Kort verhaal

Ballen

Door Nina Roos | beeld: Mary Slumber
18 mei 2011

Hij heeft vliezen op zijn ogen, ook als hij niet knippert bewegen ze in zijn blikveld. Hij dept ze zo nu en dan met een natte washand. Zijn moeder steekt haar voeten in en uit haar sandalen vanaf het moment dat ze is aangeschoven. Vandaag eten ze buiten, achterin de tuin, omdat moeder de namiddag zwoel vindt. Ze vindt dat dagen als deze schaars zijn in Nederland. Hij vindt het niet zwoel voelen, kippenvel staat op zijn onderarmen, ook bij zijn vader. Zijn zus lijkt zich nadrukkelijk te vervelen en zucht veel. Ze heeft net terloops laten vallen dat ze rechten wil gaan studeren. Puur pesten, denkt hij. Hopelijk blijft ze zieken, zodat ze hem en zijn soep vergeten. Hij bekijkt wat er in zijn soep gebeurt; op de bodem liggen harde stukken groente en er drijven bleekbruine vegetarische balletjes in. Hij zou er alles voor over hebben om de zijne zo klein te laten zijn. Met de wetenschap dat treuzelen zijn vader op de zenuwen werkt, probeert hij soepel te scheppen in zijn kom. Rustig voortmaken en slikken zonder eerst te proeven. Knoeien kan beantwoord worden met een korte tik tegen zijn achterhoofd. Bestek laten kletteren ook. Zijn moeder neuriet. Morgen komen zijn grootouders voor zijn voorbije verjaardag. Ruim een maand geleden is hij twaalf geworden, maar omdat hij niets wilde, werd er niets gevierd. Opa en oma willen de envelop met geld zelf overhandigen. Ze zijn net terug van vakantie, een bootreis naar de Lofoten. Het is hier erg mooi stond op de ansicht.
In een ijskoude wereld wonen, dat is zijn grootste wens voor zijn verjaardag, maar dat heeft hij niet durven zeggen in verband met het waarom dat erop zal volgen. De zomer moet nog komen. Zomers veroorzaken verschijnselen van verlamming in zijn lichaam. Zodra de temperatuur boven de twintig graden komt, kan hij zich niet meer natuurlijk bewegen. De jeuk in zijn ogen, kriebel in zijn botten en zijn dichte keel maken de zomer tot een uitputtingsslag.

Vorig jaar zijn ze vier weken gaan wandelen en kamperen in Denemarken, zijn zus is naar een heet eiland gegaan met haar lange vriend. Ze gaat al jaren niet meer mee kamperen. Hij moet mee. Ze waren met zijn drieën midden in de nacht vertrokken met de auto, om filerijden te voorkomen. Hij mocht die nacht de pannenset, zijn voetbal en de kussens achterin bewaken. In arme landen krijgen mensen gif in het bloed van het eten uit aluminium pannen. Hij las dat je er hersenbeschadiging van kunt oplopen. Op de wandelkaarten waren alleen dagtochten beschreven. Het stelde hem teleur dat er geen bergen waren omdat hij wist dat er minder pollen in de lucht bewegen als je heel hoog bent. Alleen bij de zee viel zijn niezen mee. En waterijsjes hielpen ook.
Hij had een eigen groene tent, extra lichtgewicht. Daar kan één persoon in, plat. Zijn ouders sliepen in de degelijke ‘de Waard’ waarin je kunt staan, anders gaat zijn vader niet mee. Elke avond rond tien uur stelde zijn vader vast dat het morgen weer vroeg dag is. Zijn ouders gaan op tijd naar bed omdat ze vroeg opstaan. Of andersom, daar is hij nog niet uit, hij vraagt ze het liefst zo min mogelijk. Vader klapte dan de stoelen en de tafel in en zette ze onder de luifel. De plastic koppen die gebruikt werden voor kruidenthee en koffie kwamen in de gele afwasbak terecht en de gaslamp ging uit zodra iedereen terug was van het sanitair. Als zijn moeder hem vergat een nachtkus te geven liet hij zijn tentrits open. Meestal kwam zijn moeder wel kussen en sloot ze zijn tent zo goed mogelijk af. Daarom heeft hij een techniek ontwikkeld waarmee hij de rits van zijn tent zonder geluid kan openen. Met een handdoek en haarwax. Voor het klittenband onderaan de rits zet hij een nepnies in.

Geduldig wachtte hij tot de onregelmatige snurk van zijn vader te horen was en smeerde dan met een vinger wax over de ritssluiting, nieste en begon langzaam te ritsen van onder naar boven. Veegde zijn vingers af aan de handdoek en kroop uit de tent. Buiten probeerde hij niet ver van zijn tent maar zeker uit het zicht te gaan staan.

‘Eet je geen brood?’ zegt zijn vader luid.
Hij kijkt voorzichtig op van zijn bovenbenen. Denkt na over een logisch antwoord, maar zijn vader is hem voor.
‘Van soep alleen krijg jij geen ballen jongen.’
Hij knikt en pakt het bovenste deel van een doormidden gesneden zuurdesem bolletje, smeert er paté op en vraagt of hij een trui aan mag trekken.
‘Kan dat niet na het eten jongen?’
‘Op zich wel.’
‘We wachten op jou namelijk. Ik weet niet in welke ninjawereld je zit, maar wij zijn al lang klaar met eten.’

Hij eet en niemand spreekt. Na het afruimen vertrekt zijn zus naar haar vriend en hij droogt de afwas af nadat zijn moeder alles gewassen heeft. Omdat zijn ouders het gezellig vinden om in de avonduren samen te zijn in de huiskamer gaat hij op de bank zitten met een boek. De lezende vader en moeder vullen de kamer met aanwezigheden en hij kan zich niet concentreren. Het smakplak geluid dat zijn vader produceert, de klok, de wilde pianotonen uit de boxen, de constante glimlach van zijn moeder, haar leesbriltouwtje. Hij knijpt zijn duim, middelvinger en wijsvinger tegen elkaar aan, totdat het zeer doet en houdt dan vol.
Thee om half acht. Om negen uur brengt zijn moeder hem naar bed. Hij wacht tot de laatste trapkraak en voelt zijn lichaam slap worden. In bed luistert hij naar de boombladeren. Ze ritselen redelijk wild. Wild genoeg, denkt hij. Hij zet zijn wekker op half één, knipt zijn bedlampje uit en valt in slaap. Met zijn deken bijna helemaal over zijn hoofd heen. Als de wekker gaat klimt hij uit zijn stapelbed, trekt zijn blauwe badjas aan, haalt een sleutel uit het houten kastje in de keuken en sluipt gebukt naar de achterdeur, loopt naar de schutting achterin de tuin en gaat tussen de bessenstruiken staan. Opent zijn badjas en trekt zijn pyjama broek naar beneden, die lauwwarm over zijn voeten valt. Hij kijkt naar zijn grote ballen en wacht, draait iets naar rechts om meer wind te vangen en kijkt. Traag beginnen ze te krimpen. Er ontstaat kippenvel op zijn bovenbenen. Hij glimlacht wanneer ze uitgekrompen zijn, trekt zijn pyjamabroek weer aan en loopt opgelucht naar binnen, zijn bed in.

Lees meer uit de categorie Kort verhaal

De veren van Kryger

Door Vincent Terlouw

Pas op! Voor je het weet sta je naakt voor me! Niet wegrennen, of erger, die petsstok halen waar jullie tegenwoordig onder het mom van humaniteit wat volt aan hebben toegevoegd. Als ik dan toch moet kiezen prefereer ik de snelle mep boven geroosterd worden, dank u. Mijn broer, een ongelukkig groot uitgevallen exemplaar, had […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper