Portret: Lisa Weeda

Door
6 juni 2016

Tweede halte: Lisa Weeda. Ze publiceerde vorig jaar haar verhaal ‘Rijskracht’ op De Optimist. De redactie was er zo enthousiast over dat het werd opgenomen in het Handboek voor een Optimistisch leven onder het thema Eten.

MashaBakkerPhotography-LisaWeeda

Foto: Masha Bakker Photography

Hoe heb je De Optimist leren kennen?
Ik liep stage bij Radio Kunststof en had een bandje over voor de afterparty van het Das Magazin Festival. In eerste instantie lijkt het of deze twee gegevens niets met elkaar te maken hebben, maar niets is minder waar. Omdat ik op een redactie stageliep waar heel veel cultuurliefhebbers en boekenlezers werken, stuurde ik een mail rond met de vraag of iemand gratis naar het feestje van Das Mag wilde. Op de NTR-verdieping was er niemand die kon, maar via-via verwees een van de redacteuren van Cultura me door naar het VPRO-gebouw (een soort architectonisch, schuin aflopend doolhof) waar Lauralouise Hendrix bij VPRO Boeken werkte. Ik gaf haar het bandje voor het feestje en we raakten aan de praat. Over stagelopen, boeken, VPRO en schrijven. Ik vertelde dat ik Creative Writing studeerde en dat ik schreef. Zij zei: “Stuur eens wat op, ik werk ook voor De Optimist.” Zodoende. Heel persoonlijk dus. Daarnaast kende ik De Optimist ook al gewoon, van internet. Je weet toch.

De Optimist heeft voor elke auteur/kunstenaar een thema gekozen. Voor jou was dat thema Eten. Hoe vond je dat thema? Paste het bij je werk en zou je het zelf ook hebben gekozen als je een thema mocht kiezen?
De tekst was er al voor het in een thema werd geplaatst, eerlijkheid gebiedt dat toe te geven. Ik schrijf eigenlijk nooit over eten. Ik heb wel veel ontzag voor schrijvers die goed over eten kunnen schrijven. En dan bedoel ik niet de miljardste foodblogger. Of filmmakers, zoals Quentin Tarantino, die de superlijpe eetscène in Inglourious Basterds regisseerde, waarin SS-kolonel Hans Landa (Christoph Waltz) heel ranzig zijn strudel met crème (“No! Wait for the cream!”) eet en het Franse verzetsmeisje gebiedt dat ook te doen.

Goed, ik dwaal af. Ik weet niet of ik dit thema zelf had gekozen. Ik denk dat ik Angst ook wel tof had gevonden, of Paniek. Nee. Dit is goed. Ik had graag een thema gehad waarbinnen ik niet veel doe. Dat is uitdagend.

Waar haal jij doorgaans je inspiratie vandaan? Kun je iets over je werkproces vertellen? Hoe ben je aan het idee voor ‘Rijskracht’ gekomen?
Het liefst schrijf ik over dingen die me verbazen. Vaak zijn dat feiten uit de werkelijkheid. Gekke fenomenen, gebeurtenissen, personen met een hele vreemde geschiedenis. Zoiets. Daar ga ik dan net zo lang in pulken (lees: over lezen en googlen) tot ik andere toffe feiten, gouden details misschien wel, vind die ik vervolgens probeer te verbinden.

Ik was eigenlijk vooral gefascineerd door het programma Heel Holland Bakt. Ik vind dat een supertof fenomeen, de knulligheid en het wedstrijdelement tegelijk. Het is zo netjes, maar ook grappig op een soort moederlijke manier. Het aantal kijkcijfers is hilarisch hoog. Ik kijk het graag. Daar wilde ik het element bijvoegen van jongeren die heel de tijd maar een prestatie moeten leveren (dat lijkt soms zo) en dan het liefst een jong iemand bij wie dat mis is gegaan. Ik heb de tekst van ‘Rijskracht’ niet heel specifiek uitgedokterd. Geen schema’s, dingen. Ik ben gaan schrijven en porren tot ik wist: dit zit oké, dat niet. Daarna vroeg ik nog raad aan een oud-docent van ArtEZ, redacteur Jasper Henderson, hij verbeterde wat dingen en stelde goede, scherpe vragen. Dat hielp ontzettend. Soms zie je door het lange werken aan een tekst niet meer de hele tekst. Ik wilde deze tekst graag insturen voor een wedstrijd en dat deed ik ook. Uiteindelijk won ik niks. Maar ik geloof dat dit, dat deze tekst in Handboek voor een Optimistisch leven mag, een heel grote prijs is. Zo zie ik het tenminste. Fuck wedstrijden.

Zie je jezelf als een optimist? Waarom wel/niet? Heeft dit invloed op je werk?
Ja en nee. Ik ben vrolijk en best open, maar ik kan ook wel eens een zwartgallig momentje hebben, boos zijn om dingen zoals het huidige politieke klimaat, mensenrechten, dierenleed. En dan niet op een Marianne Thieme-achtige manier, hoor, maar gewoon. Dan lees ik artikelen over die onderwerpen, stukken, kijk ik wat dingen online. Het is best een teringzooi in de wereld, daar kan je niet altijd onbeschaamd optimistisch naar kijken. Maar je kunt er wel optimistisch in staan. Daarbij denk ik wel dat ik een stokje voor dingen wil steken. Binnen een debat of thema. Dat doe ik het liefst met tekst.

In augustus 2016 verschijnt het eerste boek van De Optimist, Handboek voor een Optimistisch leven (Atlas Contact), vanaf 1 juni hier al te bestellen in de voorverkoop. Als vooruitblik, zoethoudertje en lekkermakertje publiceren we de hele maand juni portretten van bijdragers aan het boek. We mailden ze een aantal vragen; uit hun antwoorden volgt een ongepolijst zelfportret, hier vind je ze allemaal. 

OPTIMISTISCHBOEK_COVERSCHETSEN_V05-page-001

Lees meer van

De Nieuwe Lichting: Lauranne van Grinsven

Door

De Optimist vroeg de nieuwe lichting afgestudeerden van schrijfopleidingen in Nederland en Vlaanderen om hun eindwerk in te sturen. In DE NIEUWE LICHTING presenteren wij fragmenten uit dat werk en stellen wij de schrijvers van de toekomst voor. Deel 2: Lauranne van Grinsven met het korte verhaal Strand.  Lauranne, wat zijn de thema’s in je werk, […]

Lees meer uit de categorie

Geen beweging – deel 3

Door

Corinne Heyrman maakte wekelijks radio in de gevangenis in de Begijnenstraat in Antwerpen binnen het project Radio Begijnenstraat. Op basis van haar bezoeken schreef ze een feuilleton in zes delen. We publiceren hieronder deel drie. Lees hier deel één en deel twee. De komende weken publiceren we deel vier, vijf en zes. Radio Begijnenstraat is […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper