poëzie

Vers in de Etalage – De Futurist II

Door Marco Geldermans en Luuk Imhann en Wim Paeshuyse
23 november 2014

Je zal… – Drie dichters werpen een blik in de relationele toekomst. Marco Geldermans’ gouden huwelijk bereikt een treurig status quo in ‘Stilstaand water stinkt’, Luuk Imhann  geeft in ‘Later’ een dierenwinkel weg en Wim Paeshuyse zingt ons een zomeravond in Zweden.

 

stilstaand water stinkt

over vijftig jaar sla ik u of u mij de hersenen in
de kinderen het huis allang verlaten, geëmigreerd naar vreemde plaatsen, hebben
hun eigen besognes, ik herinner me hun stemmen niet meer

misschien dat we eerder dit huwelijk met de grond gelijk hadden moeten
maar nu de huiselijke vrede nog altijd ernstig is verstoord, is er steeds meer reden
om samen voort te leven, de ander langzaam de ogen uit te

krabben en modder, stenen en meer van dat
zo zie ik u vanuit mijn fauteuil in uw fauteuil gezeten, uw aangezicht gericht op uw
tablet, uw oren gevangen, uw ogen gesloten, langzaam 

Marco Geldermans

 

Later

je zal een dierenwinkel hebben
en alle dieren zullen kooien krijgen
die groter zijn – meer vriendelijk voor dieren

dan alle dierentuinen bij elkaar
je zal gelukkig zijn als je de vissen
in hun aquaria de wormpjes geeft

die wij eerst zullen vangen op een
zonovergoten lentedag in mei
je zal wat argumenten over tafel smijten

wanneer ik je straks beetpak in
het café en voorstel samen wat te drinken
en dat ik een fortuin bezit waarmee ik jou gelukkig maak

Luuk Imhann

 

Je lach

Je lacht naar mij
alsof je nu al weet hoe onze eerste zoen zal zijn
als we afscheid nemen aan de deur van je studentenkamer
hoe mijn bevende hand je wang angstig zal vangen

Je lacht naar mij
alsof je nu al weet hoe goed jouw hoofd in mijn oksel past
alsof je nu al weet hoe onze lichamen kunnen smelten om zacht te zijn voor elkaar
hoe je zal wakker worden terwijl ik nog steeds naar je kijk, bewonderend

Je lacht naar mij
alsof je je nu al herinnert wat later nog moet gebeuren
alsof je nu al weet van die zomeravond in in Zweden aan dat meer
hoe wij dan vertraagde schaduwen zullen lekken op de houten aanlegsteiger

Je lacht naar mij
en ik zucht nu al van geluk

Wim Paeshuyse

Lees meer uit de categorie poëzie

Vers in de etalage

Door Dante Peeraer

XII we zaten thuis en aten boterhammen met mosterd ik lag schuin tegen je aan als een omgevallen hockeystick je kuste mijn kruin en ik dacht aan roos we lachten om de talking heads op tv heel even bevrijd door de gedachte dat ons in ieder geval dát lot bespaard zou blijven —

ontwerp: Artur Schmal Studio / ontwikkeling WordPress: Daniël Philipsen