Deze vier gedichten van Job Stufkens bevatten een persoonlijke beeldspraak over de zoektocht naar troost en verlangen. Hij neemt ons kortstondig mee in de psyche van een vreemdeling, waar we confrontaties met eenzaamheid en afscheid kunnen vinden.

De Optimist is met zomerstop! Vanaf 25 juni nemen we geen inzendingen meer aan. Je kan weer inzenden vanaf augustus, het daarna ingezonden werk wordt in behandeling genomen na 1 september. Fijne leeszomer!

In 'Denniskamer' van Thomas Kruithof dringen twee jonge mensen een huis binnen om wraak te nemen op de bewoners. Lees hier verder hoe dat afloopt.

Na het daverende succes van vorig jaar organiseren De Optimist en Theater Mascini weer een dichtersavond! Op maandag 15 juni gaan vijf dichters die afgelopen jaar op De Optimist hebben gepubliceerd het podium op:  Jam van der Aa, Hanneke Middelburg, Job Stufkens, Roelof Schipper en Rosalie Vogelaar. Mascini’s stamgasten Bernard Wesseling en Sander Meij zijn […]

Arnoud Rigter verkent de jeugd, de liefde en een ongeluk in de gebiedende wijs. De personages worden in drie gedichten opgedragen om te slikken, uit te leggen, of even in te schikken!

Het verdwijnen van gedeelde grond, de geborgenheid van een kinderlijk bed; in haar poëzie zoekt Rosalie Vogelaar door polders, bekende ritmes en toneelspel naar wat een plek een thuis maakt.

'schelpen spoelen aan in mijn baarmoeder / het parelmoer slijpt zachte wanden / ik draag een fonkelend fjord in mij In haar poëzie verweeft Annelin de Valk het realistische en het mythische in een dromerige natuurbeleving. Lees hier drie gedichten van haar hand.

Een IT-man op leeftijd in een juridisch advieskantoor legt het aan met de nieuwe aanwinst: een advocate. Na haar onboarding neemt hij haar telkens mee op wandeling achter het kantoor, een ritueel dat alleen hij lijkt na te streven, waar de rest van het personeel gewoon naar de kantine gaat. Maar hoe ervaart zij dat? In Voetstuk ontleedt Sandrijn Swarts de male gaze op de werkvloer. Met illustratie van Finn van Cappelle.

Moderne monotonie op het ministerie: mensen dobberen rondom elkaar, stilletjes doodsbang om uit de toon te vallen. Is dit alles wat de toekomst in petto heeft? Is een individu blijven toch mogelijk? Lieve Heijnens verhaal tast naar authenticiteit in de trage draaikolk van het werkende leven.