Kort verhaal

Samen slapen

Door Renske van Enckevort | beeld: Anna van Dooren
20 april 2011

We stonden in zijn kamer. Ik keek naar de piano en de gordijnen die niet dezelfde kleur hadden. Hij kleedde zichzelf uit. Dat had ik nog nooit gezien. Ik dacht dat het uitkleden van de ander hoorde bij het spel. Bij het aftasten, het eerste aanraken. Hoe je handen voorzichtig de stof raken, en door die stof de huid voelen. Hoe je handen voelen waar de heupen en de liezen zijn, waar de riem zit, die dan open moet. Het ongemak van een lijf dat steeds verder bloot raakt. En dat er dan een bed is, of iets anders, waar je samen bloot bent en elkaar aanraakt. Eerst alleen de buiken, maar dan de armen en ook de benen.

Hij stond daar, in zijn boxershort. Een blanke borst, gespierd als een schaatser. Ik trok ook maar mijn trui uit, en de jurk die daaronder zat. Ik zocht naar zijn blik terwijl ik dat deed. Het uitkleden voelde als naakt gaan in de pashokjes van het zwembad. Een noodgedwongen toestand tussen winterjas en badpak. Ik kleedde me verder uit. De maillot stroopte ik van mijn benen, ik probeerde het gevoelig te doen. Dat ik bij het stropen mijn eigen huid aanraakte met mijn duim en handpalmen. Mijn benen waren witter dan ik me kon herinneren. Terwijl ik in mijn hemd tegenover hem stond, greep hij in een stapel kleren naast de deur. Uit de berg haalde hij een vaal rood T-shirt, nog stijf van het drogen. Hij hees zichzelf in het T-shirt. Zijn gladde borst verdween onder de rode stof. Ik zag nog net zijn navel. Ik droeg nu alleen nog een bh en een onderbroek. Op de stoel lagen onze kleren verstrengeld.
Ik dacht aan buiten, toen ik nog kleren aanhad. Hoe de tram was gestopt voor de halte van zijn huis en niemand meer uitstapte omdat het laat was en iedereen al thuis was gekomen. Ik keek naar zijn handen die groot waren en naar mijn borsten. Naar de huid die opbolde uit het kant en de moedervlekken die er van donker naar licht overheen liepen. Ik voelde me bloot, zoals bloot op een perron. De mensen kijken niet naar het bloot alsof ze er op wachten, alsof ze er iets van verwachten.
Ik staarde naar de stapel gewassen kleren. Hij stond met zijn rug naar me toe om een cd in de speler te stoppen. Zijn kamer had goede boxen. Hij bewoog zich over de speler alsof hij er verstand van had, draaide zich daarna weer naar mij toe. We keken samen naar de stapel. ‘Welke wil je?’ Ik koos een lichtblauw T-shirt met golven uit de Middellandse zee.
Hij gebaarde dat hij nog iets moest halen in een andere kamer. Ik ging op het matras liggen, dat in de hoek op de grond lag. Ik lag er stil en keek naar alle dingen in de kamer. Naar de piano waarvan de klep maar open stond, en naar de boekenplank, waarin twee jongleerkegels en een paspop van schuim stonden. Het bed was koud, ik wreef het warm met mijn benen.

Toen de deur open ging kwam hij tevoorschijn met twee glazen water. Het ene glas zette hij naast mij op de vloer; het andere hield hij in zijn hand terwijl hij bij me het bed instapte. Ik rook hem, hij rook naar man. Het was een prettige geur. Ik keek naar hem, naar zijn hals, die ik buiten in het donker nog had gekust. Ik zag de tekenen van zijn gezicht. Hij dronk beheerst zijn glas leeg en zette het naast mijn volle. Ik voelde hoe zijn benen het bed in kropen, hoe hij naar me keek met zijn donkere ogen. Nu moest het dan zeker beginnen. Ik had geen idee hoe, tot mijn kin onder het dekbed van flanel in een lichtblauw T-shirt, dat rook naar schone was.

Over de auteur

Renske van Enckevort is beeldend kunstenaar en schrijver. Ze woont en werkt in Amsterdam.

Over de illustrator

Lees meer van

Portret: Renske van Enckevort

Door Renske van Enckevort

In alweer het zesde portret van de helden die het Handboek voor een Optimistisch leven hebben gemaakt tot wat het gaat worden – fantastisch – stellen we Renske van Enckevort aan je voor. Renske verzorgde niet alleen de illustratie bij het thema Schuld maar is daarnaast beeldredacteur van Handboek voor een Optimistisch leven en heeft er in die rol voor […]

Lees meer uit de categorie Kort verhaal

ZKV-zondag: De rivier

Door Felix Sandon

Een nieuwe, tijdelijke rubriek bij De Optimist: ZKV-zondag. Een reeks Zeer Korte Verhalen van Felix Sandon op zondag. De Japanse schrijvers Yasunari Kawabata noemde ze ook wel handpalmverhalen: verhalen zo klein en zo kostbaar dat ze in de palm van een hand passen. Leestijd: minder dan 30 seconden. Impact: onmeetbaar. Dit is nummer drie, De […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper