paren. Sneetjes kaas die nu eenmaal bij elkaar horen alsof ze één dikke snede zijn. Ik en hij, wij zijn een paar.

Mijn buurvrouw verzorgt haar bloemen alsof ze mensen zijn. Ik kus hem alsof hij een plant is die regelmatig besproeid moet worden met water. Soms lig ik op mijn bed en tel ik alle scheuren in het behangpapier terwijl hij zijn lichaam op mij legt. Ook nu merk ik dat de hoekjes van het behangpapier niet stevig vastgelijmd zijn. De randen van de muur hangen los als een slordig ingepakt cadeau. Hij strijkt met zijn vingers langs mijn navel, kijkt naar het putje alsof het een helend wondje is dat niet goed verzorgd wordt. De zwarte randjes onder zijn nagels zien eruit als dikke wimpers die een voor een onder zijn nagelbed geschoven zijn. Onder een nagel kunnen zich wel drie miljoen bacteriën schuilhouden. In een warme, vochtige omgeving planten ze zich razendsnel voort. Hij ligt met zijn ogen op nog geen tien centimeter van mijn schaamlippen terwijl hij zijn twee vingers herhaaldelijk in mij duwt. Ik denk aan de minuscule beestjes die op zijn vingertoppen krioelen en hoe hij ze een voor een omhoogduwt richting mijn baarmoedermond.

Zijn vingers duwen harder en sneller. Als kind heb ik een lange tijd geloofd dat het warmste water eigenlijk gewoon heel koud water was. Op een dag goot ik kokend water over mijn onderarm. Wekenlang besmeerde mijn moeder me met een koude gel, totdat er onder de huidpelletjes een roze, zachte huid tevoorschijn kwam. Hij zegt dat hij graag met mij danst. Ik beweeg mijn heupen terwijl hij met zijn duim de spieren op mijn ruggengraat voelt verspringen. Enkele seconden later zweeft er een druppeltje tussen zijn neusharen. Zweet of snot. Het is gek hoe vol de kamer daarnet aanvoelde en hoe leeg hij nu is.

‘Niets is intiemer dan naakt naast elkaar liggen.’ Hij gooit de woorden in de ruimte met een zelfzekerheid alsof hij zonet verklaard heeft waarom er zoveel mensen aseksueel zijn. De plakkende huid van zijn lende doet me denken aan een vliegenstrip. Opeens voel ik me niet enkel vuil, maar ook eenzaam. Ik bedenk me dat er niets mooier is dan hoeren die hele dagen liefde geven en niet uitgeput raken. Ze blijven uitdelen als een fruitboer tussen negen en vijf, en zeggen niet: ‘Dit is de laatste, grijp uw kans.’

Mijn grootmoeder rook naar zweet, alsof ze bang was om tijdens het wassen van haar lichaam ook meteen zichzelf mee weg te spoelen. Ik heb haar nooit gezegd dat ik het erg voor haar vond – dat ze niet wist wie ze was. En dat pas gewassen huid lekker ruikt. Een trage stroom sperma loopt langs mijn linkerbil op de matras. Ik duw mijn twee vingers tussen mijn schaamlippen en denk aan die keer dat ik in de anus van een koe mocht voelen. Mijn vingers bewegen zachtjes door de holte heen als ijsblokjes in de zomer. Mijn korte nagels schuren tegen mijn vers doorbloede vlees.

Ik las dat de huid van een dode persoon niet rimpelt onder water en dat het volume van een hand kleiner wordt wanneer zij een lange tijd in water weekt. Ik steek mijn pols in het lauw geworden bakje water. Zou water al evenveel levens gered, als gedood hebben? Mijn huid wordt bleek en glibberig. Kleine stukjes vel komen stilaan los en dansen als confetti in het water. De smaak van kaas wordt bepaald door wat koeien eten. Nog vijf uur te gaan.

 

Over de auteur

Maren Vandenhende (1995) houdt niet van de woorden allesweter, nietsnut en piekfijn. Ze is freelance copywriter en schrijver van kortverhalen en poëzie. Haar maandelijkse literaire posterserie is te bezichtigen in een klein hokje in Rotterdam, of gewoon via haar website www.nikstemaren.be.

Over de illustrator

Evelien Cambré (1991) is freelance illustrator. Vanuit Antwerpen verhuisde ze naar Groningen, waar ze in 2016 aan Academie Minerva afstudeerde in Illustratie. Haar werk bevindt zich voornamelijk in het journalistieke kader, waarbij elke illustratie een onderzoek is naar de elektriciteit tussen de geometrische regels en de onvoorspelbaarheid van tekenen met de losse hand. Zie Eveliens Instagrampagina.

Lees meer uit de categorie Proza

Eindelijk heb je een kamer voor jezelf

Door Joao Valente

Vertaald door Anne Lopes Michielsen Ik zit ongemakkelijk, maar ik durf niet te bewegen omdat ik je niet wakker wil maken. De zeurende pijn bedaart als ik mijn rug recht. Ik zit half op de rand van het bed en laat het matras helemaal voor jou. Nu je in een diepe slaap bent gevallen, kan […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper